Кіріспе
Жасанды интеллекттегі жинақтамалы оқыту – біз білім мен дағдыларды жинақтап, жетілдіретін танымдық процесс, олар кейінгі танымдық дамудың негізі болып табылады. Мұның басты артықшылығы – тәжірибе арқылы алынған білімді бекіту және аналогтық білімді қолдану арқылы оқуды жеңілдету. Бұл тұжырым психологиялық әдебиетте кеңінен талданған, ғалымдар бұрынғы дағдыларға зиян келтірмей, қабілет пен білімді кезең-кезеңімен арттыруға мүмкіндік беретініне ерекше назар аударады. Жақсы құрылған білімді болашақта қолдану үшін тиімді сақтауға болады. Бұл теория Жан Пиаже ұсынған интеллектуалдық және оқу дамуының моделі сияқты даму теорияларына баламалы көзқарас болып табылады.
Cumulative learning is the cognitive process by which we accumulate and improve knowledge and abilities that serve as building blocks for subsequent cognitive development. A primary benefit of such is that it consolidates knowledge one has obtained through experience, and allows the facilitation of further learning through analogical knowledge transfer. It is a concept that has been widely written about in psychological literature, with scholars particularly drawing attention to the fact it allows for the incremental increase in scope of ability and knowledge., without damaging pre existing skills. More meaningfully constructed knowledge can be better reserved for future use. This theory serves as an alternative approach to maturational theories such as the model proposed by Jean Piaget concerning intellectual and learning development.
Теория
Америкалық психолог Роберт М. Гэгн 1968 жылы интеллектуалдық дағдыларды қарапайым дағдыларға бөлуге болатыны туралы негіздемемен жинақтамалық оқыту тұжырымдамасын алғаш рет енгізді. Оның моделі жаңа оқылу бұрынғы оқылуға сүйенеді және бұрын қабылдаған білімнің үйлесімділігіне байланысты екенін ұсынады. Бұл тұжырымдаманың негізгі қағидасы – адамның оқылуы жинақтамалы сипатқа ие, сондықтан оқыған білім одан әрі оқыту үшін жинақталады және қайта өңделеді. Осы аяқта, оқу иерархиялары міндеттің мазмұны мен түсініктерінен гөрі интеллектуалдық дағдылар мен стратегияларға назар аударады. Ол осыны балалардың уақыт өте келе сақтау міндеттерін орындауы арқылы көрсетті. Жинақтамалық оқыту тәжірибе арқылы алынған білімді бекітеді, оны қайта жаңартуға және алдағы оқу жағдайларында пайдалануға мүмкіндік береді, бұл бұрынғы білім мен жаңа ақпараттың жинақтамалық өзара әрекеттесуі арқылы жүзеге асырылады. Балалар байқау, қатысу және еліктеу арқылы бұрынғы сенімдерін жаңарту және қайта қарау арқылы жаңа білім құрастырады. Олар оқу мүмкіндіктерін ұсынады, мысалы, егер тест жоспарланғандай өтпесе, зерттеуші алынған ақпаратты келесі экспериментте қолданылатын әдістерді бейімдеу үшін пайдалана алады. Дегенмен, тәжірибелік зерттеулердің табиғи түрде қайталануына сену жинақтамалық оқытуды ынталандыру үшін жеткіліксіз болуы мүмкін, себебі араласулар мен нәтижелердің өлшемдері әртүрлі жағдайларда өзгеше болады. Бұл рас болғанымен, балалардың жаңа білімді үйренуі мен болашақ жағдайларды түсіну үшін пайдалануы арқылы көрсетілгендей, бұл тұжырымның өзі танымдық дамуда кең таралғаны анық.