Лондонның Дрю-Лейн театры: Тарихы мен мәдениет ошағы

Кіріспе

West End театры Ковент-Гарденде, Лондон

Дрюри Лейн Корольдік театры, көбінесе Дрюри Лейн деп аталады, — Вест-Энд театры және Англияның Ковент-Гарден қаласында орналасқан I дәрежелі ғимарат. Ғимарат Кэтрин көшесіне (бұрынғы Bridges немесе Brydges Street деп аталатын) қарайды және Дрюри Лейнге тікелей іргелес орналасқан. Қазіргі ғимарат 1812 жылы ашылды және 1663 жылдан бері осы жерде тұрған төрт театрдың ең соңғысы болып табылады, бұл оны Лондонның әлі күнге дейін қолданылып келе жатқан ең көне театр алаңы етеді. Автор Питер Томсонның айтуынша, алғашқы екі ғасыр бойы Дрюри Лейн "Лондонның жетекші театры" деп аталуға лайық болған. Көптеген жылдар бойы ол Лондонда "заңды" драма өндірісіне монополиялық құқық берілген бірнеше патент театрының бірі болды (яғни, опера, би, концерттер немесе музыкалық қойылымдар емес, сөйлеу пьесалары). Бұл жердегі алғашқы театр 1660 жылдардың басында Томас Киллигрюдің тапсырысы бойынша салынды, сол кезде театрлар Англия қалпына келтіру кезінде қайта ашылуға рұқсат алды. Бастапқыда "Бриджс-стриттегі Корольдік театр" деп аталған театрдың иелері Нелл Гвин мен Чарльз Харт сияқты белгілі актерлерді тұрақты жұмысқа алды. 1672 жылы театр өртеніп, Киллигрю сол жерге үлкен театр салып, оны "Дрюри Лейндегі Корольдік театр" деп атады; ол 1674 жылы ашылды. Бұл ғимарат Колли Сиббер, Дэвид Гаррик және Ричард Бринсли Шеридан басшылығымен шамамен 120 жыл бойы сақталды, соңғысы Жозеф Грималдиді театрдың резиденциялық клоны ретінде жұмысқа алды. 1791 жылы Шеридан басқаруымен ғимарат 1794 жылы ашылған үлкен театр үшін бұзылды. Бұл жаңа Дрюри Лейн 15 жыл бойы сақталды, содан кейін 1809 жылы өртеніп кетті. Бүгінгі күні тұрған ғимарат 1812 жылы ашылды. Эдмунд Кин, комедияшы Дэн Лено және музыкалық композитор және орындаушы Айвор Новелло сияқты танымал актерлер осы жерде тұрақты түрде өнер көрсетті. Екінші дүниежүзілік соғыстан бастап театр негізінен ұзаққа созылған музыкалық қойылымдарды ұйымдастырды, соның ішінде "Оклахома!", "Май Фейр Леди", "42-ші көше" және "Мисс Сайгон" қойылымдары көрсетілді, соңғысы театрдың ең ұзаққа созылған қойылымы болды. Он бір жылдық пуритандық үзілістен кейін, театр сияқты ойын-сауықтарды қарапайым деп санайтын тыйымдар енгізілгеннен кейін, 1660 жылы Карл II-нің қайта оралуымен ағылшын монархиясы таққа қайта келді. Одан кейін Чарльз жаңа актерлік труппаларды құруға лицензия беретін екі тарапқа патент хаттарын берді. Олардың бірі Томас Киллигрюге тиді, оның труппасы Король труппасы ретінде танымал болды және Дрюри Лейнде жаңа театр салды. Патент хаттары екі труппаға Лондонда заңды драманың қоғамдық өнер көрсетуіне ортақ монополия берді; бұл монополия 18-шы ғасырда жаңа орындармен және "заңды драма" анықтамасының белгілі бір дәлдігінің жоқтығымен сынға түсті, бірақ 1843 жылға дейін заңды күшінде сақталды. Жаңа театр 1663 жылдың 7 мамырында ашылды және кіреберісінің орналасуына байланысты "Бриджс-стриттегі Корольдік театр" деп аталды. Ол басқа да атаулармен де белгілі болды, соның ішінде "Патшаның ойын үйі". Ғимараттың ұзындығы 34,14 метр, ені 17,98 метр болатын үш қабатты ағаш құрылыс болды. Театр кең көшелерден қашықта орналасқан, оған айналадағы ғимараттар арасындағы тар жолдар арқылы кіруге болады. Король труппасы бәсекелес Герцог труппасының табысымен техникалық жағынан озық және қымбат театрлық үй салуға мәжбүр болды, ол өзінің "қозғалмалы" немесе "өзгермелі" көрінісімен және бұрынғы Линкольн Инн Филдс-тегі Лисли теннис алаңындағы көркем қойылымдарымен қызығушылық тудырды. Линкольн Инн Филдс-тегі жаңалықтарды еліктеп, Корольдік театр да актілер арасында немесе тіпті актілер ішінде тегіс өзгертілетін қанаттары немесе жалюзилері бар жылжымалы сахналарды ұсынды. Пайдаланылмаған кезде, жалюзилер сахнадағы оқиғалардың көрнекті шеңбері ретінде қызмет еткен просцена аркасының екі жағында көзге көрінбейтіндей орналастырылды. Аудитория мен өнер көрсету арасындағы мұндай бөлініс ағылшын театрында жаңа құбылыс болды, бірақ ол бұрын континентте кездесетін. Лондондағы театр дизайны "сурет қорабы" сахнасының артықшылықтары туралы екіталай болды және көптеген онжылдықтар бойы Лондон театрларында, соның ішінде Дрюри Лейнде, аркадан тысқары шығып тұрған үлкен ормандық сахналар болды, көбінесе Елизавета театрларында кездесетін итермелеу сахналарын қамтыды. Ойыншылар әлі де алға шығып, орындаушы мен көрермен арасындағы қашықтықты қысқарта алатын, сонымен қатар көрермендердің сахнаға шығуы да сирек емес еді. Киллигрюдің жаңа театрға салған инвестициясы екі труппаның техникалық ресурстар жағынан теңдес болуын қамтамасыз етті, бірақ Театр Корольдік ұсынған қойылымдар актерлерге бағытталған "сөздік" драмамен үстемдік етті, бұл Уильям Давенанттың Линкольн Инн Филдс-тегі бароколық спектакльдерімен және операларынан өзгеше болды. Бұл айырмашылықтың басты себебі ішкі билік құрылымы болды: Давенант өте тәртіпті жас труппаны шебер басқарса, Киллигрюдің өзінің тәжірибелі актерлеріне деген билігі абсолютті емес еді. Тәжірибелі актерлер Майкл Мохун (Пепис "әлемдегі ең жақсы актер" деп атады) және Чарльз Харт Король труппасында үлестер мен жақсы келісімдерді талап етті. Патент иесі Киллигрю мен оның бас актерлері арасындағы мұндай билік бөлінісі Театр Корольдік бизнесіне кедерілген жиі қақтығыстарға әкелді. Дегенмен, осы қиындықтарға қарамастан, тиімді басқарылған Линкольн Инн Филдс-ке қарағанда, көбінесе бүгінгі классикалық пьесалар Театр Корольдік сахнасында қойылды. Бұл әсіресе 1660 жылдары Уильям Вичерли және Театр Корольдік үй драматургі Джон Драйден басымдық білдірген жаңа формадағы қалпына келтіру комедиясына қатысты. Харт және Карл II-нің әйелі Нелл Гвин сияқты актерлер Драйденнің және Вичерлидің комедияларындағы әйгілі әзіл-қалжыңдар, әңгімелер мен флирт сахналарын дамытып, жетілдірді. Дрюри Лейн мен Линкольн Инн Филдс-те 1660 жылдары әйел актерлердің пайда болуымен британ драматургтері шешен әйел персонаждарға, батыл махаббат сахналарына және провокациялық шалбар киімдерге рөлдер жазды. Қалай болғанда да, Король труппасы мен Герцог труппасы арасындағы бәсеке ағылшын драмасының жаңадан өркендеуіне және дамуына оң әсер етті. Король өзі де театрдың қойылымдарына жиі қатысты, сондай-ақ Сэмюэл Пепис, оның жеке күнделіктері 1660 жылдардағы Лондон театры туралы бізге көп нәрсе береді. Театр Корольдік ашылған күнінен кейін Пепис Фрэнсис Бомонт пен Джон Флетчердің "The Humorous Lieutenant" қойылымын тамашалады. Ол өз күнделігінде былай деп жазды:

The Theatre Royal, Drury Lane, commonly known as Drury Lane, is a West End theatre and Grade I listed building in Covent Garden, London, England. The building faces Catherine Street (earlier named Bridges or Brydges Street) and backs onto Drury Lane. The present building, opened in 1812, is the most recent of four theatres that stood at the location since 1663, making it the oldest theatre site in London still in use. According to the author Peter Thomson, for its first two centuries, Drury Lane could "reasonably have claimed to be London's leading theatre". For most of that time, it was one of a handful of patent theatres, granted monopoly rights to the production of "legitimate" drama in London (meaning spoken plays, rather than opera, dance, concerts, or plays with music). The first theatre on the site was built at the behest of Thomas Killigrew in the early 1660s, when theatres were allowed to reopen during the English Restoration. Initially known as "Theatre Royal in Bridges Street", the theatre's proprietors hired prominent actors who performed at the theatre on a regular basis, including Nell Gwyn and Charles Hart. In 1672, the theatre caught fire and Killigrew built a larger theatre on the same plot, renamed the "Theatre Royal in Drury Lane"; it opened in 1674. This building lasted nearly 120 years, under the leaderships of Colley Cibber, David Garrick and Richard Brinsley Sheridan, the last of whom employed Joseph Grimaldi as the theatre's resident Clown. In 1791, under Sheridan's management, the building was demolished to make way for a larger theatre which opened in 1794. This new Drury Lane survived for 15 years before burning down in 1809. The building that stands today opened in 1812. It has been the residency of well known actors including Edmund Kean, comedian Dan Leno and the musical composer and performer Ivor Novello. From the Second World War, the theatre has primarily hosted long runs of musicals, including Oklahoma!, My Fair Lady, 42nd Street and Miss Saigon, the theatre's longest running show. After the eleven year long Puritan Interregnum, which had seen the banning of pastimes regarded as frivolous, such as theatre, the English monarchy was restored to the throne with the return of Charles II in 1660. Soon after, Charles issued Letters Patent to two parties licensing the formation of new acting companies. One of these went to Thomas Killigrew, whose company became known as the King's Company, and who built a new theatre in Drury Lane. The Letters Patent also granted the two companies a shared monopoly on the public performance of legitimate drama in London; this monopoly was challenged in the 18th century by new venues and by a certain slipperiness in the definition of "legitimate drama," but remained legally in place until 1843. The new playhouse, architect unknown, opened on 7 May 1663 and was known from the placement of the entrance as the "Theatre Royal in Bridges Street." It went by other names as well, including the "King's Playhouse." The building was a three tiered wooden structure, 34.14 m long and 17.98 m wide; it could hold an audience of 700. Set well back from the broader streets, the theatre was accessed by narrow passages between surrounding buildings. The King's Company was forced to commission the technically advanced and expensive Theatre Royal playhouse by the success of the rival Duke's Company, which was drawing fascinated crowds with their "moveable" or "changeable" scenery and visually gorgeous productions at the former Lisle's Tennis Court at Lincoln's Inn Fields. Imitating the innovations at Lincoln's Inn Fields, the Theatre Royal also featured moveable scenery with wings or shutters that could be smoothly changed between or even within acts. When not in use, the shutters rested out of sight behind the sides of the proscenium arch, which also served as a visual frame for the on stage happenings. The picture frame like separation between audience and performance was a new phenomenon in English theatre, though it had been found on the Continent earlier. Theatre design in London remained ambivalent about the merits of the "picture box" stage, and for many decades to come, London theatres including Drury Lane had large forestages protruding beyond the arch, often including the thrust stages found in the Elizabethan theatres. The players could still step forward and bridge the distance between performer and audience, and in addition, it was not unusual for audience members to mount the stage themselves. Killigrew's investment in the new playhouse put the two companies on a level as far as technical resources were concerned, but the offerings at the Theatre Royal nevertheless continued to be dominated by actor driven "talk" drama, contrasting with William Davenant's baroque spectacles and operas at Lincoln's Inn Fields. Internal power structures were the main reason for this difference: while Davenant skilfully commanded a docile young troupe, Killigrew's authority over his veteran actors was far from absolute. Experienced actors Michael Mohun (who Pepys called "the best actor in the world") and Charles Hart held out for shares and good contracts in the King's Company. Such a division of power between the patentee, Killigrew, and his chief actors led to frequent conflicts that hampered the Theatre Royal as a business venture. Nevertheless, it was mostly at the struggling Theatre Royal, rather than at the efficiently run Lincoln's Inn Fields, that the plays were acted that are classics today. This applies especially to the new form Restoration comedy, dominated in the 1660s by William Wycherley and the Theatre Royal's house dramatist John Dryden. Actors such as Hart and Charles II's mistress Nell Gwyn developed and refined the famous scenes of repartee, banter and flirtation in Dryden's and Wycherley's comedies. With the appearance of actresses for the first time at Drury Lane and Lincoln's Inn Fields in the 1660s, British playwrights wrote parts for outspoken female characters, daring love scenes and provocative breeches roles. In any case, the competition between the King's Company and the Duke's was good for the rebirth and development of English drama. The King himself frequently attended the theatre's productions, as did Samuel Pepys, whose private diaries provide much of what we know of London theatre going in the 1660s. The day after the Theatre Royal opened, Pepys attended a performance of Francis Beaumont and John Fletcher's The Humorous Lieutenant. He has this to say in his diary:

Көрсетілімдер әдетте күндізгі жарықты пайдалану үшін сағат 15:00-де басталар еді: көрермендерге арналған еден, яғни "орын", жарық кіруі үшін төбесіз болды. Ашылудың үстіне шыныдан жасалған күмбез салынды, бірақ Пепис күнделігінің бір жазбасына сәйкес, күмбез элементтерден қорғауға толыққанды жарамайтын еді: ол және оның әйелі нөсер жаңбырдан паналау үшін театрынан шығуға мәжбүр болды. Жасыл матадан жасалған төсектер "орын" төсектерін жапты және қосымша алтынмен әшекейленген қораптарды және тіпті сахнаны да безендірді. "Орын" төсектері арқасы жоқ, жартылай шеңбер пішіндес болды, 1663 жылғы мамыр айындағы Маонконис мырзаның хатына сәйкес: "Барлық төсектер, тіпті ақсүйектер отыратын "орын" төсектері де, әр қатар бірінен бірі жоғарырақ орналасқан жартылай шеңбер пішіндес". Үш галерея едендегі орындардың айналасында жартылай шеңбер құрады; бірінші және екінші галереялар қораптарға бөлінген. 1665 жылдың жазында Лондонның Ұлы обасы келді және Театр Корольдік, барлық басқа да қоғамдық ойын-сауықтармен бірге, Таждың бұйрығымен 5 маусымда жабылды. 1666 жылдың күзіне дейін 18 ай бойы жабық қалды, осы уақыт ішінде сахнаның кеңейтілуі сияқты ішкі жөндеу жұмыстары жүргізілді. Театр қала шекарасының батыс жағында орналасқандықтан, Лондонның Ұлы өртіне ұшырамады, ол...

Екінші театр: Theatre Royal, Drury Lane (1674)

20-ғасырда бір сурет бірнеше рет – және қателікпен – «Кристофер Рен, Дрюри Лейн Корольдік театрының эскизі, 1674» деп жарияланды. 1964 жылдан бері ғалымдар бұл болжамды жоққа шығарды. Оксфорд кітапханасындағы All Souls College-тегі суретті мұқият қарап шығу оның бір қарындашпен жазылған жазуы бар екенін көрсетті: «Play house», оны кітапханашы немесе басқа біреу қосыпты. Суретте (Реннің немесе басқа біреудің) қолтаңбасы немесе күні көрсетілмеген. Пенсильвания штаты университетінің профессоры Роберт Д. Хьюм суретті пайдалану «All Souls-тегі «Рен бөлімі» осы театрды көрсетеді деген болжамға толыққанды негізделгенін» түсіндірді. «Бұл Дрюри Лейнмен ешқандай байланысы жоқ, жай ғана тасталған эскиз болуы мүмкін». 1674 жылғы Дрюри Лейн дизайнының салыстырмалы дәлелдерін 1766 жылы салынған Бристольдегі Корольдік театрдан табуға болады, оның дизайны Дрюри Лейннің үлгісімен жасалған. Жердің өлшемі 34,14 метр шығыстан батысқа және 17,98 метр солтүстіктен оңтүстікке дейін. Ғимарат бұдан кіші болды, себебі сол кездегі сенімді зерттеулер мен карталар Корольдік театты үш жағынан қоршаған үш өткелді көрсетті. Ғимараттың ені (барлық «Жаңару» театрларының орташа ені) және ұзындығы аралығында болды. Архитектор Роберт Адам 1674 жылғы Дрюри Лейннің ішкі дизайнын жасады. Театрды 1747 жылдан бастап Адам зейнеткерлікке шыққан 1770 жылдарға дейін Дэвид Гаррик басқарды. 1674 жылғы Корольдік театр ғимаратында бөлмелер көп болды, оның ішінде сақтау және гримерлік бөлмелер, сондай-ақ басқарушылар мен артистер пайдаланған жиырма жетідей адамға арналған орын болды, одан бөлек, техникалық қызметкерлердің елу шамасында қызметкерлері де болды. Сонымен қатар, сценарийлер үшін үш бөлме қарастырылды, оның ішінде оларды сақтау үшін кітапхана, актерлердің рөлдерін көшіру үшін жеке бөлме және театрдың есеп кітаптары, тізімдері мен музыкалық ноталары үшін арнайы кітапхана болды. Бөлмелердің осылай шатасуы түрлі бөлімдер арасындағы байланысты қиындатты, бұл мәселені Гаррик басқарушы болған кезде шешті. Кешеннің барлығы Дрюри Лейн (шығыс), Бриджес көшесі (батыс), Үлкен Рассел көшесі (солтүстік) және Кішкентай Рассел көшесі (оңтүстік) арасында орналасқан. 1674 жылдан бастап театрға келушілер Дрюри Лейнге Бриджес көшесінен 3 метрлік кең өткел арқылы кіре бастады. Өткел бұрынғы «Аттар алаңы» болған алаңға ашылды, сол алаңда театр тұрды. Осы кезде алаңның үш жағы Корольдік театр қабырғаларынан ашық болған болуы мүмкін. Франциядан келген саяхатшы Анри Миссон 1698 жылы театрдың сипаттамасын ұсынады: оның «амфитеатр» сөзін қолдануы Дрюри Лейннің орнын қоршап тұрған ложалардың дөңгелек қатары болған деген пікірді қолдайды. Миссон атап өткендей, орындықтар сыныпқа бөлінген және билеттер соған сәйкес бағаланған. Асыл және бай дворяндар пайдаланатын ложалар 5 шиллинг тұрды; кейбір дворяндар, сыншылар мен ғалымдар отырған ордадағы орындықтар 3 шиллингке, саудагерлер мен мамандар 2 шиллингке тұратын бірінші галереяны, ал Миссон айтқандай, қызметшілер мен басқа да «қарапайым халық» жоғарғы галереяның 1 шиллингтік орындықтарын иеленді. Орындықтар нөмірленбеген және «алғаш келген, бірінші қызмет еткен» принципі бойынша ұсынылды, сондықтан көптеген дворяндар орындарды бұрын резервтеу үшін қызметшілерін жіберді. Киллигрю мен оның ұлдары Томас және Чарльз үшін қосымша қиындық 1678–1684 жылдардағы саяси толқулар болды, католиктерге қарсы құйрық және Шеттеу туралы заң жобасы дағдарысы потенциалдық көрермендердің назарын театрдан аударды. Бұл патшаның да, герцогтың да компанияларына әсер етті, бірақ ең бастысы патшаның компаниясына, олардың кірісі аз жылдарды көтере алмайтын. 1682 жылы компаниялар бірікті, немесе корольдік компания герцогтың компаниясына сіңірілді. Сол кезде Томас Бетертон басқарған Біріккен компания Дрюри Лейнді өзінің өндірістік үйі ретінде таңдады, Дюкс компаниясының Дорсет бағындағы театрын біраз уақытқа жабық қалдырды. 1688 жылы Бетертонды басқарушылықтан Александр Дэвенант, Дюкс компаниясының бастапқы патент иесі Уильям Дэвенанттың ұлы алып тастады. Дэвенанттың басқаруы (Чарльз Киллигрюмен бірге) қысқа және апатты болды, ал 1693 жылы ол талан-таражға түсірген айыптардан кейін Канар аралдарына қашып кетті. Театр Рояль келесі 16 жыл бойы адвокат Кристофер Ричтің қолында болды. Дэвенант пен Киллигрюдің ұлдары да алаяқтардан артық емес еді, ал Рич компанияның ресурстарын шығынды қысқарту, актерлерді қарсы қою және жалақыны қысқарту арқылы қайтаруға тырысты. 1695 жылы актерлер, соның ішінде күнделікті менеджер және актерлік аңыз Томас Бетертон, өздерінің кооперативтік компаниясын құру үшін бас тартты. Тоғыз ер адам мен алты әйел кетті, олардың барлығы белгілі кәсіби артистер, оның ішінде трагедия актрисасы Элизабет Барри және комедия актрисасы Энн Брейсгирдл болды, Біріккен компания – енді «Патенттік компания» деп белгілі – «өте жаман жағдайда» қалды, замандас анонимді памфлетінің сөзімен айтқанда. 1696 жылғы 19 қарашадағы жеке хатта Дрюри Лейн «мүлде компаниясы жоқ екені» және «сенбі күні жаңа пьеса шықпаса, олардың беделін жаңартпаса, жабылуы керек» деп хабарланды. Жаңа пьесаның Джон Ванбрухтың «Релапс» пьесасы болғаны болжанып тұр, және ол компанияға қажет болған сәттілікке айналды. Кристофер Рич 1709 жылға дейін оның басшысы болып қалды, сол кезде аталған патент саяси маневрлердің күрделі торынан кейін күшін жойды. Адвокат Уильям Коллиерге Дрюри Лейнде өндіріс қоюға қысқа мерзімге рұхсат берілді, бірақ 1710 жылға қарай труппа актерлер Колли Сиббер, Роберт Уилкс және Томас Доггеттің қолында болды – кейіннен Александр Поптың «Дунсиад» поэмасында өткір сатираландырылған үштік. 1713 жылы Бартон Бут Доггеттің орнына келді. 1717 жылғы 2 наурызда Джон Уивер хореографиялаған «Марс пен Венераның махаббаты» балетінің премьерасы болды, ол Англияда қойылған алғашқы балет болды. Сиббер үштіктің де-факто жетекшісі болды, ол 1733 жылға дейін театрды даулы, бірақ жалпы алғанда сәтті кезеңде басқарды, сол кезде ол өзінің бақылау үлесін Джон Хайморға сатты. Сатудың бағасы тым жоғары болғаны және Коллидің мақсаты қарыздан құтылу және пайда табу болғаны мүмкін (Роберт Лоудың Сиббердің «Өз өмірінен сырлар» басылымында қараңыз). Сол кезде труппа мүшелері көңілі толмады; актерлердің бүліктері ұйымдастырылды және орындалды; Чарльз Флитвуд театрды басқаруға келді. Флитвудтың басқаруы дағдарысты болды; жоғарғы галереяға қызметшілердің тегін кіруіне тыйым салғаны 1737 жылы бүліктерге әкелді, ал Флитвудтың құмар ойындары оның жеке қаржылық қиындықтарына театрды араластырды. Осы кезеңде актер Чарльз Маклин (Ульстердегі Донегал графтығындағы Инишоуеннің тумасы) «Венециялық саудагерде» Шейлок рөліндегі ерекше өнер көрсетуімен аты шықты, ол бұрынғы драмалық рөлдерге тән жасанды пафостан бас тартып, реалистік, табиғи актерлік стилін енгізді. Осы кезеңде Шекспирдің танымалдылығының өсуінің бір бөлігі 1737 жылғы лицензиялық актіге байланысты болуы мүмкін, ол кез келген пьесаны қою алдында үкіметтің мақұлдауын талап етті және осылайша қоюға жаңа материалдың тапшылығын тудырды. Гаррик Пег Воффингтон, Сузанна Сиббер, Ханна Притчард, Китти Клайв, Спренгер Барри, Ричард Йейтс және Нед Шутер сияқты компаниямен бірге сахнада ойнады. Гаррик басқарушы болған кезде көрермендер алғаш рет сахнаға кіруіне тыйым салынды. Гаррик Роберт Адам мен оның бауыры Джеймстің театрының ішкі бөлігін жаңартуға тапсырыс берді, олар 1775 жылы осы жұмысты орындады. Олардың қосымшаларына әсем төбе және Бриджес көшесіне қарап тұрған жабынмен жабылған фасад кірді. Бұл фасад театрдың кез келген құрылысының бір бөлігі болып саналатын алғашқы құрылыс болды. ғимарат, сияқты...

During the 20th century, one illustration was repeatedly – and wrongly – published as "Christopher Wren, design for the Theatre Royal Drury Lane, 1674". Since 1964, this presumption has been disputed by scholars. Careful inspection of the drawing at All Souls' College, Oxford Library shows that it has one pencil inscription: "Play house" , which may have been added by a librarian or by anyone else. No sign of a signature (by Wren or anyone else) or a date appears anywhere on the drawing. Robert D. Hume of Penn State University explained that use of the drawing "rests almost entirely on the supposition that the so called "Wren section" at All Souls represents this theatre. It could just as easily be a discarded sketch unconnected to Drury Lane in any way." Comparative evidence for Drury Lane's 1674 design can be found in the Theatre Royal, Bristol, built in 1766, whose design was modelled, in part, on Drury Lane's. The site measured 34.14 m east west and 17.98 m north south. The building was smaller than this, as reliable surveys and maps of the period show three passageways measuring between wide surrounding the Theatre Royal on three sides. The building probably measured between wide (the average width of all "Restoration" Theatres) and between long. Architect Robert Adam designed Drury Lane's 1674 interior. The theatre was managed, from 1747 to Adam's retirement in the 1770s, by David Garrick. The 1674 Theatre Royal building contained a warren of rooms, including storage space and dressing rooms used by the management and performers, nearly seventy people in total, as well as some fifty technical staff members. Additionally three rooms were provided for scripts, including a library for their storage, a separate room for copying actors' parts and a special library for the theatre's account books, ledger books and music scores. This jumble of rooms often made communication among various departments difficult, a problem that Garrick corrected during his tenure as manager. The entire complex occupied bounded by Drury Lane (east), Brydges Street (west), Great Russell Street (north) and Little Russell Street (south). From 1674, theatregoers accessed the Drury Lane via a long ten foot wide passageway from Bridges Street. The passageway opened onto a yard (previously a "Riding Yard") in which the theatre stood. It is likely that the yard remained open to the sky at this date, on three sides of the Theatre Royal walls. Henri Misson, a visitor from France, offers a description of the theatre in 1698: his use of the word "amphitheatre" supports the view that Drury Lane had a circular line of boxes surrounding its pit:

As Misson points out, the seating was divided by class, and tickets were priced accordingly. Box seats, used by the nobility and wealthy gentry, cost 5 shillings; the benches in the pit where some gentry sat, but also critics and scholars, cost 3 shillings; tradesmen and professionals occupied the first gallery with seats costing 2 shillings, while servants and other "ordinary people", as Misson refers to them, occupied the 1 shilling seats of the upper gallery. Seats were not numbered and were offered on a "first come, first served" basis, leading many members of the gentry to send servants to reserve seats well ahead of performances. An added difficulty for Killigrew and his sons Thomas and Charles was the political unrest of 1678–1684 with the Popish Plot and the Exclusion Bill crisis distracting potential audiences from things theatrical. This affected both the King's and the Duke's companies, but most of all the King's which had no profit margin to carry them through the lean years. In 1682, the companies merged, or rather, the King's was absorbed by the Duke's. Led at the time by Thomas Betterton, the United Company, as it was now called, chose Drury Lane as their production house, leaving the Duke's Company's theatre in Dorset Garden closed for a time. In 1688, Betterton was removed from managerial control by Alexander Davenant, son of William Davenant, the original patent holder for the Duke's Company. Davenant's management (with Charles Killigrew) proved brief and disastrous, and by 1693 he was fleeing to the Canary Islands in the wake of embezzlement charges. The Theatre Royal found itself in the hands of lawyer Christopher Rich for the next 16 years. Neither Davenant's nor Killigrew's sons were much better than crooks, and Rich attempted to recoup their depredations of the company's resources by cost cutting tyranny, pitting actor against actor and slashing salaries. By 1695, the actors, including day to day manager and acting legend Thomas Betterton, were alienated and humiliated enough to walk out and set up a cooperative company of their own. Nine men and six women departed, all of them established professional performers, including such draws as tragedian Elizabeth Barry and comedian Anne Bracegirdle, leaving the United Company – henceforth known as the "Patent Company" – in "a very despicable condition," according to an anonymous contemporary pamphlet:

A private letter from 19 November 1696 reported that Drury Lane "has no company at all, and unless a new play comes out on Saturday revives their reputation, they must break." The new play is assumed to have been John Vanbrugh's The Relapse, and it turned out the success the company needed. Christopher Rich continued as its head until 1709, when the patent in question was actually revoked amid a complex tangle of political machinations. A lawyer named William Collier was briefly given the right to mount productions in Drury Lane, but by 1710 the troupe was in the hands of the actors Colley Cibber, Robert Wilks, and Thomas Doggett – a triumvirate that eventually found themselves sharply satirised in Alexander Pope's Dunciad. In 1713, Barton Booth replaced Doggett. On 2 March 1717 was the premiere of the ballet The Loves of Mars and Venus choreographed by John Weaver, and was the first ballet to be performed in England. Cibber was the de facto leader of the triumvirate, and he led the theatre through a controversial but generally successful period until 1733, when he sold his controlling interest to John Highmore. It is likely that the sale was at a vastly inflated price and that Colley's goal was simply to get out of debts and make a profit (see Robert Lowe in his edition of Cibber's Apology). Members of the troupe at the time were most displeased; an actor's revolt was organised and executed; Charles Fleetwood came to control the theatre. Fleetwood's tenure was tumultuous; his abolition of the practice of allowing footmen free access to the upper gallery led to riots in 1737, and Fleetwood's gambling problems entangled the theatre in his own financial difficulties. It was during this period that actor Charles Macklin (a native of Inishowen in County Donegal in Ulster) rose to fame, propelled by a singular performance as Shylock in an early 1741 production of The Merchant of Venice, in which he introduced a realistic, naturalistic style of acting, abandoning the artificial bombast typical of dramatic roles prior. Some of Shakespeare's surge in popularity during this period can be traced to the Licensing Act of 1737, which mandated governmental approval of any play before it could be performed and thereby created something of a vacuum of new material to perform. Garrick shared the stage with company including Peg Woffington, Susannah Cibber, Hannah Pritchard, Kitty Clive, Spranger Barry, Richard Yates, and Ned Shuter. It was under Garrick's management that spectators were for the first time barred from the stage itself. Garrick commissioned Robert Adam and his brother James to renovate the theatre's interior, which they did in 1775. Their additions included an ornate ceiling and a stucco facade facing Bridges Street. This facade was the first time any structure that might be considered part of the theatre proper actually abutted the street: the building, like the 1663 original, had been built in the centre of the block, hemmed in by other structures. The narrow passage from Bridges street to the theatre now became an interior hallway; some theatre office space also went up behind the new facade. With a series of farewell performances, Garrick left the stage in 1776 and sold his shares in the theatre to the Irish playwright Richard Brinsley Sheridan. Sheridan and his partners, Thomas Linley the elder and Doctor James Ford (court physician to King George III), completed their purchase of Drury Lane two years later, and Sheridan owned it until 1809. Sheridan premiered his own comedy of manners The School for Scandal in 1777. Active management of the theatre was carried out by several parties during Sheridan's ownership, including himself, his father Thomas, and, from 1788 to 1796 and 1800 to 1802, the popular actor John Philip Kemble. Linley took up the post of Musical Director at the theatre, receiving a retainer of £500 per annum. Sheridan employed dozens of children as extras at Drury Lane including Joseph Grimaldi who made his stage debut at the theatre in 1780. Grimaldi became best known for his development of the modern day white face clown and popularised the role of Clown in many Pantomimes and Harlequinades. Towards the end of the 1790s, Grimaldi starred in Robinson Crusoe, which confirmed him as a key Christmas pantomime performer. Many pantomimes followed, but his career at Drury Lane became turbulent, and he left the theatre for good in 1806.

Үшінші театр (1794)

Театр 18-ші ғасырдың соңында жаңартуды қажет етті және 1791 жылы бұзылды, ал труппа уақытша Хеймаркеттегі жаңа Король театрына көшті. Үшінші театрды Генри Холланд жобалап, 1794 жылдың 12 наурызында ашты. Генри Холланд театр ложаларының дизайны үшін Джон Линнелльден көмек сұрады. Линнелльдің эскиздері V&A баспа бөлмесінде сақтаулы. Генри Холланд пен Чарльз Хиткотт Татамның да дизайн процесіне қатысқан эскиздері бар. Бұл 3600-ден астам көрерменді қабылдайтын кең театр болды. Мұндай үлкен масштабта салудың себебі не? Бір иесінің сөзімен айтқанда:

Жаңа технология кеңейтуге мүмкіндік берді: темір колонналар ауыр ағаштардың орнын басып, галереялардың бес қабатын ұстап тұрды. Сахна да үлкен болды: ені 25,30 метр, тереңдігі 28,04 метр. Архитектор Холландтың айтуынша, ол «Еуропадағы басқа театрлардан гөрі үлкен масштабта» салынған. Шіркеулерден басқа, ол Лондонның ең биік ғимараты болды. Актриса Сара Сиддонс, сол кезде Дрюри Лейн труппасының мүшесі, оны «шөлге айналған орын» деп атады (және 1803 жылы ағасы Джон Филип Кембльмен бірге Дрюри Лейнді тастап кетті). Театрдың үлкендігі сахнадағы актерлермен жақындық пен байланыс сезімін жоғалтқандықтан, көптеген көрермендер сахнадан тым алыс болды, актерлердің дауысын есту қиын болды. Бұл үшін жаңа театрдың қойылымдары көбінесе айтылған сөзден гөрі көріктілікке бағытталды. Ричард Шеридан осы үшінші ғимараттың барлық уақытында театр иесі болып қалды. Осы кезеңде ол мемлекеттік қайраткер ретінде беделді болды, бірақ қаржылық қиындықтар оны құлатты. 1794 жылғы қайта құрылыс бастапқы есептелген 80 000 фунт стерлингтен екі есеге қымбатқа түсті, ал Шеридан барлық қарызды өзі мойнына алды. Үлкен құрылымда қойылымдарды ұйымдастыру қымбатқа түсті, ал көрермендер санының артуы шығындарды өтемеді. 1800 жылдың 15 мамырында театрда король Георг III-ке қарсы қастандық жасауға әрекет жасалды. Джеймс Хэдфилд патшаның ложасына қарай екі рет атып, бірақ оқтар шашырап кетті, себебі Хэдфилдті мырза Дайт итеріп жіберді. Хэдфилд тез ұсталды, ал Георг, көрінеу, алаңдамады және қойылымды жалғастыруға бұйрық берді. Комедия актері Джон Баннистер 1802 жылы театр директоры болды. Ричард Вругтон (сахна директоры), Уильям Даутон, Майкл Келли, Том Дибдин және олар сияқты адамдармен бірге Шериданның ұлы Томмен бірге ол Корольдік театрдың келесі апаттан өтуіне көмектесті. 1809 жылдың 24 ақпанында, бұрын айтылған өрт қауіпсіздігі шараларына қарамастан, театр өртеніп кетті. Өртті қарап тұрып, көшеде шарап ішіп отырған Р. Б. Шериданның «Адамға өз отының жанында бір стақан шарап ішуге рұқсат етілуі керек» деген сөзі әйгілі болды. Өткенде қаржылық жағдайы нашар болған Шеридан ғимараттың жоғалуынан толықтай қирады. Ол көмек сұрап, ескі досы, сыра қайнатқышы Сэмюэл Уитбредке жүгінді. Жобаға көп инвестиция жасағаннан басқа, Уитбред компанияны басқаратын және театрды қайта құруды қадағалайтын комитеттің төрағасы болуға келісті, бірақ Шериданды басқарудан бас тартуын сұрады, ол 1811 жылы толығымен бас тартты.

New technology facilitated the expansion: iron columns replaced bulky wood, supporting five tiers of galleries. The stage was large, too: 25.30 m wide and 28.04 m deep. Holland, the architect, said it was "on a larger scale than any other theatre in Europe." Except for churches, it was the tallest building in London. Actress Sarah Siddons, then part of the Drury Lane company, called it "a wilderness of a place" (and left Drury Lane along with her brother John Philip Kemble in 1803). Not only was any sense of intimacy and connection to the company on stage lost, but the very size of the theatre put a great deal of the audience at such a distance from the stage so as to make hearing a player's voice quite difficult. To compensate, the productions mounted in the new theatre tended more toward spectacle than the spoken word. Richard Sheridan continued as theatre owner during the entire lifetime of this third building. He had grown in stature as a statesman during this time, but troubled finances were to be his undoing. The 1794 rebuilding had cost double the original estimate of £80,000, and Sheridan bore the entirety of the debt. Productions were more expensive to mount in the larger structure, and increased audience revenues failed to make up the difference. An assassination attempt against King George III took place at the theatre on 15 May 1800. James Hadfield fired two pistol shots from the pit toward the King, sitting in the royal box. The shots missed by inches, Hadfield having been jostled by a Mr Dyte. Hadfield was quickly subdued, and George, apparently unruffled, ordered the performance to continue. The comedy actor John Bannister became acting manager in 1802. With Sheridan's son Tom, and in the circle of Richard Wroughton (stage manager), William Dowton, Michael Kelly, Tom Dibdin and their likes, he helped to see the Theatre Royal through its next catastrophe. On 24 February 1809, despite the previously mentioned fire safety precautions, the theatre burned down. On being encountered drinking a glass of wine in the street while watching the fire, R. B. Sheridan was famously reported to have said: "A man may surely be allowed to take a glass of wine by his own fireside." Already on the shakiest financial ground, Sheridan was ruined entirely by the loss of the building. He turned to brewer Samuel Whitbread, an old friend, for help. As well as investing strongly in the project, Whitbread agreed to head a committee that would manage the company and oversee the rebuilding of the theatre, but asked Sheridan to withdraw from management himself, which he did entirely by 1811.

Қазіргі театр (1812 - қазіргі)

Дрюри-Лейндегі қазіргі Корольдік театр, Уитбрейд басқарыған комитет атынан Бенджамин Дин Уайттың жобасымен 1812 жылдың 10 қазанында Роберт Эллистонның «Гамлет» қойылымымен ашылды. Жаңа театр жақындыққа қатысты кейбір жеңілдіктер жасады, 3060 адамға арналған орындықтар бұрынғы ғимараттан 550-ге азайды (бірақ бұл мөлшері әлі де өте үлкен театр саналады). 1817 жылдың 6 қыркүйегінде газ шамдары көрермендер залынан сахнаға дейін жеткізілді, осылайша бүкіл Ұлыбританияда газ шамдары бар алғашқы театр атанды. 1820 жылы Катерина көшесіндегі театрдың кіреберісіндегі, әлі де тұрған портик қосылды, ал 1822 жылы ішкі кеңістік айтарлықтай қайта жаңартылды. Ғимараттың Рассел көшесі бойындағы колоннадасы 1831 жылы салынды. Жаңа ғимаратта диалог пен актерлік өнерге қарағанда көбінесе декорациялар мен эффектілерге сүйенетін қойылымдар жиі кездесті. 1823 жылы «Ганг сарқырамасы» қойылымының финалында «жан-жағы отпен қоршалған» ағын суға атпен қашып кету көрсетілді. 1829 жылғы қойылымның эффектілері 39 тонна суды шығара алатын гидравликалық құралдармен жасалды. Театрдың заңды драмалық қойылымдарды көрсетуге рұқсат етілген санаулы орындардың бірі ретіндегі рөліне қатысты алаңдаушылықтар болды. Театр 1813 жылы қайта ашылғаннан кейін басқару Сэмюэл Джеймс Арнольдқа жүктелді, ол дирижерлер кеңесі мен театрды ұлттық мәдениет орталығы ретінде қарастыратын кіші комитет бақылауында болды. (Лорд Байрон 1815 жылдың маусымынан 1816 жылдың сәуірінде Англиядан кеткенге дейін осы кіші комитетте қысқа уақыт болды.) Актер Эдмунд Кин сахнадағы басты жұлдыз болды; оның алдындағы Маклин сияқты, ол 1814 жылы «Шайлок» рөлінде танымал болды. Кин 1820 жылға дейін қала берді, мақтаулар мен Чарльз Бак сияқты жергілікті драматургтармен дау-жанжалдарды бастан өткерді. Эллистон 1819 жылдан 1826 жылы банкротқа ұшырағанға дейін театрды жалға алды. 1826-1830 жылдары Нью-Йорк қаласының Парк театрынан келген америкалық Стивен Прайс басқарды. 19 ғасырдың қалған бөлігінде Дрюри-Лейн бір иесінен екіншісіне жиі ауысты. 1831 жылы сәулетші Сэмюэл Бизли Рассел көшесінің қасбетіне колоннада қосты. 1833 жылы Альфред Банн Дрюри-Лейн мен Ковент-Гарденді басқару құқығын алды, біріншісін 1833 жылдан 1839 жылға дейін, ал 1843 жылдан 1850 жылға дейін басқарды. Лондондағы Лицей театрының үлгісімен Банн итальяндық опералардың орнына ағылшын операсын қолдады. Олардың ішінде Джон Барнетттің «Фейр Розамонд» және «Фаринелли» опералары, Майкл Бальфтың «Артуаның қызы» және «Богемиялық қыз» опералары, Уильям Винсент Уоллестің «Маритана» және басқалары, сондай-ақ Джулиус Бенедикттің бірнеше опералары бар. 1837 жылы актер-режиссер Сэмюэл Фелпс (1804–1878) Дрюри-Лейндегі труппаға қосылды, бірнеше Шекспир пьесаларында дарынды актер-режиссер Уильям Чарльз Макредимен бірге ойнады. Ол сондай-ақ Дуглас Джеррольдтың «Соғыс тұтқыны» (1842) мелодрамасында капитан Ченнел және Роберт Браунингтің «Скаччондағы дақ» (1843) пьесасында лорд Тресхэм рөлін сомдады. Макреди 1841–1843 жылдары қысқа уақытқа театр директоры болды және маңызды реформалар жүргізді. Дегенмен, көптеген қойылымдар қаржылық сәтсіздікке ұшырады. Корольдік патент арқылы 183 жыл бұрын берілген театр монополиясы 1843 жылғы Театрлар заңымен жойылды, бірақ патент ондаған жылдар бойы әсерсіз болды және дереу өзгерістерге әкелмеді. Екінші жағынан, музыкалық ойын-сауықтарды ұсынуға дағдыланған басқа театрлар осыны жалғастырды, ал Дрюри-Лейн заңды театрдың ең танымал орындарының бірі ретінде қала берді. Дрюри-Лейндегі 19 ғасырдың қаржылық және көркемдік сәтсіздіктері актёр-драматург Дион Бусиконың жиырма бес жыл ішінде қойған төрт пьесасымен тоқтатылды: «Пик королевасы» (1851), «Эвгения» (1855), «Формоза» (1869) және «Шогрон» (1875). Бірақ бұл жалпы құлдырау кезеңі Ф. Б. Чаттертонның 1878 жылғы отставкасымен аяқталды; оның сөздері бойынша, «Шекспир – жойылу, ал Байрон – банкроттық». Дрюри-Лейннің бір атақты музыкалық директоры – эксцентрикті француз дирижері және жеңіл музыка композиторы Луи Антуан Жюльен (1812–1860) болды, ол Берлиозды Лондонға шақырып, театрда концерттер өткізуге сәтті ықпал етті. 1879 жылдан бастап Август Харристің басқаруымен театрдың жағдайы жақсарды. 1880 және 1890 жылдары театрда Карл Роза опера компаниясының көптеген қойылымдары өтті. Харрис 1888 жылғы Рождестводан бастап театрдың жыл сайынғы пантомимасына көбірек ресурстар жұмсады және белгілі комедияшы Дан Леноны шақырды. Бұл керемет Рождестволық шоулар үлкен табысқа ие болды, көбінесе наурыз айына дейін ойналды. Олардың хореографиясын театрдың би мастери Джон Д’Обан жасады. Харрис басшылығымен жасалған көптеген декорациялар көшбасшы дизайнер С. Вильгельмге тиесілі болды, оның ішінде «Армада» (1888) және көптеген пантомималар бар. Харрис пен кейіннен Артур Коллинстің (1896–1923) басшылығымен Дрюри-Лейнде көрініске басымдық беруші қойылымдар қалыпты жағдайға келді. 1893 жылдан 1923 жылға дейін Музыка директоры болған Джимми Гловер Коллинстің жылдарындағы театр өмірінен гөрі көбірек жазған кітаптардың авторы болды.

The present Theatre Royal in Drury Lane, designed by Benjamin Dean Wyatt on behalf of the committee led by Whitbread, opened on 10 October 1812 with a production of Hamlet featuring Robert Elliston in the title role. The new theatre made some concessions toward intimacy, seating 3,060 people, about 550 fewer than the earlier building (though this size is still considered an extremely large theatre). On 6 September 1817, gas lighting was extended from the audience area to the stage, making it the first British theatre to be gaslit throughout. In 1820, the portico that still stands at the theatre's front entrance on Catherine Street was added, and in 1822 the interior underwent a significant remodelling. The colonnade running down the Russell Street side of the building was added in 1831. Productions relying more on scenery and effects than on dialogue and acting remained commonplace in the new facility. The 1823 production of Cataract of the Ganges had a finale featuring a horseback escape up a flowing cataract "with fire raging all around." Effects for an 1829 production were produced by hydraulic apparatus that reportedly could discharge 39 tons of water. There were those concerned that the theatre was failing in its role as one of the very few permitted to show legitimate drama. Management of the theatre after it reopened in 1813 fell to Samuel James Arnold, overseen by an amateur board of directors and a subcommittee focusing on the theatre as a centre for national culture. (Lord Byron was briefly on this subcommittee, from June 1815 until leaving England in April 1816.) Actor Edmund Kean was the on stage highlight; like Macklin before him, he made his reputation as Shylock, premiering in the role in 1814. Kean remained until 1820 through praise and notorious disputes with local playwrights such as Charles Bucke. Elliston leased the theatre from 1819 until he went bankrupt in 1826. An American, Stephen Price of New York City's Park Theatre, followed from 1826 to 1830. Through most of the remainder of the 19th century, Drury Lane passed quickly from one proprietor to another. A colonnade was added to the Russell Street frontage, in 1831, by architect Samuel Beazley. In 1833, Alfred Bunn gained control of both Drury Lane and Covent Garden, managing the former from 1833 to 1839, and again from 1843 to 1850. Following the lead of the Lyceum Theatre, London, Bunn championed English opera, rather than the Italian operas that had played earlier at the theatre. These included Fair Rosamond and Farinelli by John Barnett; a series of twelve operas by Michael Balfe including The Maid of Artois and The Bohemian Girl; Maritana and others by William Vincent Wallace and several by Julius Benedict. In 1837, actor manager Samuel Phelps (1804–1878) joined the company at Drury Lane, appearing with William Charles Macready, the gifted actor manager in several Shakespeare plays. He also created the role of Captain Channel in Douglas Jerrold's melodrama, The Prisoner of War (1842), and of Lord Tresham in Robert Browning's A Blot in the 'Scutcheon (1843). Macready was briefly manager in 1841–1843, putting significant reforms in place. Nevertheless, most productions there were financial disasters. The theatrical monopoly first bestowed by Royal Letters Patent 183 years earlier was abolished by the Theatres Act 1843, but the patent had been largely toothless for decades and this had little immediate effect. On the other hand, other theatres, used to presenting musical entertainments, continued to do so, and Drury Lane continued as one of the most accepted venues for legitimate theatre. The 19th century run of financial and artistic failures at Drury Lane was interrupted by four plays produced over a twenty five year period by the actor playwright Dion Boucicault: The Queen of Spades (1851), Eugenie (1855), Formosa (1869), and The Shaughraun (1875). But this period of general decline culminated with F. B. Chatterton's 1878 resignation; in his words, "Shakespeare spells ruin, and Byron bankruptcy." One famous musical director of Drury Lane was the eccentric French conductor and composer of light music Louis Antoine Jullien (1812–1860), who successfully invited Berlioz to visit London and give concerts in the Theatre. The house's fortunes rose again under the management of Augustus Harris from 1879. In the 1880s and 1890s, the theatre hosted many of the productions of the Carl Rosa Opera Company. Harris focused increased resources on the theatre's annual pantomime, beginning at Christmas 1888, adding a well known comedian, Dan Leno. These spectacular Christmas shows were a major success, often playing into March. They were choreographed by the theatre's dance master, John D'Auban. Many of the designs under Harris were created by the imaginative designer C. Wilhelm, including the spectacular drama, Armada (1888), and many of the pantomimes. Productions relying on spectacle became the norm at Drury Lane under the managements first of Harris, from 1879 to 1896, and then of Arthur Collins from 1896 to 1923. Jimmy Glover, Director of Music from 1893 to 1923, was a significant figure at the theatre during the Collins years and wrote books which record much more than its musical life.

Ішкі жөндеу (1922)

1922 жылы басқарушы директор сэр Альфред Батттың меншігінде театр 20 ғасырдың соңғы маңызды ішкі жөндеуден өтті. Ол төрт қабатты, 2000-нан астам адамды қабылдай алатын театрға айналды. Театр Кларк пен Фенннің арнайы әшекей гипстеу компаниясы жасаған ең танымал интерьерлердің бірімен безендірілді. Композитор және орындаушы Ивор Новелло, өз заманында өте танымал болған, бірақ қазіргі күні көбінесе есімі ұмытылған, 1931 жылдан 1939 жылға дейін Дрюри-Лейнде музыкалық спектакльдерін қойды. Театр 1939 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс басталғандықтан жабылды. Соғыс жылдарында ол Ойын-сауық ұлттық қызметі қауымдастығының бас штабы ретінде пайдаланылды және шағын бомбалық зақымдарға ұшырады. 1946 жылы Ноэль Ковардтың «Тынық мұхиты 1860» спектаклімен қайта ашылды. 2000 жылы Театр Роял Дрюри Лейнді Эндрю Ллойд Вебер сатып алды. Одан бері ол Ллойд Веббердің басқару компаниясы LW Theatres-ке тиесілі және басқарылуда. Театрдың орындықтар орналасу жоспары өзгеріссіз қалды және зал Лондонның Вест-Эндідегі ең ірі залдардың бірі болып табылады. Бұл 2012 жылы Дональд Синден ұсынған «Great West End Theatres» деректік DVD сериясындағы 40 театрдың бірі.

350 жылдығына арналған жөндеу жұмыстары (2013)

2013 жылдың 15 мамырында Ллойд Вебер театрдың 350 жылдығын мерекелеу үшін 4 миллион фунт стерлингтік қайта жаңарту жобасын жариялады. Мұқият жасалған қайта жаңарту Ротонданың, Корольдік баспалдақтардың және Үлкен залдың қоғамдық аймақтарын, олардың барлығы 1810 жылғы театрдың бір бөлігі болған, бастапқы Регент стиліне келтірді.

Жұлдыздар

Автор Том Огден Корольдік театрды әлемдегі ең көп жынды театрлардың бірі деп атайды. Театрға жиі келетін кез келген жынның пайда болуы актер немесе қойылым үшін жақсылықтың белгісі саналады. Ең танымал жын – "Сұр киімді адам", ол 18-ші ғасырдың соңындағы дворянның киімін киіп келеді: үшбұрышты шляпаның астында шашы ұнтақталған, жакет және плащ немесе кейп, мінездік аяқ киім және қылыш. Аңыз бойынша, Сұр киімді адам – 1848 жылы қабырғаланған дәлізден табылған, пышақтан қаза тапқан адамның рухы. Әртүрлі адамдар осы рухты көргендерін айтады, соның ішінде В. Дж. Маккуин Поуп, ол оның әдеттегі жолын жоғарғы қатардағы төртінші қатардың соңынан басталып, содан кейін артқы өткел арқылы корольдік ложаның жанындағы қабырғаға дейін жалғасатынын сипаттады. Актер Чарльз Маклин мен клоун Джозеф Грималдидің де театрды кезіктіретін рухтар екендігі айтылады. Маклин 1735 жылы парик үшін болған дау кезінде актер Томас Халламды өлтірген дәлізді аралап, сахна артында пайда болады ("Сені қарақшы, шалақ, қарақшы деп атаймын!" деп айқайлап, Халламның бетіне таяқпен соғып, сол көзін тесіп жіберді). Грималди көмекші рух екендігі хабарланады, ол бірнеше рет шаршаған актерлерді сахнада шеберлікпен жетектеп отырады. Комедияшы Стэнли Лупино Дэн Леноның рухын киім ауыстыру бөлмесінде көргенін айтты.