Сүйектерді сақтау құрылыстары: Шарнел үйлер, қабірлерді қазу кезінде табылған сүйектерді жинауға арналған ғимараттар. Тарихы, мағынасы мен этимологиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Адам сүйектерін сақтау құрылысы.
Structure for storage of human bones
Сүйекхана – адам қаңқасының қалдықтары сақталатын жер астындағы бөлме немесе ғимарат. Олар көбінесе қабір қазған кезде табылатын сүйектерді сақтау үшін шіркеулерге жақын салынады. Бұл термин сондай-ақ өлім мен қиратуға толы орынды сипаттау үшін жалпы мағынада қолданылуы мүмкін. Термин орта француз тілінен алынған charnel, кейін латын тілінің carnāle ("мазар") және латын тілінің carnālis ("денеге қатысты") сөздерінен туындаған.
A charnel house is a vault or building where human skeletal remains are stored. They are often built near churches for depositing bones that are unearthed while digging graves. The term can also be used more generally as a description of a place filled with death and destruction. The term is borrowed from Middle French charnel, from Late Latin carnāle ("graveyard"), from Latin carnālis ("of the flesh").
Африка, Еуропа және Азия
Жерлеуге жарамды жердің тапшы болған елдерде, дене қайтыс болғаннан кейін шамамен бес жылға дейін жерленуі мүмкін еді, бұл декомпозиция процесіне мүмкіндік берді. Осы мерзімнен кейін қалдықтар эксгумацияланып, сүйек қоймасына немесе мәйіттер үйіне көшірілді, соның арқасында бастапқы жерлеу орны қайта пайдаланылуы мүмкін болды. Қазіргі заманда мәйіттер үйлерін пайдалану – Киклад аралдары мен Эгей теңізіндегі басқа грек аралдары сияқты тасты немесе шөлейтті жерлерде өмір сүретін мәдениеттерге тән ерекшелік.
In countries where ground suitable for burial was scarce, corpses would be interred for approximately five years following death, thereby allowing decomposition to occur. After this, the remains would be exhumed and moved to an ossuary or charnel house, thereby allowing the original burial place to be reused. In modern times, the use of charnel houses is a characteristic of cultures living in rocky or arid places, such as the Cyclades archipelago and other Greek islands in the Aegean Sea.
Синай тауындағы Мәсіхтің бейнесі өзгерген монастырь (Қазалы Екатеринаның шіркеуі)
Синай түбегіндегі Киелі Екатерина монастыры іште жұмыс істейтін сүйектер жиналатын үйімен танымал. Қасиетті Екатеринаны Юстиниан VI ғасырдың басында, б.з. 313 жылы салынған және Константинопольдік Еленаның есімімен аталатын ежелгі монастырь орнында салған. Монастырь Иерусалим Патриархатының басшылығымен Синай автономиялық шіркеуінің толық құрамын құрайды. Бұл орын кейбір адамдардың пікірінше, яһудилердің, христиандардың және мұсылмандардың Мұса пайғамбарға он қағиданы алған деп сенетін Синай тауының етегінде орналасқан. Синай түбегі қиын өмір сүруге жарамсыз болғандықтан, Киелі Екатеринаның бауырлары күн көрісін табу үшін күресіп келеді. Тасты жерде үлкен зират салу қиын болғанына қарамастан, қабірлер уақытша және рухани себептермен жиналады: монахтарға олардың жақын арадағы өлімі мен соңғы жатқан жері туралы еске салады. Киелі Екатеринаның архиепискобы көбінесе аббат лауазымын да атқарады. Өлген соң, ол "Бас сүйектер үйінде" арнайы орынға ие болады.
Saint Catherine's Monastery in the Sinai Peninsula is famous for having a working charnel house. Saint Catherine's was founded by Justinian in the early 6th century on the site of an older monastery, founded about 313 AD and named for Helena of Constantinople. The monastery comprises the whole Autonomous Church of Sinai under the Patriarchate of Jerusalem. The site lies at the foot of what some believe to be the biblical Mount Sinai where Jews, Christians, and Muslims believe Moses received the Ten Commandments. Since the Sinai Peninsula is an inhospitable place, the brethren of St. Catherine's have struggled to eke out a subsistence level existence. The difficulty in establishing a large cemetery in the rocky ground notwithstanding, relics are also gathered for temporal and spiritual reasons: a reminder to the monks of their impending death and fate in the hereafter. The Archbishop of Saint Catherine's is commonly the Abbot as well. After death, he is afforded the dignity of a special niche within the "Skull House".
Солтүстік Америка
Сүйек сақтау үйі – Америка Құрама Штаттарының шығысындағы кейбір жергілікті халықтардың мәдениеттерінде жиі кездесетін құрылым. Басты мысалдар – Хопвелл және Миссисиппи мәдениеттері. Бұл үйлер мәйіттермен айналысу рәсімдері үшін арналған және крипттерге қарағанда салуға және күтіп ұстауға көбірек ресурстар қажет болғанымен, кеңінен қолданылған. Олар жекелік пен баспананы, сондай-ақ мәйітхана рәсімдерін орындау үшін жеткілікті кеңістік ұсынған. Бұл рәсімдерге кремация (ішкі крематорийде) және кремация алдында денеден етті алу кірген. Үйлер өз мақсатына жеткен соң, толығымен өртеп, топырақпен жабылып, қабір төбешігіне айналған. Антрополог Уильям Ф. Ромен "Хопвеллдің сырлары" еңбегінде бұл сүйек сақтау үйлері шаршы пішінде салынғанын және олардың диагональдары солтүстік және оңтүстікке қарай айдың ең жоғары және ең төменгі шығу бағыттарымен сәйкес келетінін айтады.
A charnel house is also a structure commonly seen in some Native American societies of the Eastern United States. Major examples are the Hopewell cultures and Mississippian cultures. These houses were used specifically for mortuary services and, although they required many more resources to build and maintain than a crypt, they were widely used. They offered privacy and shelter as well as enough workspace for mortuary proceedings. These proceedings included cremation (in the included crematorium) as well as defleshing of the body before the cremation. Once the houses had served their purpose, they were burned to the ground and covered by earth, creating a sort of burial mound. Anthropologist William F. Romain in Mysteries of the Hopewell notes that these charnel houses were built in the form of a square, and their diagonals could be aligned to the direction of maximum and minimum moon sets both north and south.
Англия
Англияда, әсіресе Реформацияға дейін, мәйіттер үйлері кең таралған. Олар католик шіркеуімен байланысты болғандықтан, Реформациядан кейін мәйіттер үйлерін пайдалану практикасы тоқтатылып, қазіргі адамдар олардың бар екенін білмейтін деңгейге жетті. "Мәйіттерді жинау орта ғасырдың соңына дейін белсенді түрде жалғасты. Алайда, 16 ғасырдың ортасында монастырлардың таратылуы олардың мәртебесін түгелдей өзгертті. Мәйіттер үйлері мәртебелі орындар болмай, қайтыс болғандардың жақын туыстарының символына, сонымен қатар халық нанымындағы тыйым салынған нәрселерге айналды". Мысалы, Спиталфилдс қаласындағы мәйіттер үйі Рим дәуірінен бастап орта ғасырға дейін қолданылып келген. "Бірнеше ғасыр бойы үлкен жерлеу алақаны ретінде кеңінен пайдаланылғандықтан, жаңа қабірлер қазғанда ескі сүйектердің қозғалуы жиі кездесетін жағдай. Бұл сүйектер жерден алынып, жаңадан жерленген денелерге орын жасалып, шіркеу қорытындағы мәйіттер үйіне сақтауға жіберілетін". 1950 жылдары Флит-стриттегі Сент-Брайд шіркеуін қайта құру кезінде орта ғасырлық мәйіттер үйі табылды, "ішінде шамамен 7000 адамның қалдықтары шағын тіктөртбұрыштар түрінде орналастырылған. Кейбір бас сүйектері тік сызық бойымен орналастырылған, ал қалған адам сүйектері қорқынышты көрінетін үйірмеге жиналған". 1300 жылы Саффолк графтығындағы Бьюри Сент-Эдмундс аббаттығындағы аббат "қасиетті тастан жасалған, ізгілік пен қайырымдылықтың белгісі ретінде мәйіттер шіркеуін салуды сұрады. Болашақта сүйектер оған қойылуы немесе оның төменгі қабаттарында жерленуі мүмкін, сондай-ақ осы 'өте танымал орынға' қызмет ету үшін екі дін қызметкері тағайындалды".
Charnel houses were common in England, primarily before the Reformation. Because they were associated with the Catholic Church, using charnel houses fell out of practice after the Reformation to the point that modern people barely knew they had existed. "Charnelling continued with gusto throughout the late medieval period. However, in the mid 16th century the Dissolution of the Monasteries changed their standing completely. No longer were charnels things of status, instead becoming symbols of close living dead relations which reflected Popish superstition." The charnel house at Spitalfields, for example, was in use during Roman times through to the medieval period. "As a large burial ground that was much used over the space of several centuries, it would not be unusual for old bones to be disturbed when new graves were being dug. These bones would be removed from the ground to make space for newly buried corpses, and stored instead in the churchyard's charnel house." During the 1950s reconstruction of St. Bride's Church in Fleet Street, a medieval charnel house was uncovered, "containing an estimated 7000 human remains organised in a chequer board pattern. Some of the skulls were placed in a linear arrangement, with the remainder of human bones placed in a macabre looking pile of bones." At the Abbey of Bury St Edmunds, Suffolk, around 1300 the abbot requested the "charnel chapel to be built, as an act of piety and charity of shaped stone, and in future bones could be placed in it or buried under its vaults, and provided with two chaplains to serve this 'most celebrated place'".