Кіріспе
Қоғамның нормалары мен мінез-құлқына ақылға қонымды баға беретін маман.
Мәдениет сыншысы – белгілі бір мәдениетті, әдетте, толығымен сынға түсетін адам. Мәдени сын, әлеуметтік және мәдени теориямен тығыз байланысты. Мұндай сын мәдениеттің өзіне-өзі сезінуінің бір бөлігі болғанымен, сыншылардың әлеуметтік жағдайы және олар қолданатын құралдар әртүрлі болуы мүмкін. Сынның тұжырымдық және саяси негізі де уақыт өте келе өзгеріп отырады.
A cultural critic is a critic of a given culture, usually as a whole. Cultural criticism has significant overlap with social and cultural theory. While such criticism is simply part of the self consciousness of the culture, the social positions of the critics and the medium they use vary widely. The conceptual and political grounding of criticism also changes over time.
Терминология
Қазіргі қолданыста мәдениетке бағытталған барлық сын түрлері кіретін болды. "Мәдени сын" терминін Жаку Барзун өзі қолданды: Біз [яғни Барзун мен Триллинг] 1934 жылдың күзінде, көбінесе сезімталдықпен, емес, жоспарлы түрде бастаған кезде мұндай есімдер танылмаған және қолдау таппаған. Соғыс аралық кезеңде әдеби сын тілі мәдени сыншылардың қажеттіліктерін қанағаттандырды деген пікір бар, бірақ кейін ол көбінесе ғылыми ортаға қызмет етті. Алан Трахтенбергтің "Мәдениет сыншылары" (1976) еңбегі 1920 жылдардағы "ғылыми емес" (Х. Л. Менкен және Льюис Мамфорд сияқты) американдық зиялыларға назар аударды, ал 1995 жылғы "Американдық мәдени сыншылар" жинағы негізінен Ф. О. Маттиессен және Сьюзан Сонтаг сияқты, американдық мәдениетті ұлттық тұрғысынан талқылаған кейінгі тұлғаларды қамтыды. Керісінше, Ричард Волиннің 1995 жылғы "Мәдени сынның шарттары: Франкфурт мектебі, экзистенциализм, постструктурализм" (1995) сияқты еңбегі оны жалпылама сипаттау ретінде пайдаланады.
Виктория дәуірінің даналары сыншы ретінде
Мәдениет сыншылары XIX ғасырда пайда болды. Мэтью Арнольд пен Томас Карлайл – Виктория дәуірінің мәдени сыншыларының көрнекті өкілдері; Арнольдтың еңбектерінде дінге қатысты мәселелер де көтеріледі. Джон Раскин де олардың қатарында болды. Эстеттер мен басқалары материалдық ортаның нашарлығын және кедейлікпен байланыстырғандықтан, мәдени сынға қатысқан деп есептеуге болады, бірақ сыншыны сыншы ететін – нақты тұжырымдама. Францияда Шарль Бодлер, Данияда Сёрен Кьеркегор және Германияда Фридрих Ницше мәдени сыншылар болды.
ХХ ғасыр
ХХ ғасырда Ирвинг Бэббит оң жақта, ал Уолтер Бенджамин сол жақтағы маңызды мәдени сыншылар саналады. Гуманитарлық ғылымдар сын теориясына негізделген түрлі мәдени зерттеулерді қамтитындықтан, жағдай өзгерді. Алайда, бұл үрдіске қарсы шығушылар да бар; Джеймс Ситон Ирвинг Бэббит және оның ізбасарлары қолдаған гуманистік дәстүрдің маңыздылығын қорғап, әдебиетті оқытуда сын теориясының басымдығын сынап жазған. "Теорияның империясы: Диссиденттер антологиясы" ағылшын тілі кафедраларында сын теориясына артық көңіл бөлінуіне наразылық білдірген көрнекті ағылшын профессорлары, жазушылары мен сыншыларының мақалалар жинағын ұсынады.