Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1874 жылы Филадельфияда, Пенсильвания штатында болған ұрлық
1874 kidnapping in Philadelphia, Pennsylvania
Чарльз Брюстер "Чарли" Росс (4 мамыр 1870 жылы туған – 1 шілде 1874 жылы із-жайсыз жоғалған) – кеңінен жарияланған алғашқы американдық қарақшылықтың негізгі құрбаны. Оның тағдыры әлі де белгісіз, ал оның ісі АҚШ тарихындағы ең әйгілі жоғалу оқиғаларының бірі саналады.
Charles Brewster "Charley" Ross (born May 4, 1870 – disappeared July 1, 1874) was the primary victim of the first American kidnapping for ransom to receive widespread media coverage. His fate remains unknown, and his case is one of the most famous disappearances in U. S. history.
Ұшып кету
1874 жылдың 1 шілдесінде төрт жасар Чарли Росс және оның бес жасар інісі Уолтер Льюис Росс Филадельфия штатының (Пенсильвания) бай ауданы Германтаундағы отбасылық үйлерінің алдында ойнап жатыс. Сол кезде атқа жегілген карета үйге тоқтады, және екі ер адам балаларға жақын келіп, олармен бірге атпен саяхат жасаса, дәмді тағам мен фейерверк сыйлайтындарын айтты. Бұл екі ер адам балаларға бұрыннан таныс еді, себебі олар 1 шілдеге дейін дәмді тағам әкеліп тұрған. Сондықтан балалар келісіп, каретамен Филадельфия арқылы бір дүкенге жеткізілді, онда Уолтерге 25 цент (1874 жылғы шамамен <есептелген сома> теңгесі) беріліп, фейерверк сатып алуын тапсырды. Уолтер солай істеді, бірақ карета оны күтпей кетіп қалды. Чарли Россты алып кетіп, одан кейін ешқашан көрінбеді.
On July 1, 1874, four year old Charley Ross and his five year old brother, Walter Lewis Ross, were playing in the front yard of their family's home in Germantown, a well to do section of Philadelphia, Pennsylvania. A horse drawn carriage pulled up to the residence and the boys were approached by two men who offered candy and fireworks if they would take a ride with them. These two men were known to the boys, as they had been visiting with candy in the days preceding July 1. So the boys agreed, and were transported through Philadelphia to a store where Walter was directed to buy fireworks inside with 25 cents ($0.25 in 1874 is equivalent to about <calculated amount> in recent years today) given to him. Walter did so, but the carriage left without him. Charley Ross was taken away and never seen again.
Төлем
Балалардың әкесі Кристиан К. Росс, қашқындардан құнылы заттарға талап етуді бастады. Олар Филадельфия және басқа да қалалардағы почта бөлімдерінен келген хаттар түрінде болды, барлығы да ерекше жазумен және қарапайым, білімсіз стильде, көптеген қарапайым сөздер қате жазылған. Хабарламалардың көпшілігі 20 000 доллар (қазіргі шақта 400 000 доллар) көлемінде құнылы заттар талап етті. Хаттарда полицияның араласуына қарсы ескертілді және егер Кристиан көмектеспесе, Чарлидің өміріне қауіп төндірілетіні айтылды. Қашқындар отбасының үлкен үйі мен Кристианның шағын құрғақ тауарлар дүкеніне байланысты отбасының бай екенін болжаған, бірақ шындығында 1873 жылғы қор нарығының құлдырауынан отбасының үлкен қарызы болды. Құнылы заттарды төлеуге шамасы келмей, Кристиан полицияға жүгінді. Қашқындау оқиғасы тез арада бүкіл елге танымал болды. Көптеп жарияланған баспасөз материалдарынан өзге, Филадельфияның белгілі азаматтары әйгілі Пинкертон ұлттық детективтік агенттігінің көмегіне жүгінді, олар Чарли Росс суреті бар миллиондаған жарнама парақтары мен плакаттар басып шығарды. Декстер Смит пен В. Х. Броквей осы қылмысқа негізделген "Сүйіктімізді қайтарып әкел" атты әнді жазды. Қашқындарға хаттарда көрсетілгендей, құнылы заттарды беруге бірнеше әрекет жасалды, бірақ әр жолы олар пайда болмады. Соңында, байланыс үзілді.
Christian K. Ross, the boys' father, began receiving ransom demands from the apparent kidnappers. They arrived in the form of notes mailed from post offices in Philadelphia and elsewhere, all written in an odd hand and in a coarse, semi literate style with many simple words misspelled. The communications generally requested a ransom of $20,000 ($400,000 today). The notes cautioned against police intervention and threatened Charley's life if Christian did not cooperate. While the kidnappers had assumed the family was wealthy because of their large house and Christian's ownership of a small dry goods store, the truth was that the family was heavily in debt due to the stock market crash of 1873. Seeing no way to pay the ransom, Christian went to the police. The kidnapping soon became national news. In addition to the heavy press coverage, some prominent Philadelphians enlisted the help of the famous Pinkerton National Detective Agency, who had millions of flyers and posters printed with Charley Ross's likeness. A popular song based on the crime was composed by Dexter Smith and W. H. Brockway, entitled "Bring Back Our Darling". Several attempts were made to provide the kidnappers with ransom money as dictated in the notes, but in each case the kidnappers failed to appear. Eventually, communication stopped.
Күдіктілер
13 желтоқсан күні түнде Нью-Йорк, Бруклиндегі Бей-Ридж ауданында судья Чарльз Ван Брунттың үйі тоналанды. Чарльздің ілесіп тұратын ағасы Холмс Ван Брунт, үйіндегі қарулы адамдарды жинап, тонаушыларды қолға түсіруге кірісті. Холмс басқарған топ Чарльздің үйіне еніп, екі тонаушыны да оқ жаңбырымен құлатты. Тонаушылар – Билл Мошер мен Джо Дуглас – бұрын сотталған қылмыскерлер еді, жақында ғана түрмеден босатылған. Мошер оқтан бірден қаза тапты. Дуглас қатысты жарақат алды, бірақ тағы екі сағатқа жуық өмір сүріп, Холмспен сөйлесе алды. Дуглас өлім алдында не деді дегенде бірлік жоқ, себебі түнгі оқиғаға куә болғандардың барлығы да қатты шарқылғандықтан, дұрыс мәлімет бере алмады. Дуглас өтірік айтудың қажеті жоқ екенін айтқан болуы мүмкін, өйткені ол өлімге жақын екенін білген, сондай-ақ ол және Мошер Чарли Росты ұрлағанын мойындады. Дуглас Ростың өлтірілгенін немесе Мошердің баланың қайда екенін білгенін, мүмкін, оны бірнеше күн ішінде отбасына аман-есен қайтарып беретінін хабарлаған деген болжам бар. Дуглас Ростың қайда екені туралы немесе қылмыстың басқа да егжей-тегжейлі мәліметтерін бермеді және көп ұзамай қайтыс болды. Чарлидің ағасы Уолтер Мошер мен Дугластың денелерін тану үшін Нью-Йоркке жеткізілді, олардың күймедегі адамдар болатын-болмайтынын анықтау үшін. Уолтер олардың өткен жазда үйінің алдынан балаларды ұрлап кеткендер екенін растады. Мошерді оның ерекше деформацияланған мұрны арқылы тану оңай болды, Уолтер полицияға оны "маймыл мұрын" деп сипаттаған. (Мошердің мұрнының шеміршігі сифилис немесе қатерлі ісік салдарынан зақымданған). Уолтерден Мошер мен Дугластың денелерін анықтау сұралып, ол олардың ұрлаушылар екенін растады. Көптеген адам үшін вагондағы адамдар кім екені мәселесі шешілді, бірақ Чарли Росс әлі де табылмай жатқан еді.
On the night of December 13, in Bay Ridge, Brooklyn, New York, the house belonging to Judge Charles Van Brunt was burgled. Holmes Van Brunt, Charles' brother who lived next door, gathered armed members of his household to stop the intruders in the act. Holmes's group entered Charles's house and brought down both burglars with a torrent of gunfire. The burglars, Bill Mosher and Joe Douglas, were career criminals who had recently been released from jail. Mosher was killed instantly from the gunfire. Douglas was mortally wounded, but managed to live approximately two more hours and was able to communicate with Holmes. There is no clear consensus regarding exactly what Douglas said as he was dying, as all who were present to witness were too shaken by the night's events to give accurate reports. It is thought that Douglas may have said that lying was pointless, as he knew he was mortally wounded, and had thusly admitted that he and Mosher had abducted Charley Ross. Douglas is believed to have reported that Ross was killed, or that Mosher knew where the boy was, possibly adding that he would be returned unharmed to his family within a few days. Douglas did not give any clues to Ross's location or other particulars of the crime and died soon afterwards. Charley's brother Walter was taken to New York City to look at the bodies of Mosher and Douglas so as to determine if they were the men from the carriage ride. Walter confirmed that they were the same men who took the boys from in front of their home the previous summer. Mosher in particular was very identifiable as he had a distinctively malformed nose, which Walter had described to police as a "monkey nose". (The cartilage of Mosher's nose had been destroyed by syphilis or cancer). Walter himself was asked to identify the bodies of Mosher and Douglas, and he confirmed they were the kidnappers. For most, the issue of who the men in the carriage were was settled beyond reasonable doubt, but Charley Ross was still missing.
Сот
Бұрынғы Филадельфия полициясының қызметкері Уильям Вестервельт, Мошердің (және оның әйелінің ағасы) жақын серіктесі, бұл іс бойынша тұтқындалып, тергеуге алынды. 1875 жылы ол адам ұрлау қылмысы бойынша сотталды. Вестервельт Мошердің досы және, мүмкін, құпиясын білетін адамы болғанымен (сот күтіп отырған кезде Кристианға оның ұлы Мошер қайтыс болғанда тірі болғанын айтқан), оны қылмысқа тікелей байланыстыратын ешқандай нақты дәлел табылған жоқ. Уолтер, олардың алынып кеткеніне куә болғандардың арасында Вестервельттің болмағанын мәлімдеді. Вестервельт адам ұрлаудан ақталды. Дегенмен, ол кішірек қылмыс – құлық жасауға қатысқандығы үшін кінәлі деп танылып, алты жыл түрмеде жазасын өтеді. Ол өзінің кінәсіз екенін тұрақты түрде айтып, Чарли Ростың қайда екенін білмейтініне ант берді.
Former Philadelphia policeman William Westervelt, a known associate of Mosher (and his wife's brother), was arrested and held in connection with the case. He was tried in 1875 for kidnapping. Although Westervelt was a friend and perhaps a confidant of Mosher (while in prison awaiting trial he had told Christian that his son had been alive at the time of Mosher's death), there was virtually no evidence to tie him to the crime itself. Walter, for one, insisted that Westervelt was not one of the men in the carriage that took them away. Westervelt was found not guilty of the kidnapping. However, he was found guilty of a lesser conspiracy charge and served six years in prison. He always maintained his own innocence and swore that he did not know the whereabouts of Charley Ross.
Салдары
Қылмыстан екі жыл өткен соң Кристиан өзінің ұлын іздеу үшін ақша жинау мақсатында «Әкесінің Чарли Росс туралы әңгімесі, ұрланған бала» атты кітап жариялады. 1878 жылға қарай, бұл оқиғаға бұқаралық ақпарат құралдарының қызығушылығы төмендеп бастады. Росс қызығушылықты жаңартпақ болып, кітапты қайта басып, Бостонда лекциялар оқуға кірісті. Кристиан мен оның әйелі өмір бойы ұлын іздеуді жалғастырды (Кристиан 1897 жылы, ал әйелі 1912 жылы қайтыс болды). Олар 570-тен астам бала, жасөспірім және, ақырында, әлемнің түкпір-түкпірінен өзін Чарлимін деп мәлімдеген ер адамдармен сұхбаттасты. Барлығының да жалған екені анықталды. Росстер ұлын табуға шамамен 60 000 доллар жұмсады. 1924 жылы газеттер Росс ұрланғанының 50 жылдығына орай оқиға туралы мақалалар жариялады. Сол кезде Уолтер ересек болып, қор брокері ретінде жұмыс істеді. Сұхбаттарында ол және оның үш қарындасы әлі де өзінің ағасы екенін мәлімдеген орта жастағы ер адамдардан хаттар алатынын айтты. «Бөгде адамдардан дәмдіктерді алмаңыз» деген кең таралған ескерту Росс ұрланғаннан кейін пайда болған деседі. «Чарли жобасы» – жоғалған адамдар туралы маңызды деректер базасы Росс атымен аталады. Блэр ұрланғаннан кейін үңгірде тұрғанын және соңынан өзін Росс деп айтқан адамның асырап алғанын мәлімдеді. Блэрдің талабына ешкім қарсылық көрсетпегендіктен, сот 1939 жылдың наурыз айында оны «Чарльз Брюстер Росс» деп таныды. Бірақ ол Чарли Росс жоғалып кеткен оқиғасын шешкені туралы хабарланды. 2011 жылы Блэрді асырап алған отбасының ұрпақтары Блэрдің әңгімесін жоққа шығаратын Y-ДНК зерттеуін тапсырды. ДНК алудың қатаң процедураларын сақтай отырып, күдікті ағайындылар Гаррисон Миллер мен Нельсон Миллердің (Густав Блэр) әрқайсысынан ДНК алынды. ДНК талдауы олардың 99,99903% туыс екенін көрсетті, яғни олар шын мәнінде ағайынды. Олардың әкесі бір, 37/37 7 STR маркері толық сәйкес келеді. Густав Блэр Миллер отбасында дүниеге келген, асырап алынбаған, сондықтан ол Чарли Росс бола алмайды.
Two years after the kidnapping, Christian published a book on the case titled The Father's Story of Charley Ross, the Kidnapped Child in order to raise money to continue searching for his son. By 1878, the media interest in the case had begun to wane. To renew interest, Ross had the book reprinted and began giving lectures in Boston. Christian and his wife continued to search for their son until their deaths (Christian died in 1897 and his wife in 1912). They followed leads and interviewed over 570 boys, teenagers, and eventually grown men from around the world who claimed to have been Charley. All proved to be imposters. The Rosses eventually spent approximately $60,000 looking for their son. In 1924, newspapers ran stories about the case to coincide with the 50th anniversary of Ross's abduction. By that time, Walter was an adult and was working as a stockbroker. In interviews, he said that he and his three sisters still received letters from middle aged men claiming to be his brother. The common admonition "don't take candy from strangers" is said to have come from Ross's abduction. The Charley Project, a major missing persons database, is named for Ross. Blair claimed that after he was abducted, he lived in a cave and was eventually adopted by a man who told him he was Ross. As Blair's claim went uncontested, the court ruled that he was "Charles Brewster Ross" in March 1939. but was reported at the time to have solved the disappearance of Charley Ross. In 2011, descendants of the family Blair claimed had adopted him commissioned a Y DNA study, which disproved Blair's story. Following chain of custody procedures, DNA was collected from a male descendant of each of two suspected brothers, Harrison Miller and Nelson Miller (aka Gustave Blair). DNA analysis determined they had a “99.99903% probability of kinship” meaning they were, in fact, brothers. They shared the same paternal lineage, a perfect 37/37 7 STR marker match. Gustave Blair was born into the Miller family, not adopted, and as such could not have been Charley Ross.