Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
XI корпус (Американың 11-ші армия корпусы) – АҚШ Армиясының Азамат соғысы кезіндегі корпусы, ең көп есінде 1863 жылғы Чанселлорсвилл және Геттисбург шайқастарына қатысқандығы үшін сақталған. Корпус негізінен неміс-американдық полктерден тұрған.
The XI Corps (Eleventh Army Corps) was a corps of the U. S. Army during the American Civil War, best remembered for its involvement in the battles of Chancellorsville and Gettysburg in 1863. The corps was composed primarily of German American regiments.
Құрылыс және аңғардағы жорық
XI корпус екі бөлек команданың бірігуі болып табылады. Бұл Джон Фримонттың Тау департаменті армиясы және Луи Бленкердің неміс иммигранттары дивизиясы болды. Бленкер Бірінші Булл-Ран шайқасында неміс бригадасын басқарды, бірақ ол резервте болды және ірі шайқастарға қатыспады, содан кейін Потомак армиясының жаңа дивизиясының командирі болды. 1862 жылдың көктемінде Вирджиния түбегіне баруды жоспарлаған Бленкердің әскерлері керісінше бөлініп, Фримонтқа қосылу үшін батысқа жіберілді. Дивизия жолдан адасып, азық-түлік таусылып, солдаттар аштықтан, шаршаудан және аурудан қатарынан шығып кетті. Шенноа аңғарындағы жергілікті тұрғындардың ашуын тудырған көптеген неміс сарбаздары үйлер мен шаруа қожалықтарын талқандады. Олар Фримонттың командасындағы туған жерлеріндегі солдаттармен де жақсы қарым-қатынаста болған жоқ. Бригадир генерал Уильям Роузкранс жоғалған дивизияны тауып, оларды Фримонттың Петерсбургтегі штабына жеткізді. 5 мамырдағы Макдауэлл шайқасында Роберт Шнек дивизиясы Стоунволл Джексонның армиясына сәтсіз шабуыл жасады. 8 маусымда Фримонттың бүкіл командасы Крос-Кейс шайқасында Джексонмен қайтадан шайқасты, онда Бленкердің неміс әскерлері алғашқы шайқаста даладан ығыстырылды. Айдың соңына дейін бригадир генерал Карл Шурц президент Линкольнге неміс полктері аштықтан, шатырлар мен аяқ киімнің жетіспеушілігінен зардап шегетіні және шайқасуға жарамсыз екендігі туралы хабарлады. Бленкер наурыз айында өзімен бірге 10 000 адамын алып келген еді, маусымның соңында қызметке қабілетті 7 000-нан да аз адам қалды. 1862 жылдың 26 маусымында президент Авраам Линкольн «бұрын генерал Джон С. Фримонттың басқаруында болған Тау департаментінің әскерлері генерал Фримонттың басқаруындағы Бірінші армия корпусын құрауы керек» деп бұйрық берді. Осылайша құрылған корпус, көбінесе кейін XI корпус ретінде танымал болды және жақын арада ресми түрде осылай аталды. Президент Линкольннің бұл бұйрығы Джон Поуптың Вирджиния армиясын құру туралы бұйрыққа енгізілді, ол Фримонт, Натаниел П. Банкс және Ирвин Макдауэллдің үш командасынан құрылған. Фримонт Поуптың басқаруында қызмет етуге наразы болды, өйткені ол одан жоғары шенде болды және өз командасынан кетіп қалды. Осылайша генерал-майор Франц Сигел 29 маусымда корпустың басқаруын қабылдады. Көптеген неміс сарбаздары «I fights mit Sigel» («Мен Сигельмен шайқасамын») деген мақтан тұтқан ұранынан басқа ағылшын тілінде аз сөйлейтін. Президент Линкольн Сигельді әскери шеберлігі үшін емес, осы маңызды саяси сайлау округіндегі ықпалы үшін таңдады. Тамыз айының басында Луи Бленкер көктемде алған жарақатының салдарынан басқарудан бас тартты және 1863 жылдың қазан айында қайтыс болды. Сигел Екінші Булл-Ран шайқасында басшылық етті, онда корпус қалың шайқаста болды, 295 адам қаза тапты, 1361 адам жараланды және 431 адам жоғалып кетті; барлығы 2087 адам. Осы уақытта үш дивизияға генералдар Роберт С. Шенк, Адольф фон Штейнвхр және Карл Шурц басшылық етті; сондай-ақ, бригадир генерал Роберт Х. Милрой басқаратын тәуелсіз бригада да қосылды. Шайқастың бірінші күні корпус Стоунволл Джексонның орталығына және сол жақ қанатына бірнеше сәтсіз шабуылдар жасады. Екінші күні ол Чинн қырқасында Джеймс Лонгстриттің конфедераттарына қарсы қаһарлы шайқас кезінде болды, онда Сигел мен Шнек жараланды, ал бригада командирлерінің бірі полковник Джон Колтес қаза тапты. 1862 жылдың 12 қыркүйегіндегі № 129 жалпы бұйрық бойынша корпустың атауы XI армия корпусы деп өзгертілді, бұл қажетті өзгеріс болды, өйткені Макдауэллдің командасы I корпустың бастапқы атауын қайта алды. Корпус Екінші Булл-Ранда ауыр зардап шекті және майданнан ығыстырылуға жақын болды, сондықтан Мэриленд кампаниясы кезінде Вашингтонда демалып, қайта дайындалу үшін қалды. Роберт Милрой бригадасы бөлініп, Батыс Вирджинияға жіберілді. Полковник Натаниел Маклин бригадир генерал болып тағайындалды және 1-ші дивизияның командирі ретінде Роберт Шнекке алмасты. Күз айларында XI корпус Потомак өзені мен Солтүстік Вирджинияның бойындағы түрлі бекеттерді басып алды. Желтоқсанда ол Фредериксбургке аттанды, бірақ шайқаста қатыспады, содан кейін Вирджиния штатының Стаффорд қаласында қыстауға барды.
The XI Corps was an amalgamation of two separate commands. These were John Fremont's Army of the Mountain Department and Louis Blenker's division of German immigrants. Blenker had led a German brigade at First Bull Run, although it was held in reserve and saw no major fighting, and afterward became a division commander in the new Army of the Potomac. Intended to go to the Virginia Peninsula in the spring of 1862, Blenker's troops were instead detached and sent out west to join Fremont. The division got lost and ran out of supplies, resulting in soldiers dropping out of the ranks from hunger, fatigue, and sickness. Many German soldiers angered locals in the Shenandoah Valley by indiscriminately looting homes and farms. They also did not have a good relationship with the native born soldiers in Fremont's command—eventually, Brig. Gen William Rosecrans found the lost division and brought them to Fremont's headquarters at Petersburg, West Virginia. At the Battle of McDowell on May 5, Robert Schneck's division unsuccessfully attacked Stonewall Jackson's army. On June 8, Fremont's entire command engaged Jackson again at the Battle of Cross Keys, where Blenker's German troops were routed from the field in their first battle. By the end of the month, Brig. Gen Carl Schurz wrote to President Lincoln that the German regiments suffered from hunger, lack of tents and shoes, and could barely fight. Of the 10,000 men Blenker had had with him in March, less than 7000 were still present for duty in late June. On June 26, 1862, President Abraham Lincoln ordered that "the troops of the Mountain Department, heretofore under the command of General John C. Frémont, shall constitute the First Army Corps, under the command of General Frémont." The corps thus formed was, for the most part, the same as the one afterward known as the XI Corps, and within a short time, it was officially designated as such. This order of President Lincoln was included in the one constituting John Pope's Army of Virginia, which was formed from the three commands of Frémont, Nathaniel P. Banks, and Irvin McDowell. Fremont was offended at serving under Pope, whom he outranked, and resigned his command. Major General Franz Sigel thus assumed command of the corps on June 29. Many of the German soldiers could speak little English beyond "I fights mit Sigel" ("I'll fight with Sigel"), which was their proud slogan. President Lincoln chose Sigel less for his military skills than his influence on this crucial political constituency. In early August, Louis Blenker stepped down from command due to the lingering effects of an injury sustained during the spring; he died in October 1863. Sigel was in command at the Second Battle of Bull Run, where the corps was in the thick of the fighting, losing 295 killed, 1,361 wounded, and 431 missing; total, 2,087. At this time, the three divisions were commanded by Generals Robert C. Schenck, Adolph von Steinwehr, and Carl Schurz; there was also an independent brigade attached, under the command of Brig. Gen. Robert H. Milroy. During the first day of the battle, the corps performed a series of unsuccessful assaults on Stonewall Jackson's center and left flank. On the second day, it was in the middle of the desperate fighting against James Longstreet's Confederates on Chinn Ridge, where Sigel and Schneck were wounded and Col. John Koltes, one of the brigade commanders, was killed. By General Orders No. 129, September 12, 1862, the corps's designation was changed to that of the XI Army Corps, a necessary change, as McDowell's command had resumed its original title of the I Corps. The corps had suffered severely at Second Bull Run and came close to being routed from the field, so it was left behind in Washington D. C. during the Maryland Campaign to rest and refit. Robert Milroy's brigade was detached and sent off to West Virginia. Col. Nathaniel McLean was promoted to brigadier general and succeeded Robert Schneck as commander of the 1st Division. During the fall months, the XI Corps occupied various outposts along the Potomac River and Northern Virginia. In December, it marched to Fredericksburg but was not present at the battle, after which it went into winter quarters at Stafford, Virginia.
Канцельорсвилл шайқасы
1863 жылғы ақпанда Джозеф Хукер армияға басшылық еткеннен кейін Франц Сигель қатардағы екінші аға офицер болды. Осыған байланысты және XI корпус Потомак армиясының ең кішкентай корпусы болғандықтан, ол оны кеңейтуге лайық деп ойлады. Оның өтініші қабылданбаған соң, Сигель ашуланып, қолбасшылықтан кетіп қалды. Оның орнына генерал-майор Оливер Отис Ховард келді, ол жақында генерал Дэниел Сиклс, өзінен кіші офицер, корпусқа қолбасшылық етуге ие болғанына наразылық білдірген еді. Ховард әскерлермен жақсы қарым-қатынас орната алмады, себебі оның дінге деген ынтасы, әсіресе дінге қарсы немістерді ренжітті, сондай-ақ Фрэнсис Барлоу мен Чарльз Девенс есімді екі жаңа, таныс емес генералдарды тағайындады. Девенс, бұрын IV және VI корпус бригада командирі болған, 1-ші дивизияға қолбасшылық етті, ал Натаниел Маклин бригадаға қайта төмендетілді. Екі генералдың арақатынасы шиеленісті болды. Бұрын II корпуста қызмет еткен Барлоу қатал тәртіпті ұстануға бейімділік танытты. Генерал Ховард 1863 жылғы 1 мамырда Чанселлорсвиллдегі корпусқа қолбасшылық етті, сол кезде онда 12 169 сарбаз болды және Чарльз Девенс, фон Штейнвер және Шурц генералдарының дивизияларынан құралды. Онда 27 жаяу әскер полкі болды, олардың 13-і неміс полкі болды. XI корпустың сарбаздары, көбінесе тәжірибелі және ардагерлер, жақсы сарбаздар болды, бірақ олардың басшылығы оларды ұстап тұра алмады. 1 мамырда Роберт Ли және оның қолбасшысы "Стоунволл" Джексон қауіпті, бірақ батыл шабуыл жоспарын жасады. Олар Чанселлорсвиллдегі 40 мыңдық әскерін бөліп, Джексон 28 мың сарбаздан тұратын екінші корпусын АҚШ-тың оң фланкіна шабуылдау үшін алып кетті. 2 мамырда Джексон өзінің жасырын фланктік маневрін мінсіз орындады, оның нысанасы бақытсыз XI корпус болды. АҚШ-тың оң фланкі қоршалмаған, өзен немесе тау сияқты географиялық кедергілерге тірелмеген еді. Генерал Ховард алдынан конфедераттардың қозғалысы туралы ескертілгенімен, Джексонның шабуылына қарсы командасын дайындау үшін ешқандай қадам жасаған жоқ; Wilderness-ке екі жұмыс істемейтін артиллерия бөлімі ғана бағытталды. Джексон корпусы шамамен сағат 6-да шабуыл жасағанда, XI корпусы мүлдем дайын емес еді, көптеген сарбаздар кешкі астың дайындығын жасап жатқан. Шабуыл толық сәттілікке жетті және Джексонның әскери мансабының шыңы болды, бірақ XI корпусы үшін толық апатқа айналды. Кейбір бригадалар шабуылға қарсы тұру үшін майданды өзгертті, аз ғана қарсылық көрсетіп, кері шегінді, жаудың жылдамдығын баяулатпады, ал корпустың көп бөлігі шығысқа қарай қашып, Чанселлорсвиллдегі жол торабынан өтіп, Оранж жолымен жүрді. Чанселлорсвиллдегі корпус жоғалтуы 217 қаза тапқан, 1218 жараланған және 972 тұтқынға алынған немесе жоғалған, барлығы 2407 адамды құрады.
With the ascension of Joseph Hooker to command of the army in February 1863, Franz Sigel was the second most senior officer in the ranks. Because of this and because the XI Corps was the smallest in the Army of the Potomac, he felt that it deserved to be enlarged. His request denied, Sigel angrily resigned his command. Replacing him was Maj. Gen. Oliver Otis Howard, who had lately been complaining that he deserved a corps command since General Daniel Sickles, his junior in rank, had gotten one. Howard quickly established a poor relationship with the troops due to his intense religious fervor, which especially alienated the anti clerical Germans, and for bringing in two new, unpopular generals, Francis Barlow and Charles Devens. Devens, formerly a brigade commander in the IV and VI Corps, was given command of the 1st Division over Nathaniel McLean, who got demoted back to brigade command. The relationship between the two generals was touchy. Barlow, formerly of the II Corps, had a habit of being an aggressive martinet. General Howard commanded the corps at Chancellorsville, May 1–3, 1863, at which time it numbered 12,169 effectives, and was composed of the divisions of Generals Charles Devens, von Steinwehr, and Schurz. It contained 27 regiments of infantry, of which 13 were German regiments. The men of the XI Corps were good soldiers, for the most part, tried and veteran troops, but their leadership let them down. On May 1, Robert E. Lee and his subordinate, "Stonewall" Jackson, came up with a risky, but daring, plan of attack. They would split their 40,000 man force at Chancellorsville, with Jackson taking his Second Corps of 28,000 men around to attack the U. S. right flank. On May 2, Jackson flawlessly executed his stealthy flanking march, whose target was the unlucky XI Corps. The right flank of the U. S. line was in the air; it was not anchored to any geographic barrier, such as a river or mountain. Although General Howard had been warned of Confederate movement across his front, he took no steps to prepare his command against Jackson's attack; only two inoperative artillery pieces were pointed at the Wilderness. When Jackson's corps struck at about 6 p. m., the XI Corps was utterly unprepared, with many men eating supper. The attack was a complete success and the high point of Jackson's military career, but it was an utter disaster for the XI Corps. Some of the brigades changed front to meet the attack, barely resisting, and were pushed back, hardly slowing the enemy down, but most of the corps fled to the east, running down the Orange Turnpike past the crossroads at Chancellorsville. The loss to the corps at Chancellorsville was 217 killed, 1,218 wounded, and 972 captured or missing, 2,407 in total.
Геттисбург шайқасы
Геттисбургте корпус әлі де Ховардтың қолбасшылығында болды; дивизиялар генералдар Фрэнсис С. Барлоу, Штейнвер және Шурцтың басқаруында болды және құрамында 26 жаяу әскер полкі мен 5 артиллериялық батареясы болды. Корпустың сарбаздары бұл шайқасқа үлкен үмітпен келді және Чанселлорсвиллде түсірілген беделін қайта жаңартуға ниеттенді. Олар 1863 жылғы 1 шілде күні таңертең қаланың оңтүстігінен келді, сол кезде I корпус қаланың батысында ауыр шайқаста екенін білді. Генерал Ховард бір дивизияны (фон Штейнвердің дивизиясын) Зират төбесіндегі биіктікте резервке орналастырды, ал қалған екі дивизияны қаланың солтүстігіне жайғастырды. Ховард Винфилд С. Хэнкок келгенге дейін шайқастың барлық бағытын қысқа ғана уақытқа басқарды. Ричард С. Юэллдің басқаруындағы Конфедерацияның екінші корпусы солтүстіктен күшті шабуыл жасады. Барлоудың дивизиясы оң жаққа орналастырылды, ол ақымақтықпен күштерін кішкентай төбеге (қазір Барлоудың төбесі деп белгілі) жылжытты, бұл сызықтағы әлсіз жерді жасады, оған бірнеше бағыттан шабуыл жасауға болады. Джубал А. Эрлидің дивизиясы осы мүмкіндікті пайдаланып, Барлоудың дивизиясын кері шегіндірді. Барлоудың өзі жараланып, тұтқынға алынды. Корпустың оң жақ қанатының құлауы сол жаққа және сол жақтағы I корпус дивизиясына тікелей әсер етті, нәтижесінде АҚШ әскерлері Геттисбург қаласы арқылы Зират төбесіне қарай шегінді, жолда көптеген әскерлер тұтқынға түсті. Екінші күні XI корпус Эрлидің екінші шабуылына қарсы Шығыс Зират төбесін батырлықпен және сәтті қорғауға қатысты. Геттисбург шайқасынан бір күн бұрын корпусқа 10 576 офицер мен сарбаз тіркелді; шайқаста 368 адам қаза тапты, 1 922 адам жараланды және 1 511 адам тұтқынға алынды немесе жоғалып кетті; барлығы 3 801 адам, ал шайқасқа қатысқандардың саны 9 000-нан аспады.
At Gettysburg, the corps was still under the command of Howard; the divisions were under Generals Francis C. Barlow, Steinwehr, and Schurz, and contained 26 regiments of infantry and 5 batteries of artillery. The corps' men went into this battle with high anticipation and hoped to restore the reputation sullied at Chancellorsville. They arrived from south of town mid day on July 1, 1863, aware that the I Corps was already heavily engaged just to the west of town. General Howard deployed one division (von Steinwehr's) on the heights of Cemetery Hill as a reserve and the other two divisions north of town. Howard briefly commanded the entire battle until the arrival of Winfield S. Hancock. The Confederate Second Corps under Richard S. Ewell arrived from the north with a devastating assault. Barlow's division was deployed on the right, and he foolishly moved his force to a small hill (now known as Barlow's Knoll), causing a salient in the line that could be attacked from multiple directions. The division of Jubal A. Early took advantage of this, and Barlow's division reeled back. Barlow himself was wounded and captured. The collapse of the corps' right flank had a domino effect on its left and the I Corps division to its left, resulting in a general retreat of U. S. forces through the town of Gettysburg to the safety of Cemetery Hill, losing many captured on the way. On the second day, the XI Corps participated in the gallant and successful defense of East Cemetery Hill against a second attack by Early. On the day before the battle of Gettysburg, the corps reported 10,576 officers and men for duty; its loss in that battle was 368 killed, 1,922 wounded, and 1,511 captured or missing; total, 3,801, out of less than 9,000 engaged.
Теннесси штаты
Геттисбургтен кейін Джордж Мид XI корпусты таратуға шешім қабылдады. Геттисбургтен кейін Вирджинияға оралған 1-ші дивизия 7 тамызда (Александр Шиммельфенигтің және кейін Джордж Генри Гордонның) тұрақты түрде бөлініп, Чарльстон портына жіберілді. 24 қыркүйекте 2-ші және 3-ші дивизиялар (Штейнвер мен Шурц) бұрынғы Потомак армиясының қолбасшысы Джозеф Хукер басқаратын XII корпуспен бірге Теннессиге жіберілді. 20 000-нан астам сарбазды құраған бұл екі корпус бір апта ішінде 1200 мильден астам қашықтықты жүріп өтіп, ешқандай апатсыз және тоқтап қалмай, Бриджпорт қаласында Теннесси өзенінің жағасына орналастырылды. Келесі айда, 29 қазанда Говардтың екі дивизиясына Ваухачи шайқасында XII корпусты қолдауға және қоршаудағы Чаттануга қаласына жабдықтау жолдарын ашуға бұйрық берілді. Сол жерге жеткенде полковник Орланд Смиттің фон Штейнвер дивизиясының бригадасы қарсыластың отына қарамастан тік беткейге шабуыл жасап, өзіне қаратылған оқтың бәрін кері қайтармай, Джеймс Лонгстриттің ветерандарын штыкпен ғана бекіністерінен ығыстырып шықты. Осы шайқастағы кейбір полктер ауыр шығынға ұшырады. Бірақ олардың айрықша батырлығы жоғары шенді генералдардың, соның ішінде генерал Улисс С. Гранттың жоғары бағасын алды. XI корпустың бір бөлігі Миссионерлік төбеде де белсенді қатысты, онда сол жақта Уильям Т. Шерман әскерімен бірлесіп күш көрсетті. Бұл шайқастан кейін корпус Шығыс Теннессиге Ноксвиллді азат ету үшін жіберілді, бұл жорықтың қиындықтары мен таршылықтары бұрынғы тәжірибеден асып түсті. 1864 жылдың сәуірінде XI корпустың екі дивизиясы таратылып, жаңа құрылған XX корпусына қосылды, оның басшылығы Хукерге берілді. Генерал Говард IV корпустың басшылығына тағайындалды және Джеймс Б. Макферсон Атланта шайқасында қаза болғаннан кейін Теннесси армиясының бас қолбасшысы болды. Хукер Говардтың жоғарылауына ашуланды (өйткені ол өзі лайық деп ойлады және Чанселлерсвиллде болған оқиға үшін Говардты ешқашан кешірмеді) және наразылық білдіріп отставкаға кетті. Хукердің орнына Генри Слокум тағайындалды.
After Gettysburg, George Meade decided to break up the XI Corps. Returning to Virginia after Gettysburg, on August 7, the 1st Division (Alexander Schimmelfennig's and later George Henry Gordon's) was permanently detached, having been ordered to Charleston Harbor. On September 24, the 2nd and 3rd divisions (Steinwehr's and Schurz's) were ordered to Tennessee, together with the XII Corps under the command of Former Army of the Potomac commander Joseph Hooker. These two corps, numbering over 20,000 men, were transported, within a week, over 1,200 miles, and placed on the banks of the Tennessee River, at Bridgeport, without an accident or detention. During the following month, on October 29, Howard's two divisions were ordered to support the XII Corps at the Battle of Wauhatchie, opening the supply lines to the besieged city of Chattanooga. Arriving there, Col. Orland Smith's Brigade of von Steinwehr's Division charged up a steep hill in the face of the enemy, receiving but not returning the fire, and drove James Longstreet's veterans out of their entrenchments, using the bayonet alone. Some of the regiments in this affair suffered a severe loss. Still, their extraordinary gallantry won extravagant expressions of praise from various generals high in rank, including General Ulysses S. Grant. A part of the XI Corps was also actively engaged at Missionary Ridge, where it cooperated with William T. Sherman's forces on the left. After this battle, it was ordered to East Tennessee for the relief of Knoxville, a campaign whose hardships and privations exceeded anything within the previous experience of the command. In April 1864, the two divisions of the XI Corps were broken up and transferred to the newly formed XX Corps, which was put under Hooker's Command. General Howard was assigned to the command of the IV Corps and was promoted to the command of the Army of the Tennessee when James B. McPherson was killed at the Battle of Atlanta. Hooker was enraged by Howard's promotion (because he thought he deserved it himself and never forgave Howard for what happened at Chancellorsville) and resigned in protest. Hooker was replaced by Henry Slocum.