Виктор Гюгоның «Өлімге Сотталған Адамның Соңғы Күні» повесі – өлім жазасына қарсылық. 1829 ж. жазылған, тұтқынның ой-толғауларын баяндайды. Гиллотинаға қарсылығын көрсетеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сотталған адамның соңғы күні — Виктор Гюгоның 1829 жылы алғаш жарияланған повесі. Ол өлімге кесілген адамның ойларын баяндайды. Виктор Гюго осы повесті өлім жазасын жою қажеттігін көрсету үшін жазған.
The Last Day of a Condemned Man is a novella by Victor Hugo first published in 1829. It recounts the thoughts of a man condemned to die. Victor Hugo wrote this novel to express his feelings that the death penalty should be abolished.
Жаратылыс
Виктор Гюго гильотинаны бірнеше рет көрді және қоғамның оны осылай көрсетуіне ашуланды. "Плас де л’Отель де Виль" алаңынан өтіп, жаза орындаушының жоспарланған жазалауға дайындық үшін гильотинаны майлап жағатынды көріп, Гюго "Қылмыстың құрбанының соңғы күні" романын жазуға кірісті. Ол оны өте жылдам аяқтады. Кітап 1829 жылғы ақпанда Чарльз Госселин тарапынан автор аты жазылмастан жарияланды. Үш жыл өткен соң, 1832 жылғы 15 наурызда Гюго романды ұзақ алғы сөзбен және өзінің қолымен аяқтады.
Victor Hugo saw several times the spectacle of the guillotine and was angered at the spectacle that society can make of it. It was the day after crossing the "Place de l'Hotel de Ville" where an executioner was greasing the guillotine in anticipation of a scheduled execution that Hugo began writing The Last Day of a Condemned Man. He finished very quickly. The book was published in February 1829 by Charles Gosselin without the author's name. Three years later, on 15 March 1832, Hugo completed his story with a long preface and his signature.
Сюжеттің қысқаша мазмұны
XIX ғасырдағы Францияда бір адам гильотина арқылы өлім жазасына кесілді. Бисере түрмесінде сотталған адам өлім күтіп отырғандағы ойларын, сезімдерін және қорқыныштарын жазады. Оның жазулары түрмедегі өміріне, түрме жасының өзгеруіне, түрме қызметкерінің мінез-құлқына дейін, түрмеден тыс әлемге қатысты санасының өзгеруін көрсетеді. Ол өзінің атын немесе қандай қылмыс жасағанын оқырманға айтпайды, бірақ ол біреуді өлтіргенін меңзеп көрсетеді – есімсіз, бетсіз, маңызсыз құрбан. Бұл туындыда Гюгоның "Анықталмағандар" романының кейіпкері Жан Вальжанның бейнесі де бар. Өлім жазасын күтіп отырғанда, ол өмірбаянын айтатын тағы бір сотталған адаммен кездеседі. Ол әпкесінің отбасын аштықтан құтқару үшін нан ұрлағаны үшін түрмеге түскенін айтады. Бұл Гюгоның Жан Вальжанға берген тарихымен сәйкес келеді. Бір кезде ол сенімсіз күзетшіні алдап, киімдерін бергізіп, қашуға тырысады. Күзетші ақылға келген соң, сотталғанмен киім алмасудан бас тартады. Өлім жазасы орындалуға тиіс күні, ол үш жасар қызын соңғы рет көреді, бірақ қызы оны танымайды және әкесі өлгенін айтады. Роман оның қысқа ғана, бірақ үмітсіз кешірім сұрауымен және замандастарын қарғауымен аяқталады, ол түрмеден тыс, оның басын кесуді асыға күтіп, шулап айқайлап жатқандарын естіген.
A man has been condemned to death by the guillotine in 19th century France. In Bicêtre, the sentenced man writes down his thoughts, feelings and fears while awaiting his execution. His writing traces his change in psyche vis a vis the world outside the prison cell throughout his imprisonment, and describes his life in prison, everything from what his cell looks like to the personality of the prison priest. He does not betray his name or what he has done to the reader, though he vaguely hints that he has killed someone; just a nameless, faceless, irrelevant victim. The novella also contains a blueprint of Jean Valjean, the hero of Hugo's Les Miserables. As the Condemned is waiting to be executed he meets another condemned man who recounts his life story. The man tells him that he was originally sent to prison for stealing a loaf of bread to save his sister's family. This is the same backstory that Hugo gives for Jean Valjean. At another point he tries to escape by conning a superstitious guard to give him his clothes. The guard almost does until common sense gets the better of him and he declines exchanging clothes with the Condemned. On the day that the Condemned is to be executed he sees his three year old daughter for the last time, but she no longer recognizes him, and she tells him that her father is dead. The novel ends just after he briefly but desperately begs for pardon and curses the people of his time, the people he hears outside, screaming impatiently for the spectacle of his decapitation.