МиГ-5: Советский истребитель сопровождения времен WWII. Прототип Дальний истребитель, не пошедший в серию из-за слабых двигателей и низкой производительности.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1941 жылғы кеңестік ауыр истребитель прототипі
1941 Soviet heavy fighter prototype
Микоян-Гуревич ДИС (Дальний истребитель сопровождения/ Dalnij Istrebitel' Soprovozhdenya – "ұзақ қашықтықтағы сүйемелдеу истребителі") – Екінші дүниежүзілік соғыстың советтік ауыр истребителінің прототипі, басты назар эскорт истребителінің рөлінде болуға арналған. Ұшақтың өндірістік нұсқасы үшін МиГ-5 тағайындамасы сақталған. КСРО-дағы бәсекелес жобалар: Grushin Gr 1, Polikarpov TIS және Tairov Ta 3. Оның барлау және бомбалаушылық нұсқаларын жасау жоспарланған, бірақ 1941 жылдың маусымында неміс шабуылы – Барбаросса операциясы осы жоспарларды тоқтатты. Жобаның сәтсіздігіне Микулиннің AM 37 қозғалтқыштарының қанағаттандырмас нәтижелері себеп болды, ал екінші прототип M 82 радиалдық қозғалтқыштарымен жабдықталғанда, оның көрсеткіштері орташа деңгейде болды. Кем дегенде екі прототип салынғаннан кейін 1943 жылы жоба тоқтатылды.
The Mikoyan Gurevich DIS (Дальний истребитель сопровождения/ Dalnij Istrebitel' Soprovozhdenya – "long range escort fighter") was a prototype Soviet heavy fighter of World War II, envisioned to serve primarily in the escort fighter role. The service designation MiG 5 was reserved for the production version of the aircraft. Competing designs in the USSR included the Grushin Gr 1, Polikarpov TIS and Tairov Ta 3. It was intended to develop reconnaissance and bomber versions but these plans were disrupted by Operation Barbarossa, the German invasion in June 1941. The project failed due to its disappointing Mikulin AM 37 engines and when a second prototype was built with M 82 radial engines its performance was mediocre. The design was cancelled in 1943 after at least two prototypes had been built.
Жобалау және әзірлеу
ҰҚАП (Халықтық авиация өнеркәсібі комиссариаты) 1940 жылғы 7 қазанда №1 зауыттың ОКО (Опытно-конструкторлық бөлімі), кейін Микоян-Гуревич конструкторлық бюросы (ОКБ) болып қайта аталған, Микулин жасап жатқан АМ-37 қозғалтқышын пайдалануға арналған, екі қозғалтқышпен жабдықталған, ұзақ қашықтықты, бір орындық эскорт истребителі жұмысын бастауды сұрады. Ол сондай-ақ осы жылдың 12 қарашасында талқылауға дайын спецификациялармен бірге модельді де беруді өтінді. Үш күннен кейін Микоян мен Гуревичке 1941 жылғы 1 тамызда, 1 қыркүйекте және 1 қарашада мемлекеттік қабылдау сынақтарынан өту үшін үш прототип жасау бұйырылды. Кеңеснен кейін ҰҚАП бомбалау, торпедалық шабуыл, барлау және ұрыс қимылдарына араласу сияқты міндеттерін кеңейтті. DIS ұшағын мұрын бөлігінің астындағы шатырда 200 оқ-дәрілі VYa зеңбірегімен қаруландыру жоспарланған, бірақ ӘӘК (VVS) Taubin MP 6 зеңбірегін артық көрді. DIS-те олардың екеуі әрқайсысына 120 оқ-дәрімен жабдықталуы керек еді, бірақ олар тиімсіз болып шықты және ұшақ бастапқы VYa зеңбірегіне қайта оралды. Әрбір қанат түбірінде 300 оқ-дәрілі синхронды Березин UBS пулеметі және әрқайсысына 1000 оқ-дәрілі екі ShKAS пулеметі орнатылуы керек еді. Пулеметтік шатырды алып тастап, оның орнына бомбалар немесе торпеда тасымалдауға болатын. ОКО, сондай-ақ барлық ұшақ конструкторлары 1941 жылғы мамыр айында өнімдері үшін қосалқы қозғалтқыш ретінде Швецов АШ-82 радиалды қозғалтқышын пайдалануға бағытталды, бірақ эвакуация осы нұсқаның өндірісін тоқтатты, ол ішкі түрде IT деп аталды және 1942 жылдың күзіне дейін жасалмады. Қозғалтқыштардан басқа, ол T-дан ұсақ ерекшеліктерімен өзгеше болды. Оның құйрық бөлігі тік бөлініп, ауа тежегіші ретінде қолданылды, ал қару-жарағы екі VYa зеңбірегінен (әрқайсысына 150 оқ-дәрі) және қанат түбірінде орнатылған төрт Березин УБК пулеметінен тұрды. Ол 1943 жылғы 28 қаңтарда алғашқы ұшуын жасады және ең жоғары жылдамдығын және 5000 метр биіктікке көтерілу уақытын 6,3 минут көрсетті. 10 ақпанда жүзусіз карбюраторларды TsIAM (Авиациялық қозғалтқыштар орталық институты) жөндеуге жіберуге мәжбүр болғандықтан, ұшу сынақтары тоқтатылды. Бұл мәселелермен үнемі күресіп, жобаны 1943 жылғы қазан айында тоқтатуға дейін кешіктірді.
The NKAP (Narodnyy komissariat aviatsionnoy promyshlennosti—People's Ministry of the Aircraft Industry) requested on 7 October 1940 that the OKO (opytno konstrooktorskiy otdel—Experimental Design Department) of Factory (Zavod) No. 1, which would later become the Mikoyan Gurevich design bureau (OKB) begin work on a twin engined long range, single seat escort fighter intended to use the AM 37 engine, then under development by Mikulin. It also requested that specifications, along with a model, be ready to be discussed on 12 November of that year. Three days later Mikoyan and Gurevich were ordered to produce three prototypes to undergo State acceptance trials on 1 August, 1 September and 1 November 1941. After the meeting, the NKAP broadened its roles to include bombing, torpedo attack, reconnaissance and interdiction. The DIS was intended to be armed with a VYa cannon with 200 rounds in a pod beneath the nose, but the VVS preferred the Taubin MP 6 cannon. The DIS was to carry two of them with 120 rounds per gun, but they proved to be a failure and the aircraft reverted to the original VYa cannon. Each wing root was to have a synchronized Berezin UBS machine gun with 300 rounds mounted below a pair of ShKAS machine guns with 1000 rounds per gun. The gun pod could be removed and bombs up to or a torpedo could be carried instead. The OKO, along with all other aircraft designers, had been directed to use the Shvetsov ASh 82 radial engine as a backup engine for their products in May 1941, but the evacuation disrupted the production of this version, known internally as the IT and it was not built until the autumn of 1942. Aside from the engines, it differed from the T in small respects. Its tailcone was split vertically to use as an air brake and the armament was revised to consist of two VYa cannon in the undernose pod with 150 rounds each and four Berezin UBK machine guns mounted in the wing roots. It made its first flight on 28 January 1943 and demonstrated a top speed of and a time to 5,000 meters of 6.3 minutes. Flight testing was stopped on 10 February when the floatless carburetors had to be sent to TsIAM (Tsentrahl'nyy Institoot Aviatsionnovo Motorostroyeniya—Central Institute of Aviation Motors) for adjustment. There were continuous problems with these and they delayed the entire project until it was cancelled in October 1943.