1973-74 жылдардағы Ұлыбританиядағы үш күндік жұмыс аптасы және энергияны үнемдеу шаралары
Three-Day Week
1973-74 ж. Ұлыбританияда электр энергиясын үнемдеу шарасы: «Үш күндік жұмыс аптасы». Көміршілер ереуі салдарынан шектеулер енгізілді, маңызды мекемелер босатылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1973–74 жылғы Ұлыбританияда электр энергиясын үнемдеу шарасы
1973–74 UK electricity conservation measure
Үш күндік апта 1973–1974 жылдары Ұлыбританияда Эдвард Хиттің консервативтік үкіметі электр энергиясын үнемдеу мақсатымен енгізген бірнеше шараның бірі болды. Электр энергиясын өндіру көміршілер мен теміржол қызметкерлерінің ереуілі салдарынан қатты шектелгендіктен бұл қадам қабылданды. 1974 жылдың 1 қаңтарынан бастап электр энергиясын коммерциялық түрде пайдаланатын мекемелер апта ішінде үш белгілі бір күнді пайдаланумен шектелді және сол күндері жұмыс уақытын ұзартуға тыйым салынды. Ауруханалар, деректер орталықтары, супермаркеттер және газет басу машиналарын қоса алғанда, маңызды деп танылған қызметтер бұл шектеуден босатылды. Телевизия компаниялары электр энергиясын үнемдеу үшін сағат 22:30-да хабар таратуды тоқтатуға міндетті болды, бірақ жалпы сайлау жарияланғаннан кейін бұл шектеу алынып тасталды. Үш күндік аптаның шектеулері 1974 жылдың 7 наурызында күшін жойды. Бұл шара Хит үкіметі үшін ауыр соққы болды және ақпан мен қазан айларында өткен сайлаулардағы жеңіліске ықпал етті. Сайлаудағы жеңілістен кейін Маргарет Тэтчер Хитке үкімет басшылығына талас жасады және жеңіске жетті. XXI ғасырда Жаңа экономика қорының әлеуметтік саясат бөлімінің жетекшісі Анна Кут және британдық социолог Питер Флеминг сияқты мамандар үш күндік жұмыс аптасын қайта енгізуді ұсынды. Бұл ұсыныстың негізгі аргументтері: жұмыс және жеке өмір арасындағы тепе-тәуелділікті жақсарту, отбасымен көбірек уақыт өткізу, денсаулықты нығайту, тұрақтылықты арттыру (мысалы, көміртегі шығарындыларын азайту арқылы), еңбек өнімділігін жоғарылату, шамадан тыс жұмыс, жұмыссыздық және тұтынуды азайту.
The Three Day Week was one of several measures introduced in the United Kingdom in 1973–1974 by Edward Heath's Conservative government to conserve electricity, the generation of which was severely restricted owing to industrial action by coal miners and railway workers. From 1 January 1974, commercial users of electricity were limited to three specified consecutive days' consumption each week and prohibited from working longer hours on those days. Services deemed essential (e. g. hospitals, data centres, supermarkets and newspaper printing presses) were exempt. Television companies were required to cease broadcasting at 22:30 to conserve electricity, although this restriction was dropped after a general election was called. The Three Day Week restrictions were lifted on 7 March 1974. The measure was a major disaster for the Heath government, contributing to the losses in both the February election and the subsequent October election. Following the losses Margaret Thatcher challenged Heath to a leadership contest and subsequently won. In the 21st century, those such as Anna Coote, the head of social policy at the New Economics Foundation and British sociologist Peter Fleming, among others, have proposed the re introduction of a three day work week. The arguments for its re introduction include a better work life balance, more family time, improved health and well being, greater sustainability (such as via reduced carbon emissions), increased work productivity, and a reduction of overwork, unemployment and over consumption.
Өмірбаян
1970-ші жылдар бойы британ экономикасы жоғары инфляция деңгейімен қиналды. Осымен күресу үшін үкімет мемлекеттік сектордағы жалақыны көтеруді шектеді және жеке секторға нақты шекті деңгейді ұсынды. Бұл жалақылар бағаның өсуімен бірқатар болмағандықтан, кәсіподақтар арасында наразылық тудырды. Бұл елдің отынның басым бөлігін қамтамасыз ететін және қуатты кәсіподағы бар көмір өндіру саласын қоса алғанда, көптеген салаларға тарады. 1973 жылдың ортасына қарай Ұлттық көмір басқармасында жұмыс істейтін жұмысшылардан құралған Ұлттық шахтерлер одағы (NUM), Мик МакГейдің вице-президент болып сайлануымен күштірек болды. Ұлттық конференцияда үкіметтік ережелерге қарамастан 35% жалақыны көтеру және жерді, сондай-ақ барлық маңызды монополияларды мемлекеттік меншікке алуды көздейтін "шынайы социалистік саясатты" қолдайтын Лейборист үкіметін сайлау туралы қаулылар қабылданды. Электр энергиясын тұтынуды азайту және көмір қорын сақтау мақсатында консерватор премьер-министрі Эдвард Хит 1973 жылғы 13 желтоқсанда «Отын және электр энергиясын (бақылау) туралы» 1973 жылғы заңға сәйкес бірқатар шаралар жариялады, оның ішінде 31 желтоқсан күні түнгі сағат 00:00-де күшіне енген үш күндік жұмыс режимі болды. Электр энергиясын коммерциялық тұтыну апта ішінде үш күнге дейін шектелді.
Throughout the 1970s the British economy was troubled by high rates of inflation. To tackle this, the government capped public sector pay rises and publicly promoted a clear capped level to the private sector. This caused unrest amongst trade unions as wages did not keep pace with price increases. This extended to most industries, including coal mining, which provided the majority of the country's fuel and had a powerful trade union. By the middle of 1973, the National Union of Mineworkers (NUM) – drawn from a workforce who almost wholly worked for the National Coal Board – were becoming more militant with the election of Mick McGahey as vice president. The national conference passed resolutions for a 35% wage increase, regardless of any government guidelines, and for the election of a Labour government committed to "true socialist policy" including nationalisation of land and all key monopolies. To reduce electricity consumption, and thus conserve coal stocks, the Conservative Prime Minister, Edward Heath, announced a number of measures under the Fuel and Electricity (Control) Act 1973 on 13 December 1973, including the Three Day Work Order, which came into force at midnight on 31 December. Commercial consumption of electricity would be limited to three consecutive days each week.
Шабуылға дауыс беру
1974 жылдың 24 қаңтарында NUM мүшелерінің 81%-ы 16,5% жалақыны көтеру туралы ұсыныстан бас тартып, ереуілге дауыс берді. Басқа ереуілдердегідей аймақтық бөліністерге қарамай, NUM-ның барлық аймақтары ереуілді қолдау үшін көпшілік дауыспен шешім қабылдады. Тек Коллиерлердің әкімшілік қызметкерлері мен қызметкерлерінің қауымдастығы (COSA) бөлімі ғана одан бас тартты. Кейбір әкімшілік қызметкерлер NUM-ның күшейіп келе жатқан белсенділігінен алшақтау үшін APEX деген басқа кәсіподаққа қосылды. APEX мүшелері ереуілге қатыспады, бұл NUM мүшелерінің арасында наразылық тудырды.
On 24 January 1974, 81% of NUM members voted to strike, having rejected the offer of a 16.5% pay rise. In contrast to the regional divisions of other strikes, every region of the NUM voted by a majority in favour of strike action. The only area that did not was the Colliery Officials and Staff Association (COSA) section. Some administrative staff had joined another union, APEX, to distance themselves from the increasing militancy of the NUM. APEX members did not strike, which led to resentment amongst NUM members.