Жан Табо: Француз-американ суретшісінің өмірі мен шығармашылығы
Jean Tabaud
Жан Табо – француз-американ суретшісі, портрет шебері және соғыс кезіндегі суретші. Би өнерінен жарақат алып, кескіндемеге көшкен. Өмірбаяны мен шығармашылығы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз-американдық суретші Жан Табо (5 шілде 1914 – 3 желтоқсан 1996) француз портретші және соғыс суретшісі болған.
French American painter
Jean Tabaud (5 July 1914 – 3 December 1996) was a French portrait painter and war artist.
Ерте өмір
Жан Гилберт Тэбо 1914 жылдың 5 шілдесінде Францияның Атлантика мұхитының оңтүстік-батыс жағалауында, Бордоның солтүстігіндегі Саужон деген шағын қалада дүниеге келді. Ол Люсьен Тэбо мен Эрнестин Тэбо Хиллерэттің ұлы еді. Оның әкесі ет шабушы болған, Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет еткен, соғыс барысында жараланған және улануға ұшыраған.
He was born Jean Gilbert Tabaud on July 5, 1914, in the small town of Saujon, France, on the Southwest Atlantic coast, north of Bordeaux. He was the son of Lucien Tabaud and Ernestine Tabaud Hillairet. His father was a butcher by profession, who served in World War I, where he was wounded and gassed during the conflict.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Балетте классикалық бидегі алғашқы мансабы, Париж, Берлин, Женева, Бельгия, Швейцария, Рио-де-Жанейро, Танжер, Касабланка және Аргентинадағы өнер көрсетулері омыртқа жарақатынан тоқтатылды, бұл оны биден толығымен бас тартуға мәжбүр етті. Ол Францияға арқасын емдету үшін оралды, бірақ орнына Екінші дүниежүзілік соғыс басталды. Ол дереу француз әскеріне алынды, Францияның Германияға қарсы құлауын көрді және 1941 жылы тұтқынға түсті.
A first career in classical dance with the Ballets Russes, dancing in Paris, Berlin, Geneva, Belgium, Switzerland, Rio de Janeiro, Tangier, Casablanca, and Argentina was interrupted by a spine injury which forced him to give up dancing altogether. He returned to France to seek treatment for his back but instead met up with the outbreak of World War II. He was immediately drafted into the French Army, witnessed the fall of France to Germany, and was taken prisoner in 1941.
Суретші ретінде бастамасы
Екінші суретші мансабы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде тұтқынға алынғанда басталды. Ол сол жерде уақытын басқа тұтқындардың портреттерін салумен өткізді, көп ұзамай күзетшілер мен лагерь командирі де оны осылай салуға өтінді. Түрмеден қашқаннан кейін ол Парижге қайтып келді. Ол онда көшпенді суретші ретінде өмір сүрді, кешкі уақытта бір кафеден екіншісіне барып, неміс сарбаздарының, теңізшілерінің, барлық шендегі авиаторлардың портреттерін салып, әрқайсысы үшін бірнеше франк алды. Ол өнеркәсібін Парижде ғана емес, сонымен қатар Нормандия жағалауына және Гаврға, көбінесе велосипедпен саяхаттап жүрді. Осы кезеңде салған барлық портреттерін Juvee деп қол қойды. Германия жеңілген кезде, Тэбо 1942 және 1944 жылдар аралығында 5000-нан астам портрет салған еді. Соғыс аяқталғаннан кейін, шамамен бір жыл өткен соң, Табо күнге құштарлықпен және соғысқа қиналған Еуропадан қашып, Майоркаға, содан кейін Мароккоға сапар шекті, онда сегіз жыл өмір сүрді. Танжер мен Касабланкада би мектебін ашты, қойылымдар қойды, балеттер қойды, өнер және би туралы мақалалар жазды. Осы кезеңде ол көптеген марокколық пейзаждарды, сондай-ақ жергілікті халықтың этюдтерін салды.
His second career as an artist started while he was a prisoner during World War II. While there, he passed the time sketching portraits of his fellow prisoners, and was shortly asked to do the same by guards, as well as the Commandant of the camp. His escape from prison led him back to Paris where he made his living as a peripatetic artist, in the evenings going from one café to another, drawing portraits of German soldiers, sailors, airmen of all ranks, charging but a few francs each. He plied his trade not only in Paris but traveled to the Normandy coast and Le Havre often on bicycle. All the portraits he executed during this time had to be signed with the name Juvee. By the time of Germany's defeat, Tabaud had executed over 5,000 portraits between 1942 and 1944. Following the end of the war, almost one year later, Tabaud, seeking the sun and escape from war torn Europe, traveled to Majorca and then to Morocco, where he lived for eight years. In Tangier and Casablanca he established a school of dance, gave recitals, choreographed ballets, wrote articles on art and the dance. During this period he painted many Moroccan landscapes, as well as studies of the local people.
АҚШ-қа көшіп келу
1953 жылы оған Америка Құрама Штаттарында өзін сынап көруге ұсыныс жасалды. Ол Голливудта бастады, онда бірден табысқа ие болды, Чарльз Бойер, Дебора Керр, Пьер Анжели, Зизи Жанмайр сияқты жұлдыздардың портреттеріне тапсырыс алды. Мексикадағы француз елшісі Голливудқа келгенде, оның туындыларының, әсіресе марокколық пейзаждардың көрмесін Мексика қаласында өткізуді ұсынды. Көрме үлкен сәттілікке ие болды және одан кейін Монтеррейде және Акапулькода тағы екі көрме ұйымдастырылды. Лос-Анджелесте және Сан-Францискода өткен бірнеше мақтаулы көрмелерден кейін Тэбо 1957 жылы Нью-Йоркке көшіп, 440 East 79th Street мекенжайында студиясын құрды. Келесі он жыл бойы ол көп саяхаттап, Америка Құрама Штаттары мен Еуропада байлар мен белгілі адамдардың, сондай-ақ олардай емес адамдардың портреттерін жасады. Оның көптеген клиенттерінің арасында Генри Фордтардың әйелдері (Анн мен Кристина) және олардың балалары – Энн, Шарлотта мен Эдсел болды. Тед Кеннеди, Ставрос Ниархос (Евгения) және олардың балалары, Пьер Дюпон, Генри Миллер, Сара Расселл, Сара Крайтон Стюарт, Т. Джефферсон Кулидж, Клинт Мёрчисон және оның қызы, Сюзи Паркер, Питер мен Лили Пулитцер және олардың балалары, Джон Уорнер (Пол Мелонның қызы) және олардың балалары, Джон Кеннет Галбрайт, баронесса Фиона фон Тиссен, Хауард Кьюшинг кіші және оның балалары да бар еді. Портрет салудан басқа, Тэбо әртүрлі өнер мектептерін, әсіресе кубизмді зерттеді, сондай-ақ май бояумен кенепке және тақтайға, түрлі түсті қаламдармен, акварельмен, пастельмен, көмірмен және қаламмен, соққан қаламмен балқытылған бояумен сияқты әртүрлі техникаларды қолданды. Ол импрессионизм дәуірінің суретшілеріне, әсіресе Ренуар, Моне, Коро, Ван Гог және кейінірек Модильяниге қатты әсер етті. Марокколық картиналарында Гогеннің ықпалын байқауға болады. Карьерасының шыңында Тэбо Лерет есімімен бірнеше картина жасады, бірақ оларды сатуға қол жеткізе алмады. Сатылған – Тэбоның туындылары. Клиенттер тек Тэбоның жұмысын қалады. Бірнеше жыл бойы ол Нью-Йорктегі Portraits, Inc. компаниясының жылдық көрмелерінде танымал суретшілердің портреттерін көрсетті. Оның туындылары олардың New Yorker және басқа журналдардағы жарнамаларында, сондай-ақ клиенттеріне жаңа жылдық құттықтауларында, Portraits, Inc. компаниясының негізін қалаушылары – Лоис Шоу мен Хелен Апплтон Ридтің портреттерімен бірге пайда болды. Кейде бұл карточкаларда Андреа Эриксон Герингердің портреті де болды. 1980 жылы ғана ол Нью-Йорктегі студиясынан толығымен бас тартып, Паулингке көшіп, Францияға жылына бір рет ескі достарын көру үшін сапар шекті. Оның отбасы болған жоқ. Балалары да болған жоқ. Тэбо балаларды сурет салуда да шебер болды. Өзінің баласы болмаса да, оларды суреттеуді ұнататын. 1956 жылы "Лос-Анджелес экзаминер" газетінің сыншысы Тэбоның көрмесін көргеннен кейін: "Ол олардың бет-әлпетіне керемет сезім береді: олар рухани жағынан ересек өмірге қадам басқандай, қандай да бір белгісіз күш олардың ойларын олар қашқысы келмейтін әлемге тартатын сияқты", – деді. Паулингте Тэбо достары мен көршілерін ақысыз суретке түсіріп қуантты. Күндер мен кештерді философтардың еңбектерін оқып өткізді, олардың ойларын зерттегісі келген, бірақ бұрын уақыт таба алмаған.
In 1953 he was encouraged to try his luck in the United States. He began in Hollywood, where he was immediately successful, receiving commissions for portraits from such stars as Charles Boyer, Deborah Kerr, Pier Angeli, Zizi Jeanmaire, to name a few. The French Ambassador to Mexico, while visiting Hollywood, suggested an exhibit of his works particularly his Moroccan landscapes in Mexico City. It was met with considerable success and was followed by two more exhibits. One in Monterrey and one in Acapulco. Following several more critically acclaimed exhibits in Los Angeles and San Francisco, Tabaud moved to New York City in 1957, where he established his studio at 440 East 79th Street. Over the next ten years he traveled extensively, executing portrait commissions in the United States and Europe of the rich and famous, as well as the not so rich nor famous. Among his innumerable clients were such subjects as the Mrs. Henry Fords, (both Anne and Christina) as well as his children, Anne, Charlotte, and Edsel. Mrs. Ted Kennedy, Mrs. Stavros Niarchos (Eugénie) and her children. Mrs. Pierre S. DuPont, Jr., Henry Miller, Lady Sarah Russell, Lady Sarah Crichton Stuart, Mrs. T. Jefferson Coolidge, Mrs. Clint Murchison, Jr., and her daughter. Suzy Parker, Peter and Lili Pulitzer and their children, Mrs. John Warner (daughter of Paul Melon) and their children. John Kenneth Galbraith, Baroness Fiona von Thyssen, Mrs. Howard Cushing, Jr., and her children. In addition to portrait painting, Tabaud experimented with various schools of art, most notably cubism, and with several different techniques, such as oil on canvas as well as on board, colored pen, watercolors, pastels, charcoal and pencil, melted crayon with scratched pen technique, etc. He was strongly influenced by the artists of the impressionist era, especially Renoir, Monet, Corot, Van Gogh, and later Modigliani. The influence of Gauguin can be detected in his Moroccan paintings. At the height of his career, Tabaud executed several paintings under the name of Leret, but was unsuccessful at marketing them. What sold was a Tabaud. What clients wanted was a Tabaud and nothing less. For several years he was featured in Portraits, Inc., in New York in their annual exhibits of portraits by well known artists. His work appeared regularly in their New Yorker and other magazine ads, as well in their New Year's greetings to their clients, featuring the portraits he did of the founders of Portraits, Inc., Lois Shaw and Helen Appleton Read. These cards sometimes included the portrait he did of Andrea Erickson Gehringer as well. It was only in 1980 that he gave up his studio in New York altogether and settled permanently in Pawling, traveling but once a year to France to visit old friends. He had no family. He never had any children. Tabaud also excelled in painting children. Though he never had any of his own, he enjoyed painting them. After seeing one of Tabaud's exhibits in 1956, the art critic of the Los Angeles Examiner said: "He gives their faces marvelous expressions: as if they are, in a spiritual sense, on the threshold of adult experiences, as if some unknown force is pulling their thoughts into a world they would much rather back off from." In Pawling, Tabaud pleased friends and neighbors by drawing their portraits, free of charge. Whole days and evenings were spent reading the works of philosophers whose thoughts he had long wished to examine but had never had the time to do so before.
Кейінгі өмірінде
Жан өмірінің соңғы бес жылын Лайм ауруымен күресте өткізді. Бірақ бұл қатерлі дерт оның өлімінен үш жыл бұрын ғана анықталды, сол кезде антибиотиктермен емдеудің тиімділігі шамалы болды. Соған қоса, Жан Табо простата безінің қатерлі ісігіне, есту қабілетінің жоғалуына және көру қабілетінің нашарлауына ұшырады. Ол 1996 жылғы 3 желтоқсанда өзіне-өзі оқ жарақатын келтіріп қайтыс болды. Оның өлімінен екі жыл өткен соң Паулинг ауылы оның үйіне дейін созылатын қисық топырақ жолдың атын Гристалл-лейннен Френчман-лейнге өзгертті.
Jean spent the last five years of his life battling Lyme disease. But this debilitating disease was not diagnosed until three years before his death, when treatment by antibiotics was of little use. In addition, Jean Tabaud was afflicted with cancer of the prostate, loss of hearing, and failing eyesight. He died from a self inflicted gunshot wound to his head on December 3, 1996. Two years after his death the Village of Pawling changed the name of the winding dirt road leading to his home from Gristmill Lane to Frenchman's Lane.