Кіріспе
Нацистік Германиядағы джаз және свингті жақсы көретін жастар тобы. Свинг жастары (Swingjugend) 1939 жылы Гамбургте құрылған Германиядағы джаз және свинг музыкасын ұнататын жастардың қарсы мәдениеті болды. Көбінесе Гамбург пен Берлинде белсенді болған олар 14-ден 21 жасқа дейінгі немістерден, көбінесе орта және жоғары топтағы студенттерден, сондай-ақ жұмысшы табынан да құралды. Олар "американдық өмір салтына" құмарлық танытты, өздерін свинг музыкасы арқылы таныстырды және нацизмге, әсіресе Гитлер жастарына (Гитлерюгенд) қарсы шықты. Олар "клубтар" деп аталатын шалғай ұйымдар құрды, мысалы, Гарлем клубы, ОК бандасы және Ыстық клуб. Бұл жер асты субмәдениеті африкалық-американдық музыкаға ерекше назар аударатын, қалыпты емес еді. Көбінесе саяси көзқарасы болмағанмен және ұйымдасқан емес болғанына қарамастан, Свинг жастары нацистік үкімет тарапынан мақсат етіліп, кейбір жағдайларда қысымға ұшырады.
The Swing Youth (Swingjugend) were a youth counterculture of jazz and swing lovers in Germany formed in Hamburg in 1939. Primarily active in Hamburg and Berlin, they were composed of 14 to 21 year old Germans, mostly middle or upper class students, but also including some in the working class. They admired the "American way of life", defining themselves in swing music and opposing Nazism, especially the Hitler Youth (Hitlerjugend). They loosely structured themselves into “clubs” with names such as the Harlem Club, the OK Gang, and the Hot Club. This underground subculture, distinctly nonconformist with a focus on African American music, was active in the German youth scene. Despite being largely apolitical and unstructured, the Swing Youth were targeted and, in some cases, repressed by the Nazi government.
Атауы
Swingjugend атауы нацистер ұйымдастырған көптеген жастар ұйымдарының пародиязы еді, мысалы, Гитлерюгенд. Жастар өздерін «Swing» немесе «Swingheinis» («Swingity») деп те атады; ұйым мүшелері «Swing Boy», «Swing Girl» немесе «Old Hot Boy» деп аталды.
Қарсы мәдениет
Нацистік режим кезінде Германиядағы арийлер деп саналатын барлық жастар (10-17 жас аралығындағылар) Гитлер жастары мен неміс қыздарының лигасына қосылуға шақырылды. Бұл ұйымдардың басшылары мүшелерді тарту үшін әлеуметтік билер саласында қандай да бір тартымдылық ұсыну керектігін түсінді. Олар танымал свинг биін қабылдамастан (өйткені ол бүлінген және "қазақтық джазбен" байланысты деп саналды), жаңа неміс қоғамдық билеріне жүгінді. Swing Youth өздерінің суинг және джаз музыкасын сүйетіндігін пайдаланып, өздерінің субмәдениетін жасады. Бұрынғы Swing Kid Фредерик Ритцел 1985 жылғы сұхбатында: "Біз үшін бәрі үлкен сағыныш, батыс өмірі, демократия әлемі болды. Бәрі джаз арқылы байланысты болды" деді. Swing Kids жеке бөлмелерде, клубтарда және жалға алынған залдарда би биледі. Қыздар қысқа юбка киіп, ерінгіш пен тырнақ лакын қолданады және шаштарын өрмек немесе неміс стиліне ұқсас орамаларды қолданбастан, ұзын және төменге түсіреді. Олардың неміс құдайының бірі - оперетталарға маманданған актер Йоханнес Хестерс. Swingboys оның ақ жүзін, ұзын қара шашын бағалап, киімін үлгі тұтуға тырысты. Бұл топтың басым көпшілігі Гамбургтің жоғарғы санаттағы үйлерінен шыққан жасөспірімдер мен жас адамдардан құралған. Олардың мақсаттары бастапқыда жеке басының қанағаттануына бағытталған, байлық пен неміс мұрасына ие болғандықтан, олар ақшаларын қымбат киім мен ішімдікке жұмсады. Британдық музыколог Ральф Виллет Swing Youth британдық және американдық кино жұлдыздарының "салқын, жалқау мінез-құлқын" үлгі еткісі келді деп жазды. Жаз музыкасына шектеулер қойылып, заң қабылданғанда, олардың ойын-сауығы саяси мәлімдемеге айналып, оларды нацистік партияға қарсы қойып отырды. Неміс музыколог Гидо Факлер американдық музыканы және киімдегі "ағылшын стилін" қабылдауға арналған Swingjugend-ті мынаны білдіреді деп сипаттады: Swingjugend нацистік мемлекетті, ең алдымен, оның идеологиясы мен біркелкілігі, милитаризмі, "Фюрер принципі" және Volksgemeinschaft (халық қауымдастығы) деңгейі үшін қабылдамады. Олар жеке бостандықтарының едәуір шектелуін бастан кешірді. Олар бұған қарсы өмір сүруді сүю, өзін-өзі анықтау, конформизмге қарсы тұру, еркіндік, тәуелсіздік, либерализм және интернационализмді білдіретін джаз және свингпен бас көтерді. Өздерінің англофилиясын көрсететін Swing Youth бір-бірімен неміс тілінде емес, ағылшын тілінде сөйлесуді жөн көрді, өйткені ағылшын тілі "салқын" деп саналды, бұл тілдің таңдауы билікті қатты ренжітті. Ағылшын тілі француз тілімен бірге гимназияда (университетке дайындық ретінде қарастырылған жоғары мектептерде) 20-ғасырдың басынан бастап және 18-ғасырдан бастап оқытылатын тіл болды, сондықтан гимназияға барған кез келген неміс жасөспірімдері француз және ағылшын тілдерін біраз сөйлей алатын. Swing Youth англофиль болғандықтан, олар жиі "ағылшын стилі" бойынша сөйлеуге және жазуға тырысты. Бір "swing boy" 1940 жылы Гамбургке бара жатқан досына жазған хатында: "Кильдің дұрыс өкілі бол, солай емес пе? Яғни, сіз шынымен де жайбарақатсыз, ән айтып немесе ағылшын хиттерін сыбызғылап, үнемі күйіп, әрқашан керемет әйелдермен қоршалған екеніңізді тексеріңіз". Германияның өнер саясаты сол кездегі Кеңес Одағына өте ұқсас болды, ол батыл реализмді қолдады, ол өнерді партияның құралы ретінде көргендіктен социалистік реализмге өте ұқсас болды. Swing Kids бастапқыда негізінен саяси емес, Солтүстік Америкадағы зоот-суитер әріптестеріне ұқсас болды. Swing Youth-қа жақын параллель сол уақытта Францияда Зазу қозғалысы болды, өйткені Зазулар американдық музыканы да ұнататын, "ағылшын стиліне" киінгісі келетін және французша емес, ағылшынша сөйлеуді артық көретін, өйткені біріншісі "салқын" деп саналған. Суинг субмәдениетінің өзін-өзі анықтау үшін қолданған танымал термині Лоттерн болды, ол "желсіреу" мен "жұмсақ" арасындағы бір нәрсе ретінде аударылады, бұл "пайдалы жұмыс" жасауға деген қысымды және сол кездегі қысымды жыныстық әдеттерді менсінбейді. Гитлер жастар ұйымының швинг-келектер мен джиттербагтарды байқаушыларының баяндамалары екеуінің де ашықтан-ашық жыныстық табиғаты туралы мұқият егжей-тегжейлі түсіндірілді. Бір газетте "суинг" жастар жыныстық қатынастан рақат алуын "адамгершілік бұзылысы" деп атайды. Swing Kids ұзын шашты, бас киім киетін, қоян-қолтық алып жүретін, кафе мен клубтарда кездесетін. Олар көбінесе ағылшын тілінен жасалған жаргонды жасады. Swing Youth - бұл "Англия музыкасын" (яғни американдық свинг және джаз музыкасын) тыңдауды және "Англия стилінде" киінуді ұнатқан интенсивті англофилдер еді. 1944 жылғы қаңтардағы Рейх Әділет министрлігінен келген құпия баяндамада Swing Youth былай сипатталды:
1. Осы топтардың арасындағы ең көзге түсетін мысал - Swing Youth деп аталатын топ, олар туралы Рейхтің әртүрлі бөлімдерінен баяндамалар келіп түсті. Олар Гамбургте басталды. Бұл топтардың мотивациясы жақсы көңіл көтеру және олардың мінез-құлқы қылмыстық әрекетке жақындап барады. Соғысқа дейін Гамбургтен шыққан әлеуметтік жағдайы жақсы жігіттер мен қыздар топқа қосылып, көзге түсетіндей бейтарап киім киіп, ағылшын музыкасына [яғни американдық музыкаға] және биге ғашық болды. 1939/1940 жылдың соңында Флотбек тобы 5-6000 жас адам қатысқан билерді ұйымдастырды, олар суингке шексіз берілді. Билерге тыйым салынғаннан кейін олар үйде билер ұйымдастырды, олардың ең басты ерекшелігі - жыныстық еркіндік. Ағылшын би музыкасына және өз би ансамбльдеріне деген құштарлық музыкалық аспаптар сататын дүкендерге қарақшылық жасауға әкелді. Клубтарда, барларда, кафелерде және үйлердегі кештердегі сәнді өмірге қатысуға деген құштарлық олардың сол кездегі қажеттіліктерге жауап беруге деген оң көзқарасын жойды. Олар біздің қарулы күштеріміздің өнерін бағаламады, соғыста қаза тапқандар кейде қорланды. Соғысқа деген қарсылық көзқарасы анық байқалады. Олардың киімдері ағылшын үлгісімен жасалған. Осылайша, олар көбінесе клеткалы пиджак киеді және қолшатыр алып жүреді. Белгі ретінде олар жағасында түсті көйлек түймесін тағады. Олар ағылшындарды адамзаттың ең жоғары формасы деп санайды. Бостандық туралы жалған түсінік оларды Гитлер жастарына қарсы шығарады.
One of their German idols was Johannes Heesters, an actor specialised in operettas. The Swingboys admired his pale face and combed long black hair and tried to copy his attire. This group consisted mostly of teens and young adults from the upper class homes of Hamburg. Their objectives were originally more self indulgent in nature, being privileged with wealth and German heritage, they spent their money on expensive clothing and liquor. The British musicologist Ralph Willett wrote that the Swing Youth wanted to emulate "the cool, languid demeanour" of British and American film stars. When the restrictions on jazz became law, their pastime would become a political statement, setting them in clear opposition to the Nazi Party. German musicologist Guido Fackler described the Swingjugend embrace of American music and the "English style" in clothing as reflecting the fact that: The Swingjugend rejected the Nazi state, above all because of its ideology and uniformity, its militarism, the 'Führer principle' and the leveling Volksgemeinschaft (people's community). They experienced a massive restriction of their personal freedom. They rebelled against all this with jazz and swing, which stood for a love of life, self determination, non conformism, freedom, independence, liberalism, and internationalism. Reflecting their Anglophilia, the Swing Youth preferred to speak to each other in English rather than German as English was felt to be more "cool", a choice of language that vexed the authorities greatly. English together with French were languages widely taught in Gymnasium (high schools intended as preparation for university) since the early 20th century in the case of the former and since the 18th century in the case of the latter, so any German teenager who attended a Gymnasium could speak at least some French and English. As the Swing Youth were Anglophiles, they often tried to speak and write in the "English style". One "swing boy", in a 1940 letter written in slightly broken English to a friend who was going to Hamburg, stated: "Be a proper spokesmen for Kiel, won't you? i. e, make sure you're really casual, singing or whistling English hits all the time, absolutely smashed and always surrounded by really amazing women". German art policy was very similar to the Soviet Union at this time, with espousal of Heroic Realism, which was very similar to Socialist realism in that it saw art as an instrument of the party. The Swing Kids were initially basically apolitical, similar to their zoot suiter counterparts in North America. A closer parallel to the Swing Youth were the Zazou movement in France at the same time, for the Zazous also enjoyed American music, liked to dress in the "English style", and had a preference for speaking English over French as the former was felt to be more "cool". A popular term that the swing subculture used to define itself was Lottern, roughly translated as something between "laziness" and "sleaziness", indicating contempt for the pressure to do "useful work" and the repressive sexual mores of the time. Reports by Hitler Youth observers of swing parties and jitterbug went into careful detail about the overtly sexual nature of both. One report describes as "moral depravity" the fact that swing youth took pleasure in their sexuality. Swing Kids wore long hair and hats, carried umbrellas and met in cafés and clubs. They developed a jargon mostly made of anglicisms. The Swing Youth were intense Anglophiles who preferred to listen to "English music" (i. e. American swing and jazz music) and liked to dress in the "English style". A secret report from the Reich Ministry of Justice in January 1944 described the Swing Youth as follows:
1=The most striking example among these groups is the so called Swing Youth, on whom there have been reports from various parts of the Reich. They began in Hamburg. These groups are motivated by the desire to have a good time and have increasingly assumed a character bordering on the criminal antisocial. Even before the war boys and girls from Hamburg from the socially privileged classes joined groups, wearing strikingly casual clothing and became fans of English music [i. e. American music] and dance. At the turn of the year 1939/1940 the Flottbeck group organized dances which were attended by 5–6000 young people and which were marked by an uninhibited indulgence in swing. After the ban on public dances they organized dances at home, which were marked above all by sexual promiscuity The hunger for English dance music and for their own dance bands led to break ins in shops selling musical instruments. The greed to participate in what appeared to them to be a stylish life in clubs, bars, cafes and house balls suppressed any positive attitude towards responding to the needs of the time. They were unimpressed by the performance of our Wehrmacht; those killed in action were sometimes held to ridicule. An attitude of hostility to the war is clearly apparent. The members dress in clothes which imitate English fashions. Thus, they often wear pleated jackets in tartan designs and carry umbrellas. As a badge they wear a colored dress shirt button in their lapels. They regard Englishmen as the highest form of human development. A false conception of freedom leads them into opposition to the Hitler Youth.
Ақ розамен байланысы
Гамбургтің Свинг-Кидс тобы бір кезде тағы бір қарсылық қозғалысымен байланысқа түсті, осы кезде "Ақ гүл" (Weiße Rose) тобының үш мүшесі Свинг-Кидс-ке симпатия білдірді. Формалды ынтымақтастық болмады, алайда бұл байланыстар кейін Volksgerichtshof ("Халық соты") тарапынан кейбір Свинг-Кидс-ті анархистік насихат тарату және қарулы күштерге саботаж жасау айыбымен айыптау үшін пайдаланылды. Нәтижесіндегі сот процесі, өлім жазалары мен атылулар соғыстың аяқталуымен болдырмалды.
Свинг-клубтар
Үлкен жиындарға тыйым салынғанда, Свинг-Кидс бейресми ортаға көшті, ал Рейхтің барлық ірі қалаларында свинг клубтары мен дискотекалар пайда болды. Қатысушылар негізінен жоғарғы орта таптан шыққан, себебі свинг мәдениеті қатысушылардан неміс радиосында ойнатылмаған музыкаға қол жеткізуді талап етті, сондықтан фонограф жазбаларының кең жинақтары қажет болды. Сонымен қатар, басым түрінде американдық әндердің мәтінін түсіну үшін кем дегенде ағылшын тілін білу қажет еді, ол Volksschule (жұмысшы табының жоғары мектебі) мектебінде оқытылмады. Салыстырмалы байлық Свинг-Кидс арасында ерекше стильді қалыптастырды, ол сол кезде Америка Құрама Штаттарында танымал болған зоот костюм стилімен салыстыруға болады. Ұлдар әдетте ұзын, көбінесе клеткалы жакеттер, билеуге арналған жұмсақ табанды аяқ киім және жарқын шарфтар киетін. Олар көбінесе қолшатыр алып жүретін және киімнің түймесіне жартылай бағалы тас қосатын. Қыздар әдетте шаштарын ұзын, еркін тастап, көп макияж жасайтын. Олардың әсем киімдері нацистерді латын американдық пачуколардың стиліне ұқсас болғандықтан қынжырлатты.
Қалқыту
1941 жылы 18 тамызда қатыгез полицейлік операция кезінде 300-ден астам Свингюгенд ұсталды. Оларға қатысты шаралар шаштарын қысқа қырып, қатаң бақылауда мектепке қайтарудан бастап, көшбасшыларын концлагерлерге депортациялауға дейін барды. Ұлдар Моринген концлагеріне, ал қыздар Равенсбрюк концлагеріне жіберілді. Бұл фильмді киносыншы Джанет Маслин тарихи негізге құрылған деп сипаттаған. Неміс режиссері Маргит Ценкидің теледидарға арналған "Swingpfennig/Deutschmark" (1994) фильмінде түпнұсқа Свингбойлар Гюнтер Дишер мен Отто Бендер ойнады. 1990 жылдардың басындағы Сент-Паулиде өтетін фильмдегі басты кейіпкерлер – Die Goldenen Zitronen тобының музыканттары – Swing Kids тарихын ашады және оған кездейсоқ тап болады. DC Comics Bombshells комикс сериясында Хантерс кейіпкері гитарада ойнайтын Свингюгенд және құпия қарсылық қозғалысының жетекшісі болып бейнеленген.