Франция Корольдігіндегі үш епископтық аймақтардың оккупациясы
Three Bishoprics
Франция Корольдігіндегі үш епископтық: Мец, Верден, Туль. 1552 ж. Генрих II басып алған, 1648 ж. Вестфалия бейбіт шартымен Францияға берілген. Тарих, саясат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Франция Корольдігіндегі француз басқаруындағы епархиялар
French occupied dioceses in the Kingdom of France
Үш епископтық (le tʁwɑz‿evɛʃe) Лотарингия аймағындағы Метц, Верден және Туль епархияларынан тұратын Франция Корольдігінің үкіметін құрады. Бұл үш епархия 1552 жылдың сәуір және маусым аралығында Франция королі Генрих II басып алғанға дейін Киелі Рим империясының князь-епископтықтары болып келді. Отыз жылдық соғыстың аяқталуымен, 1648 жылғы Вестфалия бейбіт шарты бойынша олар Францияға ресми түрде берілді.
The Three Bishoprics ( le tʁwɑz‿evɛʃe) constituted a government of the Kingdom of France consisting of the dioceses of Metz, Verdun, and Toul within the Lorraine region. The three dioceses had been Prince bishoprics of the Holy Roman Empire until they were seized by King Henry II of France between April and June 1552. At the end of the Thirty Years' War, they were officially ceded to France by the 1648 Peace of Westphalia.
Тарих
Габсбург императоры Карл V-ге қарсы көтеріліс барысында 1551 жылдың мамыр айында бірнеше протестант императорлық ханзадалар Торгау қаласының жанындағы Лохау қамалында кездесті. Мұнда Веттин әулетінен сайланған Морис Саксониялық, Мекленбург герцогы Иоанн Альберт I, Гессен ханзадасы Вильгельм IV, оның әкесі Ландграф Филипп I императордың түрмеге қамауына байланысты, Гогенцоллерн маркграфы Альберт Алсибиад Бранденбург-Кульмбах және оның туысы Пруссия герцогы Альберт одақ құрды. 1548 жылы Аугсбург диетасында Карл V-нің қабылдаған Уақытша ережесіне наразы болған көтерілісшілер протестантизмді және, ең бастысы, императорлық орталық биліктен тәуелсіздіктерін қорғауға бекінді. Олар католик Франция королі Генрих II-мен байланыс орнатуға келісті, оның протестант гугеноттарына жасаған қысымын ескермеді. Күзде Генрих Карл V-ке қарсы соғыс жариялады және Рейн өзеніне дейін империяға қарсы жорыққа дайындалды. 1552 жылдың 15 қаңтарында ол Морис Саксониялық және оның протестант одақтастарымен Шамбор келісіміне қол қойды, осы арқылы француз басып алулары алдын ала заңдастырылды. Ханзадалар корольдік Метц, Туль және Верден императорлық қалалары, сондай-ақ Камбрей және неміс тілінде сөйлейтін империяның басқа қалалары бойынша "Империяның викарийі" ретінде мойындады. Көтерілісшілер француз тарапынан жәрдемақы мен әскери көмек алды, олардың әскерлері Габсбург мұрагерлік жерлеріне еніп, Инсбрукте императорды қоршауға алды, ал оның інісі Фердинанд I келіссөздерге кірісіп, 1552 жылғы Пассау бейбіт шарты арқылы Аугсбургтің Уақытша ережесін күштен шығарды. Гиз герцогы Франциск және оның ағасы, кардинал Карл Лотарингияның қолдауымен Франция королі Генрих II протестант ханзадаларымен келісімге келіп, "неміс бостандықтары үшін" Германияға саяхатқа шықты. 1552 жылғы Палм жексенбісінде Анна де Монморенси басқаратын француз әскерлері күтпеген шабуылмен Метц қабырғаларын басып алды, ал 13 сәуірде Тульді басып алды. Содан кейін Генрих Лотарингия астанасы Нансиге бет бұрып, онда кіші герцог Карл III-ті Париждегі француз сарайына құпия түрде алып кетті. 18 сәуірде король Метцке кіргенін тойлады және Императорлық Страсбург қаласына жасаған сәтсіз шабуылдан кейін 12 маусымда Верденге қайтып келді. Осы кезде француздар үш императорлық қаланы және оларды қоршаған князь-епископтықтардың аумағын басып алған еді. Императордың пікірінше, сайлаушы Морис пен оның одақтастарының императорлық аумақты заңды түрде иеленуге құқығы болмаған. Карл V француздықтарға қарсы басып алынған епархияларды қайтару үшін жорық ұйымдастырды. Экспедиция 1554 жылғы Ренти шайқасында герцог Франциск Гиз басқаратын француз әскерлері императорлық әскерді жеңгеннен кейін сәтсіз аяқталды. 1556 жылы шаршаған император тақтан бас тарғаннан кейін, оның орнына келген Фердинанд I үш епископтықты қайтаруға жасалған барлық әрекеттерді тоқтатты. Генрих II король әр қалада тұрақты гарнизон қалдырып, олардың азаматтарын біртіндеп өзінің патшалық билігіне бағындырды. Метц тұрғындары императорлық диетаға өтемақы беру үшін бірнеше петиция жолдады, бірақ жоғалған үш епископтықты қайтару конфессионализация процесі кезінде империя үшін басты мәселе болмады. Кардинал Ришелье бастамасымен Трои-Эвешелер 1633 жылы Метцте орнатылған провинциялық парламентпен белгілі бір автономия алды, оған қаланың аристократиясы үстемдік етті. Француз билігі кезінде қалалар өркендегендіктен азаматтық толқулар азайды, бірақ тұз салымының енгізілуі Метцте белгілі бір наразылық тудырды. 1643 жылы Людовик XIV таққа отырғанда, ол Метц, Туль және Верден тұрғындарының артықшылықтарын өзінің "жақсы және адал поддандылары" ретінде растады. Үш епископтықтың иеленуі 1648 жылғы Вестфалия бейбіт шартымен Киелі Рим империясы тарапынан ресми түрде мойындалды. Провинцияның аумағы 1659 жылғы Пиреней келісіміне сәйкес Францияға берілген Люксембург герцогтығының Тьонвиль (Диденхофен) айналасындағы бөліктерімен, сондай-ақ 1661 жылы қосылған бірнеше Лотарингия ауылдарымен кеңейтілді. 1777 жылы құрылған және кейде "Лотарингияның төртінші епископтығы" ("le Quatrième Évêché lorrain") деп аталған Сен-Дие епархиясы тарихи тұрғыдан үш епископтықпен байланысты емес.
In the course of the rebellion against the Habsburg emperor Charles V, several Protestant Imperial princes met at Lochau Castle near Torgau in May 1551. Here the receiving Wettin elector Maurice of Saxony forged an alliance with Duke John Albert I of Mecklenburg, Prince William IV of Hesse, whose father Landgrave Philip I was jailed by the emperor, the Hohenzollern margrave Albert Alcibiades of Brandenburg Kulmbach and his cousin Duke Albert of Prussia. Dissatisfied with the Interim decreed by Charles V at the 1548 Diet of Augsburg, the insurgents were full of resolution to defend Protestantism and–not least–their autonomy against the Imperial central authority. They agreed to establish contacts with the Catholic French king Henry II, disregarding his oppression of the Protestant Huguenots. In autumn Henry declared war against Charles V and prepared to march against the Empire up to the Rhine River. On 15 January 1552, he signed the Treaty of Chambord with Maurice of Saxony and his Protestant allies, whereby the French conquests were legitimised ahead of time. The princes acknowledged the king's lordship as "Vicar of the Empire" over the Imperial cities of Metz, Toul and Verdun, as well as Cambrai "and other towns of the Empire that do not speak German". The insurgents in turn received subsidies and military assistance from the French, their troops moved into the Habsburg hereditary lands and laid siege to the emperor at Innsbruck, while his brother Ferdinand I entered into negotiations that led to the revocation of the Augsburg Interim by the 1552 Peace of Passau. Backed by Duke Francis of Guise and his brother Cardinal Charles of Lorraine, King Henry II of France upon his agreement with the Protestant princes had started his Voyage d’Allemagne "for the sake of German liberties". On Palm Sunday 1552 French troops under the command of Anne de Montmorency in a surprise attack moved into the walls of Metz, followed by the occupation of Toul on 13 April. Henry then turned against the Lorraine capital Nancy, where he had the minor duke Charles III abducted to the French court in Paris. On 18 April the king celebrated his entry into Metz and, after a failed attack on the Imperial City of Strasbourg, returned from the Rhine to move into Verdun on 12 June. At that time, the French had occupied the three Imperial cities as well as the territory of the surrounding Prince bishoprics. From the emperor's perspective, Elector Maurice and his allies had no right to legally dispose of Imperial territory, Charles V started a campaign against the French in order to reconquer the occupied dioceses culminating in the Siege of Metz from 19 October 1552 to 2 January 1553. The expedition ultimately failed, when the Imperial troops were defeated by the French forces under Duke Francis of Guise in the 1554 Battle of Renty. When the emperor, worn out and exhausted, abdicated in 1556, his successor Ferdinand I discontinued all attempts to regain the Three Bishoprics. King Henry II left a permanent garrison in each of the cities and gradually subjected their citizens to his royal authority. The townsmen of Metz filed several petitions to the Imperial Diet for redress, but the retrieval of the lost Three Bishoprics was no longer a main concern of the Empire during the ongoing confessionalization. Initiated by Cardinal Richelieu, the Trois Évêchés received a certain autonomy with a provincial parlement installed in 1633 in Metz, dominated by the city's patriciate. Civil commotions decreased as the cities prospered under French rule, though the implementation of the gabelle of salt sparked some unrest in Metz. When King Louis XIV acceded to the throne in 1643, he confirmed the privileges of the Metz, Toul and Verdun citizens as his "good and faithful subjects". The acquisition of the Three Bishoprics was finally recognized by the Holy Roman Empire in the 1648 Peace of Westphalia. The province's territory was further enlarged by parts of the Duchy of Luxembourg around Thionville (Diedenhofen), ceded to France according to the 1659 Treaty of the Pyrenees, as well as by several Lorraine villages annexed in 1661. The Diocese of Saint Dié, created in 1777 and sometimes called the "Fourth Bishopric of Lorraine" ("le Quatrième Évêché lorrain"), is not related historically to the Three Bisphoprics.