Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
13 ғасырдағы Пиза билеушісі, Дантенің «Құдайлық комедиясы» туындысының кейіпкері Уголино делла Герардеска (шамамен 1214 – 1289 жылдың наурызы), Доноратико графы, итальяндық ақсүйек, саясаткер және теңіз күштерінің қолбасшысы. Ол жиі адаттық жасады деп айыпталған және Дантенің «Құдайлық комедиясында» маңызды рөлде бейнеленген.
13th century ruler of Pisa, character in Dante's "Divine Comedy"
Ugolino della Gherardesca (c. 1214March 1289), Count of Donoratico, was an Italian nobleman, politician and naval commander. He was frequently accused of treason and features prominently in Dante's Divine Comedy.
Өмірбаян
XIII ғасырда Италия мемлекеттері гибеллиндер мен гвельфтердің арасындағы тартыстан қиындық көріп келді. Қақтығыс жергілікті және жеке мүдделерден туғанмен, тараптар екі жалпыға ортақ билікпен байланысты болды: гибеллиндер Киелі Рим императоры мен Италиядағы оның үстемдігін қолдады, ал гвельфтер өзін-өзі басқаратын қала-мемлекеттерді қолдаған Папаның жағында болды. Пиза гибеллиндердің бақылауында болды, ал айналасындағы қалалардың көпшілігі гвельфтердің билігінде болды, әсіресе Пизаның саудадағы бәсекелестері Генуя мен Флоренция. Осы жағдайларға байланысты Пиза «күшті және сақшыл үкіметті» – дербес билікке ие, шамадан тыс билеуші подстастаны қабылдады. Уголино Пизада германиялық тегі бар дворян отбасы – della Gherardesca отбасында дүниеге келді. 1256 және 1258 жылдары аралығында Сардиниядағы Кальяридің генуэздік судьялығына қарсы соғысқа қатысты. Содан кейін Уголино бұрынғы Юдикаттың оңтүстік-батыс бөлігін, оның бай күміс кендерімен бірге иеленді, онда бүгінгі Иглесиас қаласының негізін қалады. Отбасының басшысы, гибеллиндер партиясының және Пизаның подстастасы ретінде Уголино Пизаның көршілерінің саяси қарсылығына қарамастан өзінің билігін сақтап қалу үшін шаралар қолданды. 1271 жылы оның қарындасы Галлура судьясы Джованни Висконтимен үйлену арқылы Пизадағы гвельфтердің басшылары Висконтимен одақтасты. Осының нәтижесінде ол өз гибеллиндер әріптестерінің күдігін тудырды. 1274 жылы қаладағы келесі тәртіпсіздіктер Уголино мен Джованнидің тұтқындалуына әкелді, олар Пиза үкіметін құлатты деп айыпталды және Тоскана гвельфтерінің қолдауымен билікті бөлісуге тырысты. Уголино түрмеге қамалды, ал Джованни Пизадан қуылды. Біраз уақыттан кейін Джованни Висконти қайтыс болды, ал Уголино енді қауіпті деп есептелмейтін болғандықтан босатылып, қуылды. Шет елде Уголино бірден Флоренция және Лукканың гвельфтік қалаларымен сөз байласып, интригалар жасады. Анжу королі Карл I-нің көмегімен ол туған қаласына шабуыл жасап, оны өзін және басқа гвельфтік қуғынға түскендерді кешіруге мәжбүр етіп, қорлықпен келісімге келді. Флоренция мен Лукка теңіздегі жеңілісті пайдаланып Пизаға шабуыл жасағанда, Уголино бір жылға подстаста болып тағайындалды және кейбір қамалдарды беру арқылы оларды татуластыруға қол жеткізді. Генуя осыған ұқсас шарттармен бейбітшілік орнатуды ұсынғанда, Уголино оны қабылдауға асықпады, өйткені Пиза тұтқындарының, соның ішінде жетекші гибеллиндердің көпшілігі, оның билігін әлсірететін еді. Уголиноның Ругьеридің басын шайнауы оның жауына деген жеккөрушілігі соншалықты күшті екенін көрсетеді, ол «ешқандай мәні жоқ нәрсені де жеуге мәжбүр». Өз халқына сатқындық жасағаны үшін жазаланған Уголиноға, Руджиеридің азаптаушысы ретінде мәңгілік азаптауға рұқсат берілгенде, ол өзі де Руджиеридің кезінде бастан өткерген сатқындық үшін біршама құтылуға мүмкіндік алды. Франсис Йейтстің сөзіне сүйенсек, екеуі де «сатқындық жасағандардың тозағында лайықты азап шегуде, бірақ Уголиноға Архиепископ Руджиериді оның қылмысына сәйкес келетін қорқынышты мәңгілік жазамен азаптау құқығы берілді».
In the 13th century, the states of Italy were beset by the strife of two parties, the Ghibellines and the Guelphs. While the conflict was local and personal in origin, the parties had come to be associated with the two universal powers: the Ghibellines sided with the Holy Roman Emperor and his rule of Italy, while the Guelphs sided with the Pope, who supported self governing city states. Pisa was controlled by the Ghibellines, while most of the surrounding cities were controlled by the Guelphs, most notably Pisa's trading rivals Genoa and Florence. Under the circumstances, Pisa adopted the "strong and vigilant government" of a podestà "armed with almost despotic power". Ugolino was born in Pisa into the della Gherardesca family, a noble family of Germanic origins whose alliance with the Hohenstaufen Emperors had brought to prominence in Tuscany and made them the leaders of the Ghibellines in Pisa. Between 1256 and 1258 he participated in the war against the philo Genoese giudicato of Cagliari, in Sardinia. Ugolino then obtained the south western portion of the former Judicate, with its rich silver mines, where he founded the important city of Villa di Chiesa, today Iglesias. As head of his family, the Ghibelline party and podestà of Pisa, Ugolino took action to preserve his power in the face of the political hostility of Pisa's neighbours. In 1271, through a marriage of his sister with Giovanni Visconti, judge of Gallura, he allied himself with the Visconti, the leaders of the Guelphs in Pisa. In doing so, he aroused the suspicions of his fellow Ghibellines. The subsequent disorders in the city in 1274 led to the arrest of both Ugolino and Giovanni, who were accused of plotting to undermine Pisa's government and, with the support from Tuscany's Guelphs, share power among themselves. Ugolino was imprisoned and Giovanni banished from Pisa. Giovanni Visconti died soon afterwards, and Ugolino, no longer regarded as a threat, was set free and banished. In exile, Ugolino immediately began to intrigue with the Guelph cities of Florence and Lucca. With the help of Charles I of Anjou, he attacked his native city and forced it to make peace on humiliating terms, pardoning him and all the other Guelph exiles. When Florence and Lucca took advantage of the naval defeat to attack Pisa, Ugolino was appointed podestà for a year and succeeded in pacifying them by ceding certain castles. When Genoa suggested peace on similar terms, Ugolino was less eager to accept, for the return of the Pisan prisoners, including most of the leading Ghibellines, would have diminished his power. Ugolino's gnawing of Ruggieri's head has been interpreted as meaning that Ugolino's hatred for his enemy is so strong that he is compelled to "devour even what has no substance." Ugolino, though punished for his betrayal of his people, is allowed some closure for the betrayal that he himself was forced to suffer under Ruggieri, when he is allowed to act as Ruggieri's torturer for eternity. According to Frances Yates, both are "suffering the torments of the damned in the traitors' hell; but Ugolino is given the right to oppress Archbishop Ruggieri with a ghastly eternal punishment which fits his crime."