Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1991 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заң – АҚШ еңбек құқығының бір бөлігі. Ол АҚШ Жоғарғы Сотының дискриминацияға байланысты жұмыс берушілерін сотқа берген қызметкерлердің құқықтарын шектеген шешімдеріне жауап ретінде қабылданды. Бұл заң 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заң қабылданғалы бері жұмысқа орналастырудағы дискриминациялық істерде федералдық заңмен қамтамасыз етілген негізгі процедуралық және мазмұндық құқықтарды өзгертуге жасалған алғашқы әрекет болды. Ол дискриминациялық талаптар бойынша қазылар алдында сот отырысын өткізу құқығын берді, эмоционалдық зиянды өтеу мүмкіндігін енгізді және қазылардың төлей алатын сомасын шектеді. Заң 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңның VII тарауына әйелдердің жыныстық дискриминацияға немесе қудалауға байланысты сотқа жүгіну және өтемақы мен жазалаушылық зиянды өндіріп алу құқығын кеңейтетін қосымша ережелерді қосты. АҚШ Президенті Джордж Буш 1990 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңға қарсы вето құқығын қолданды, себебі нәсілдік квоталар енгізілуі мүмкін деп қорқыды, бірақ кейіннен заң жобасының 1991 жылғы нұсқасын бекітті.
The Civil Rights Act of 1991 is a United States labor law, passed in response to United States Supreme Court decisions that limited the rights of employees who had sued their employers for discrimination. The Act represented the first effort since the passage of the Civil Rights Act of 1964 to modify some of the basic procedural and substantive rights provided by federal law in employment discrimination cases. It provided the right to trial by jury on discrimination claims and introduced the possibility of emotional distress damages and limited the amount that a jury could award. It added provisions to Title VII of the Civil Rights Act of 1964 protections expanding the rights of women to sue and collect compensatory and punitive damages for sexual discrimination or harassment. United States President George H. W. Bush had used his veto against the more comprehensive Civil Rights Act of 1990. He feared racial quotas would be imposed but later approved the 1991 version of the bill.
Алдыңғылар
1991 жылғы Заң екі түрлі азаматтық құқық актісімен қамтамасыз етілген қорғауды күшейтуді көздеді: 1866 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заң, федералды заңдардың кодификациясында оған тағайындалған нөмірі – 1981-ші бөлім арқылы жақсы танымал, және 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңның жұмысқа қатысты ережелері, көбінесе VII тарау деп аталады. Шамамен бір ғасыр айырмасымен қабылданған екі заң еңбек бойынша кемсіту мәселесіне өте әртүрлі көзқараспен қарады: 1981-ші бөлім тек нәсіл немесе тері түсі бойынша кемсітуге тыйым салды, ал VII тарау сондай-ақ жыныс, дін және ұлттық тегі бойынша кемсітуге тыйым салды. 1981-ші бөлім, қабылданғаннан кейін бір ғасыр бойы жатқан және қолданылмаған, талапкерлерге өтемақы талап етуге және алқабилер алдында сотталуға мүмкіндік берді. 1960 жылдары Оңтүстік штатының алқабилер әділ шешім шығара алмайды деп есептелген кезде қабылданған VII тарау, тек сот арқылы сотталуға рұқсат берді және тек дәстүрлі әділеттік шараларын қарастырды: еңбекақыны қайтару, жұмысқа қайта орналастыру және болашақтағы кемсітушілік әрекеттерге тыйым салу. 1991 жылғы Заң қабылданған кезде, екеуі де адвокаттардың гонорарын алуға мүмкіндік берді. 1991 жылғы Заң 1964 жылғы Заңның VII тарауын өзгерту арқылы кемсіту құрбандарына қолжетімді құқық қорғау шараларын кеңейтті.
The 1991 Act was intended to strengthen the protections afforded by two different civil rights acts: the Civil Rights Act of 1866, better known by the number assigned to it in the codification of federal laws as Section 1981, and the employment related provisions of the Civil Rights Act of 1964, generally referred to as Title VII. The two statutes, passed nearly a century apart, approached the issue of employment discrimination very differently: Section 1981 prohibited only discrimination based on race or color, but Title VII also prohibited discrimination on the basis of sex, religion, and national origin. Section 1981, which had lain dormant and unenforced for a century after its passage, allowed plaintiffs to seek compensatory damages and trial by jury. Title VII, passed in the 1960s when it was assumed that Southern juries could not render a fair verdict, allowed only trial by the court and provided for only traditional equitable remedies: back pay, reinstatement, and injunctions against future acts of discrimination. By the time the 1991 Act was passed, both allowed for an award of attorneys' fees. The 1991 Act expanded the remedies available to victims of discrimination by amending Title VII of the 1964 Act.
Өмірбаян
Конгресс 1972 жылы Заңның қолданылу аясын кеңейту арқылы VII тарауды бір рет өзгерткен болатын. 1991 жылы VII тарауды қайта қарау және оны 1981 жылғы сот шешімдерімен үйлестіру үшін ұсыныс жасалды, бұл Жоғарғы Соттың бірқатар даулы шешімдерінің нәтижесінде болды:
Congress had amended Title VII once before, in 1972, when it broadened the coverage of the Act. It was moved to overhaul Title VII in 1991 and to harmonize it with Section 1981 jurisprudence, as a result of a series of controversial Supreme Court decisions:
Patterson v. McLean Credit Union, , бұл шешімде жұмыста нәсілдік мазалау салдарынан туған зиянды өтеу үшін қызметкер сотқа шағымдана алмайды, себебі жұмыс берушінің әрекеті кемсітушілік болғанмен, ол қызметкерге "1866 жылы заң қабылдағанда Конгресс таңдаған тілде, ақ азаматтар сияқты келісімшарттар жасау және орындау құқығын" бермеген. Wards Cove Packing Co. v. Atonio, , бұл Wards Cove Packing Company қызметкерлеріне жұмыс берушінің сырттай бейтарап кадрлық саясаты оларға заңсыз түрде әртүрлі әсер еткенін дәлелдеуді қиындатты, олар жұмыс орнындағы теңсіздікке себеп болған нақты саясатты немесе талапты анықтап, оның өзіндік күйінде осындай әсер еткенін көрсетуі керек болды. Price Waterhouse v. Hopkins, , бұл шешімде егер қызметкер жұмыс берушінің кадрлық шешіміне заңсыз фактор әсер еткенін дәлелдесе, дәлелдеу жүгі жұмыс берушіге ауысады, ол сол заңсыз фактор болмағанда да сол шешімді қабылдайтынын дәлелдеуі керек, бірақ мұндай дәлелдеме жұмыс берушіге толық қорғаныс құралады. Martin v. Wilks, , бұл сотқа қатыспаған ақ отшыларға, Birmingham, Alabama қаласының өрт сөндіру департаментінде қара отшыларды жұмысқа алу және жоғарылатуды реттейтін келісім шартына наразылық білдіру үшін сотқа жүгінуге рұқсат берді. United Automobile Workers v. Johnson Controls, Inc., , бұл шешімде VII тарау жыныстық белгіге байланысты ұрықты қорғау саясатын тыйымдайды деп танылды.
Patterson v. McLean Credit Union, , which held that an employee could not sue for damages caused by racial harassment on the job because even if the employer's conduct were discriminatory, the employer had not denied the employee the "same right to make and enforce contracts as is enjoyed by white citizens," the language that Congress chose in passing the law in 1866. Wards Cove Packing Co. v. Atonio, , which made it more difficult for employees of Wards Cove Packing Company to prove that an employer's personnel practices, neutral on their face, had an unlawful disparate impact on them by requiring that they identify the particular policy or requirement that allegedly produced inequalities in the workplace and show that it, in isolation, had that effect. Price Waterhouse v. Hopkins, , which held that the burden of proof shifted, once an employee had proved that an unlawful consideration had played a part in the employer's personnel decision, to the employer to prove that it would have made the same decision if it had not been motivated by that unlawful factor, but such proof by the employer would constitute a complete defense for the employer. Martin v. Wilks, , which permitted white firefighters who had not been party to the litigation, establishing a consent decree governing hiring and promotion of black firefighters in the Birmingham, Alabama, Fire Department, to bring suit to challenge the decree. United Automobile Workers v. Johnson Controls, Inc., , which held that Title VII prohibits gender specific fetal protection policies.
Өзгерістер
Паттерсон көп сынға ұшырады, себебі ол жұмыста нәсілдік кемсітудің құрбаны болған қызметкерлерді тиімді құралдарсыз қалдырды, өйткені олар 1981-ші тармақтың бұзылуын дәлелдей алмады және VII тарау бойынша қайтаруға болатын жалақы шығындарын сирек көрсете алды. Сонымен қатар, Соттың «келісімшарт жасау немесе орындау» деген тіркесті тар мағынада түсінуі 1981-ші тармақ бойынша жоғарылаудан айырылған және көптеген басқа да кадрлық шешімдер үшін жауапкершілікті жойды, олар нәсіл немесе түс бойынша жұмысқа алудан бас тарту болып табылмайтын. Конгресс бұл мәселені «келісімшарт жасау және орындау» деген тіркесті «келісімшарттар жасау, орындау, өзгерту және тоқтату, сондай-ақ келісімшарттық қатынастың барлық пайдалары, артықшылықтары, шарттары мен талаптарын пайдалану» деп қайта анықтап шешті. Конгресс сондай-ақ 1981-ші тармақтың мемлекеттік және жеке сектордағы кемсітушілікке қатысты екенін нақтылады, бұл мәселені Жоғарғы Сот Паттерсон ісінде шешетінін алдымен мәлімдеген еді. Конгресс сондай-ақ Уордс Ков ісінің VII тарау бойынша әртүрлі әсерге қатысты талаптарды дәлелдеуді тым қиын еткенін есептеді. Өзгертілген заң әлі де талапкерден белгілі бір еңбек тәжірибесін көрсетуді талап етеді, оның нәтижесінде әртүрлі әсер туындады, бірақ Конгресс қосты, егер талапкер «жұмыс берушінің шешім қабылдау процесінің элементтерін талдау үшін бөліп қарастыру мүмкін емес екенін» көрсетсе, жұмыс берушінің шешім қабылдау процесін тұтастай алғанда талдауға болады. Конгресс сондай-ақ жұмыс берушінің «кәсіби қажеттілік» қорғанысын дәлелдеу міндеттемесін жүктеді және «кәсіби қажеттілік» мағынасын Уордс Ков ісінен бұрынғы түсінігіне қайтарды. Дегенмен, Конгресс Уордс Ков ісінде статистикалық дәлелдерге қатысты талапкердің міндеттемесін сипаттаған бөлігін өзгертпеді, онда сот былай деп шешті: «Жұмыс берушінің жұмыс күшінде нәсіл, түс, дін, жыныс немесе ұлттық тегі бойынша статистикалық тепе-теңдіктің болуы ғана әртүрлі әсерге қатысты бұзушылықты дәлелдеу үшін жеткіліксіз». Конгресс көпшілігі Прайс Уотерхаус ісіндегі ауыртпалықты ауыстыру ережесін қолдады, бірақ бұл іс жұмыс берушіге нәсіл, жыныс немесе басқа да заңсыз фактор оның шешімінде маңызды рөл атқарғаны көрсетілген жағдайда, кез келген жағдайда да осындай шешім қабылдайтынын дәлелдеуге мүмкіндік бергеніне наразы болды, бұл толық қорғаныс болып табылады. Конгресс Заңға жұмыс берушінің кез келген жағдайда да осындай шешім қабылдайтынын дәлелдеуін, жалақыны қайтару, қызметке қайта орналастыру және басқа да өтеу шараларын қорғау үшін, бірақ жауапкершілікті емес, түзетулер енгізді. Бұл өзгеріс іс жүзінде жұмыс берушінің кемсітушілік жасағанын, бірақ оның нәтижеге ешқандай әсерін тигізбегенін дәлелдеген тарапқа жұмыс берушінің кемсітушілік жасағанын көрсеткеннен кейін, тіпті басқа да өтеу шаралары тағайындалмаса да, адвокаттың гонорарын қайтарып алуға мүмкіндік берді. Соңында, Конгресс келісім шартына наразылық білдіру үшін үшінші тараптардың құқықтарын шектеді, келісім шартын білетін немесе білуі керек болған немесе бастапқы тараптар жеткілікті түрде өкілдік еткен тараптардың кез келген наразылықтарына тыйым салды. Заң сондай-ақ VII тарау бойынша талаптар бойынша қазылар алдында сот процесін санкциялады және VII тарау бойынша талапкерлерге эмоционалдық зиянды және жазалаушылық залапты өндіруге мүмкіндік берді, сонымен қатар мұндай өтеу шараларына шектеулер қойды. 1991 жылғы Заң заңсыз тәжірибелік стаж ережелерін даулауға, федералды үкіметке кемсіту үшін сотқа жүгінуге және жас бойынша кемсіту туралы талаптар қоюға рұқсат етілген мерзімге әсер ететін техникалық өзгерістер енгізді, бірақ ол сәтті талапкерлерге адвокаттың гонорарының бір бөлігі ретінде сарапшы куәгерлердің ақысын қайтарып алуға және федералды үкіметке қарсы сот шешімі бойынша пайыздарды алуға мүмкіндік берді.
Patterson had attracted much criticism since it appeared to leave employees victimized by racial harassment on the job with no effective remedies, as they could not prove a violation of Section 1981 and could rarely show any wage losses that they could recover under Title VII. In addition, the Court's narrow reading of the phrase "make or enforce contracts" eliminated any liability under Section 1981 for lost promotions and most other personnel decisions that did not constitute a refusal to hire on the basis of race or color. Congress addressed the issue by redefining the phrase "make and enforce contracts" to include "the making, performance, modification, and termination of contracts, and the enjoyment of all benefits, privileges, terms, and conditions of the contractual relationship." Congress also clarified that Section 1981 applied to both governmental and private discrimination, the issue that the Supreme Court originally announced it would decide in Patterson. Congress also believed that the Wards Cove case made it too difficult to prove disparate impact claims under Title VII. While the amended Act still generally requires that a plaintiff identify particular employment practice(s) allegedly causing a disparate impact, Congress added that an employer's decisionmaking process may be analyzed as a whole if the plaintiff can show that "the elements of [an employer's] decisionmaking process are not capable of separation for analysis." Congress also established that the employer has the burden of proof on the business necessity defense and restored the meaning of "business necessity" to how it was interpreted before Wards Cove. Congress did not, however, alter the portion of Wards Cove describing the plaintiff's burden with respect to statistical proof, in which the court had held: "The mere existence of a statistical imbalance in an employer's workforce on account of race, color, religion, sex, or national origin is not alone sufficient to establish a prima facie case of disparate impact violation." While the majority in Congress supported the burden shifting rule in Price Waterhouse, it was uncomfortable with how that case gave the employer the ability to prove that it would have made the same decision in any event, as a complete defense in a case in which it had been shown that race or gender or another unlawful factor played a significant role in its decision. Congress amended the Act to provide that the employer's proof that it would have made the same decision in any case was a defense to back pay, reinstatement and other remedies but not to liability per se. The practical effect of this change was to allow a party that proved that the employer discriminated but could not show that it made any practical difference to the outcome could still recover attorney's fees after showing that the employer discriminated, even if no other remedy was awarded. Finally, Congress limited the rights of non parties to attack consent decrees by barring any challenges by parties who knew or should have known of the decree or who were adequately represented by the original parties. The Act also authorized jury trials on Title VII claims and allowed Title VII plaintiffs to recover emotional distress and punitive damages, while imposing caps on such relief. The 1991 Act also made technical changes affecting the length of time allowed to challenge unlawful seniority provisions, to sue the federal government for discrimination, and to bring age discrimination claims, but it allowed successful plaintiffs to recover expert witness fees as part of an award of attorney's fees and to collect interest on any judgment against the federal government.