Кіріспе
1649 жылдың қаңтарында король Карл I-нің сот процесінен кейін 59 комиссар (судья) оның өлім жазасына қол қойды. Олар, сондай-ақ бірнеше маңызды серіктестері мен көптеген сарай шенеуніктері 1660 жылы монархия қалпына келтірілгеннен кейін, Карл II-нің тәж киюімен бірге жазаға тартылды. Карл I-нің соты мен өлімі екінші ағылшын азамат соғысынан кейін болды, онда оның қолдаушылары, роялист «кавалерлер», Оливер Кромвель басқарған парламентшіл «дөңгелекбас» оппозициясында болды. Король Карл II қайтып келгеннен кейін Парламент Азамат соғысы мен аралық кезеңде жасалған көптеген қылмыстар үшін кешірім беретін Өтемақы және ұмыту туралы заңды (1660 ж.) қабылдады. Сотқа тартылып, өлім жазасына кесілгендердің 104-і кешірімнен ерекше жағдайда алынды, бірақ 24-і, оның ішінде Кромвель, Джон Брэдшоу (сот төрағасы болған судья) және Генри Айртон (парламент армиясының генералы және Кромвельдің күйеу баласы) бұрыннан қайтыс болған. Оларға өлім жазасы постфактум орындалды: олардың денелері қазбадан шығарылып, асылып, бастары кесілді, ал денелері дарға асылған жердің астындағы шұңқырға тасталды. Олардың бастары Вестминстер залының соңындағы тікенектерге ілінді. Тағы бірнеше адам асылып, сүйреп, төрт бөлікке бөлінді, ал 19 адам өмір бойына түрмеге жабылды. Көптегендердің мүлкі тәркіленді, ал көпшілігіне мемлекеттік қызметке немесе лауазымға қайтадан тағайындалуға тыйым салынды. Қауіп төнген 21 адам Англиядан қашып кетті, көбінесе Нидерландыға немесе Швейцарияға қоныстанды, бірақ үшеуі Жаңа Англияға көшті. Патша өлтірушілердің тізіміне кімдердің кіретіні туралы бірлескен пікір жоқ. Өтемақы және ұмыту туралы заң бұл терминді актінің анықтамасы ретінде немесе оған қатысы бар адамдарды белгілеу үшін қолданбады. «Патша өлтіру» ағылшын құқығында ешқашан жеке қылмыс ретінде қарастырылмаған және заңмен анықталған емес. Тарихшылар осы атауға лайық деп санайтын әртүрлі топтарды анықтады, ал кейбіреулері сотқа тартылып, жазаланған серіктестерді оған қоспады. Бұл тізім алғашқы қара тізім ретінде жиі сілтеме жасалады: Карл II-нің (1681 ж.) мемлекеттік құжаттарында былай делінген: «Егер осы қара тізімде кінәсіз адам табылса, ол маған наразы болмасын, бірақ кейбір қате принциптер немесе мүдделер оны дауыс беруге шатастырмаған шығар деп ойласын».
Following the trial of King Charles I in January 1649, 59 commissioners (judges) signed his death warrant. They, along with several key associates and numerous court officials, were the subject of punishment following the restoration of the monarchy in 1660 with the coronation of Charles II. Charles I's trial and execution had followed the second English Civil War in which his supporters, Royalist "Cavaliers", were opposed by the Parliamentarian "Roundheads", led by Oliver Cromwell. With the return of King Charles II, Parliament passed the Indemnity and Oblivion Act (1660), which granted amnesty to those guilty of most crimes committed during the Civil War and the Interregnum. Of those who had been involved in the trial and execution, 104 were specifically excluded from reprieve, although 24 had already died, including Cromwell, John Bradshaw (the judge who was president of the court), and Henry Ireton (a general in the Parliamentary army and Cromwell's son in law). They were given a posthumous execution: their remains were exhumed, and they were hanged and beheaded, and their bodies cast into a pit below the gallows. Their heads were placed on spikes at the end of Westminster Hall. Several others were hanged, drawn and quartered, while 19 were imprisoned for life. Property was confiscated from many, and most were barred from holding public office or title again. Twenty one of those under threat fled England, mostly settling in the Netherlands or Switzerland, although three settled in New England. There is no agreed definition of who is included in the list of regicides. The Indemnity and Oblivion Act did not use the term either as a definition of the act, or as a label for those involved. "Regicide" has never been a specific crime in English law, and has never been defined in law. Historians have identified different groups of people as being suitable for the name, and some do not include the associates who also faced trial and punishment. The list has been cited as an early blacklist: the state papers of Charles II (1681) state "If any innocent soul be found in this black list, let him not be offended at me, but consider whether some mistaken principle or interest may not have misled him to vote."
Азамат соғысы, Карл І-нің өлтірілуі, патшалық аралық және Реставрация
1642 және 1651 жылдар аралығында ағылшын азамат соғысы болды. Бұл парламентарийлер («Дөңгелекбас» деп аталған, Оливер Кромвель басқарған) мен роялистер («Кавалерлер», Карл I басқарған) арасындағы қарулы қақтығыстар мен саяси маневрлер еді, бәрінен бұрын саяси билік пен құқық үшін күрес болды. Соғыстың үш негізгі кезеңі болды: бірінші (1642–1646) және екінші (1648–1649) соғыстар Карл I-нің қолдаушыларын Ұзақ парламенттің қолдаушыларына қарсы қойды, ал үшінші (1649–1651) соғыста Карл I-нің ұлы – Карл II-нің қолдаушылары мен Румп Парламентінің қолдаушылары шайқасты. Соғыс 1651 жылғы 3 қыркүйекте Вустер шайқасында парламентарийлердің жеңісімен аяқталды. Бірінші соғыстың соңында король Карл I шотландтық пресвитериан армиясының тұтқынында болды, олар оны парламенттік күштерге тапсырды. 1649 жылдың қаңтарында 135 комиссардан тұратын сот ұйымдастырылды. Кейбіреулері шақыру туралы бұрыннан хабардар болды және қатысудан бас тартты, бірақ көпшілігі олардың келісімін сұрамай-ақ аталды. Аталғандардың 47-сі алдын ала жабық отырыстарға да, содан кейін ашық сотқа да келмеді. Төрт күндік соттың соңында 67 комиссар тұрып, Карл I-нің «қазіргі Парламентке және ода өкілдік еткен халыққа сатқындықпен және қастықпен соғыс жариялағанын» мәлімдеді. Комиссарлардың елу жетісі өлім жазасын бекітетін жарлыққа қол қойды; кейін тағы екі комиссар өздерінің қолдарымен қосты. Келесі күні, 30 қаңтарда, Карл I-нің басы Уайтхоллдағы банкет залының алдында айырылды; Карл II елден қуылды. Ағылшын монархиясы біріншіден, Англияның Достастығымен (1649–1653), содан кейін Кромвельдің жеке басқаруымен Протекторатпен (1653–1659) алмастырылды. 1658 жылы Кромвель қайтыс болғаннан кейін билік үшін күрес басталды. Генерал Джордж Монк – ол король үшін шайқасқанға дейін тұтқындалған, бірақ Корольдік кезеңде Кромвельге қосылған – Шотландиядағы өзінің базасынан әскер әкеліп, тәртіпті қалпына келтірді; ол 1660 жылдың басында сайлау өткізуді ұйымдастырды. Ол Карл II-мен келіссөздер жүргізді, ол Монктің кеңесі бойынша Бреда декларациясын жариялады, ол келісімді, кешірімді және діни және саяси мәселелерде шамалылықты ұсынды. Парламент монархияны қалпына келтіруді ағылшын саяси формасы ретінде қабылдап, корольді қайта оралуға шақырды. Карл 25 мамыр 1660 жылы Доверге келді және 29 мамырда Лондонға жетті, ол өзінің 30 жылдық мерейтойында болды.
Корольдік өлтірушілерді өңдеу
1660 жылы Парламент Азамат соғысы мен Ұлыбританиядағы аралық кезеңде Парламентті қолдаған көптеген адамдарға кешірім берді, бірақ 104 адам тізімнен алынып тасталды; олардың ішінде 49 есімді адам мен екі белгісіз атқарушы жазаға тартылуға тиіс болды. Чарльз жазаланғандардың саны аз болғанына риза болған болар еді, бірақ Парламент Ховард Неннердің «Ұлттық биография сөздігінде» жазғанынша, қатаң позиция алды. Жазаға тартылуға тиіс деп тізімде көрсетілгендердің арасында Кромвель, Джон Брэдшоу (сот төрағасы болған судья) және Генри Айретон сияқты 24 адам бұрыннан қайтыс болған еді. Оларға өлімнен кейін жаза берілді: олардың денелері қазылып алынып, асылып, бастары кесіліп, сүйектері дарға асылған жердің астындағы шұңқырға тасталды. Олардың бастары Вестминстер залының үстіндегі тікенектерге қойылды, сол жерде I Чарльздың соты өткен. 1660 жылы алты комиссар мен тағы төрт адам патша өлтіргені үшін кінәлі деп танылып, жазаланды; біреуі асылды, ал тоғызы асылып, сүйреліп, төртке бөлінді. 15 қазан күні 1660 жылы Пеппс күнделігінде «Бүгін мырза Кару Чардинг-Кроста асылып, төртке бөлінді, бірақ оның дене бөліктері, үлкен жақсылыққа орай, асылмауы керек» деп жазды. Бес күннен кейін ол «Мен жаңадан сатқандардың кейбір мүшелерін Альдерсгейтте ілінгенін көрдім, бұл көруге қиын көрініс болды; және осы және өткен апта қанды болды, он адам асылып, сүйреліп, төртке бөлінді» деп жазады. 1662 жылы тағы үш патша өлтірген адам асылып, сүйреліп, төртке бөлінді. Кейбіреулері кешірілді, ал тағы он тоғызы өмір бойына түрмеде отырды. Көптегендерінің мүлкі тәркіленді, ал көптегендеріне болашақта қызмет атқаруға немесе лауазым алуға тыйым салынды. Қауіп төнгендердің жиырма бірі Ұлыбританиядан қашып кетті, көбісі Нидерландыға немесе Швейцарияға қоныстанды, бірақ кейбіреулері тұтқындалып Англияға қайтарылды немесе роялистердің жақтастарынан өлтірілді. Патша өлтіргендердің үшеуі, Джон Диксвелл, Эдвард Уэлли және Уильям Гофф, іздестіруге қарамастан, тұтқындалудан қашып, Жаңа Англияға қашты. Неннер патша өлтіргендердің тізіміне кіретіндердің келісілген анықтамасы жоқ екенін жазды. Кешірім және ұмыту туралы заң бұл терминді актінің анықтамасы ретінде немесе қатысы бар адамдарды белгілеу үшін қолданбады, ал тарихшылар әртүрлі адамдар тобын осы атауға лайық деп анықтады. Шотландиядағы жаңарудан кейін көп ұзамай Шотландия Парламенті Кешірім және ұмыту туралы заңды қабылдады. Ол ағылшын Кешірім және ұмыту туралы заңға ұқсас болды, бірақ шотландтық заңда ағылшын заңына қарағанда көптеген ерекшеліктер болды. Шотландиялық ерекшеліктердің көпшілігі ақшалай сипатта болды, және тек төрт адам ғана өлім жазасына кесілді (барлығы мемлекетке қарсы қылмыс жасағаны үшін, бірақ патша өлтіргені үшін емес), олардың ішінде Аргилл графы ең танымал болды. Ол Кромвель үкіметімен ынтымақтастық жасағаны үшін кінәлі деп танылып, 27 мамыр 1661 жылы бас кесілді.
Басқа корольдік қырулар
Атауы Офис Реставрация кезінде Қорғау офицері Тірі Сотталды, патшаны өлтіруге қатысқаны үшін кінәлі деп танылды; 1660 жылы қазанда Тайбернде асылып, суға тартылып, төрт бөлікке тілді. Сот хатшысы Тірі 1663 жылы Швейцарияға қашып кетті. 1687 жылы қайтыс болды. Бас соткер Тірі Сотталды, патшаны өлтіргені үшін кінәлі деп табылды; 1660 жылы қазанда Чардинг-Кроста асылып, суға тартылып, төрт бөлікке тілді. Қарулы сержант Тірі 1663 жылы Швейцарияға қашты; 1674 жылы қайтыс болды. Бас соткердің көмекшісі Өлі Голландияның көрнекті ғалымы, ол 1649 жылы Гаагада корольшіл босқындармен өлтірілді. Қорғау офицері Тірі Сотталды, өлім жазасына кесу бұйрығына қол қойғаны үшін кінәлі деп танылды; 1660 жылы қазанда Тайбернде асылды. Қорғау капитаны Тірі Сол сотта Дэниел Акстеллмен бірге патшаны өлтіргені үшін кінәлі деп табылды, бірақ онымен бірге өлім жазасына кесілген жоқ. Мемлекеттік кеңестің мүшесі Тірі Лаузаннаға, Швейцарияға қашып кетті. 1671 жылы қайтыс болды. Қорғау офицері Тірі Франсис Хакердің орнына жазалаушыларға бұйрыққа қол қоюдан бас тартты. Ол Дэниел Акстелл мен Хакерге қарсы куәлік берді, оны кешірді. 1660 жылы қайтыс болды. Қорғау офицері Тірі Жазалаушыларға бұйрыққа қол қоюдан бас тартты. Ол тұтқындалды, бірақ сотталмады; 1662 жылы босатылды. 1682 жылы қайтыс болды. Сот хатшысы Тірі Швейцарияға қашып кетті. 1666 жылы қайтыс болды. Қорғау офицері Тірі Комиссар болып тағайындалды, бірақ сотқа қатыспады. Ол патшаға құрмет көрсеткені үшін және Дэниел Акстелл мен Фрэнсис Хакерге қарсы куәлік бергені үшін кешірілді. 1681 жылы қайтыс болды. Тірі Радикалды уағыздаушы, ол сотқа тартылды және патшаны өлтіруге итермелеу үшін кінәлі деп танылды; 1660 жылы қазанда Чардинг-Кроста асылып, суға тартылып, төрт бөлікке тілді. Бас атқарушы және көмекші Белгісіз Кешірім және ұмыту туралы актінің XXXIV бабында аталған 49 адамның аты-жөні және тағы екеуінің аты-жөні аталмаған және "күлкі мен визормен маскировкаланған екі адам" ретінде танылған. Бұл - бас атқарушы және оның көмекшісі. Сидни Ли "Ұлттық биография сөздігі" (1866) кітабында бас атқарушы Ричард Брэндон болуы мүмкін деп жазды.