Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Конфедерация армиясының генералы (1824–1864)
Confederate Army general (1824–1864)
Уильям Эдмондсон "Грамбл" Джонс (9 мамыр 1824 – 5 маусым 1864) – Конфедерация кавалериясының генералы, қатаң мінезділігімен сарбаздарына қиындық туғызған және жоғары лауазымды офицерлермен келіспеушіліктерге ұшыраған, бірақ епті қолбасшы ретінде танылған. Дж. Е. Б. Стюартпен жеке даулардан кейін Джонстың бригадасы жабдықтау жолдарын күзетуге жіберілді, Геттисбург шайқасының шешуші сәтінде Лиге қабілетті барлаушы атты әскер жетіспеген кезде олар қолжетімсіз болды. Джонс пен Стюарт арасындағы қарым-қатынас шиеленіскен сайын, Джонсқа сыпайылықсыздық тағылып, оны Стюарттан бөліп ауыстырылды. Джонс 1864 жылы Пьемонт шайқасында қарсы шабуылға басшылық ету кезінде қаза тапты.
William Edmondson "Grumble" Jones (May 9, 1824 – June 5, 1864) was a Confederate cavalry general with a reputation for being a martinet to his troopers and fractious toward superiors, but acknowledged to be a good commander. After disagreements of a personal nature with J. E. B. Stuart, Jones's brigade was set to guarding supply lines and unavailable during a crucial juncture of the Gettysburg Campaign when Lee suffered from a lack of capable reconnaissance cavalry. As the personality clash between Jones and Stuart escalated, Jones faced charges for impertinence, and was transferred to separate him from Stuart. Jones was killed leading a counter attack in the 1864 Battle of Piedmont.
Ерте өмір
Джонс Вирджиния штатының Вашингтон округінде дүниеге келген. 1844 жылы Вирджиниядағы Эмори және Генри колледжін бітіргеннен кейін, 1848 жылы АҚШ Әскери академиясын 48 курсанттың арасында он екінші орынмен аяқтады және АҚШ атты әскеріндегі екінші лейтенант болып тағайындалды. Ол батыста үндістермен күрескен кавалерияда қызмет етті және 1854 жылы бірінші лейтенант болып жоғарылатылды. Оның "Грамбл" деген лақап аты оның тіршідексіз мінезін көрсетеді. 1852 жылы Техасқа жол аясында, оның әйелі кеме апатына ұшырап, суға батып қайтыс болды, бұл олардың некесіне көп ұзамай орын алды. 1857 жылы ол әскери қызметтен кетіп, Вирджиния штатының Глэйд-Спринг қаласының жанында фермерлікпен айналысты.
Jones was born in Washington County, Virginia. After graduating from Emory and Henry College in Virginia in 1844, he graduated from the United States Military Academy in 1848, ranking twelfth out of 48 cadets, and was commissioned a brevet second lieutenant in the U. S. Mounted Rifles. He served with the cavalry fighting Indians in the west and was promoted to first lieutenant in 1854. His nickname, "Grumble", reflects his irritable disposition. His wife was washed from his arms and drowned in a shipwreck shortly after their marriage in 1852 while en route to Texas. He resigned his commission in 1857, and became a farmer near Glade Spring, Virginia.
Азаматтық соғыс
Азамат соғысының басында Джонс 1-ші Вирджиния кавалерия полкіне капитан ретінде қосылды, Вашингтон атты мылтықтарына қолбасшылық етті – бұл компанияны Уильям Уиллис Блэкфорд (кейін JEB Стюарттың адъютанты) оған жинаған еді. 9 мамырда Вирджинияның Уақытша армиясында майор болып тағайындалды, ал сол айдың соңында Джонс пен полк Конфедерация армиясына ауыстырылды. Джонс 1861 жылғы шілдеде Булл-Раның бірінші шайқасында полковник Дж.Е.Б. Стюарттың басшылығымен қызмет етті. Келесі айда ол полковник шеніне көтеріліп, 1-ші Вирджиния кавалериясына қолбасшылық етті. Тәжірибелі офицер Джонс жаңа еріктілерін қатаң жаттығудан өткізіп, командирінің қатаң талаптарына сай жаттығуларды орындауға баяу үйренгендерді жеке сөккен. 1861 жылдың күзінде Конфедерация күштері ірі қайта ұйымдастырудан өтті, оның барысында қатардағы жауынгерлер өз офицерлерін сайлай алды. Джонс 1-ші Вирджиния кавалериясының командирі лауазымына қайта сайланбады, Фитцху Лиге жеңіліп қалды. Сол қазан айында ол Шенноа аңғарында 7-ші Вирджиния кавалериясына қолбасшы болып тағайындалды, онда ол денсаулығы нашарлаған Ангус В. Макдональдты ауыстырды және 1862 жылдың қысқы айларында Потомак өзені бойындағы полкті басқарды. 1862 жылғы наурыз айында Джонсқа қысқа мерзімге Аңғар ауданындағы барлық кавалерияға қолбасшылық етуі тапсырылды, бірақ Джексонның Аңғарлық науқанынан аз уақыт бұрын Ричмондқа қайта шақырылды. Шығыс Вирджинияға оралғаннан кейін, ол Стюарттың генерал-майор Джордж Б. Макклеллан армиясының айналасындағы жарқын рейдінің бір бөлігі болды, бұл жеті күндік шайқастарға дейін болды. Джонс 2 тамызда Оранж Корт-хаустағы шайқаста жараланды. Оның кавалериясы Екінші Булл-Раң жорығында ерекше көзге түсті. Джонс "тамаша күзет офицері" ретінде танымал болды, бірақ Стюарттан алыстады. Стюарт Джонстың армиядағы ең қиын адам екенін айтты. Стюарттың наразылығына қарамастан, Ли Джонсты бригадир-генерал шеніне көтерді және оны Солтүстік Вирджиния армиясының Стюарт кавалерия дивизиясының 4-ші бригадасына қолбасшылық етуге тағайындады. Джонсты генерал-лейтенант Томас Дж. "Стоунволл" Джексон Аңғар ауданы үшін сұрады, ол 1862 жылдың 29 желтоқсанында лауазымға кірісті. 1863 жылдың көктемінде Джонс пен бригада генералы Джон Д. Имбоден Балтимор және Огайо темір жолына Камберлендтің батысынан шабуыл жасап, аймақтағы темір жолдың және қоғамдық мүліктің көп бөлігін, соның ішінде 1863 жылдың 9 мамырындағы Бернинг Спрингс кешенін жойды. Стюартқа қайта қосылғаннан кейін, ол соғыстың ең ірі кавалерия шайқасында, 1863 жылдың 9 маусымындағы Брэнди Стейшн шайқасында, Геттисбург науқанының басында шайқасты. Ол, Стюарттың барлық қолбасшылығы сияқты, генерал-майор Альфред Плесонтон басқаратын одақтас кавалериясынан күтпеген шабуылға ұшырады. Джонстың бригадасы оның Вест-Пойнттегі сыныптасы, бригада генералы Джон Бьюфордтың дивизиясынан кем болды, бірақ ол өздігінен тұрып, күресті жылқысы мен қару-жарағы артығырақ және жақсырақ күйде аяқтады, екі полк түстерін, артиллерия батареясын және шамамен 250 тұтқынды алды.
At the start of the Civil War, Jones joined the 1st Virginia Cavalry Regiment as a captain, commanding the Washington Mounted Rifles, a company William Willis Blackford (later JEB Stuart's adjutant) had raised for him. On May 9 he was promoted to major in Virginia's Provisional Army, and later that month both Jones and the regiment were transferred into the Confederate Army. Jones served under Col. J. E. B. Stuart in the First Battle of Bull Run in July 1861. The following month he was promoted to the rank of colonel and was given command of the 1st Virginia Cavalry. Regular officer Jones put his new volunteers through meticulous training and personally upbraided anyone who was slow to learn how to perform standard drills to their commander's exacting standards. In the fall of 1861 the Confederate forces underwent a major reorganization, during which the enlisted men could elect their officers. Jones was not re elected to his post as commander of the 1st Virginia Cavalry; losing to Fitzhugh Lee. That October he was appointed to command the 7th Virginia Cavalry in the Shenandoah Valley, where he briefly replaced the ailing Angus W. McDonald, and led the regiment operating along the Potomac River during the early winter months of 1862. In March 1862 Jones was briefly given command of all cavalry in the Valley District, but was recalled to Richmond shortly before Jackson's Valley Campaign. Returning to eastern Virginia, he was part of Stuart's ostentatious raid around Maj. Gen. George B. McClellan's army preceding the Seven Days battles. Jones was wounded in a skirmish at Orange Court House on August 2. His cavalry was distinguished in the Second Bull Run Campaign. Jones had established himself a reputation as a "superb outpost officer" but had already alienated Stuart. Stuart expressed the opinion that Jones was the most difficult man in the army. Despite Stuart's protest, Lee promoted Jones to brigadier general, and assigned to him to command the 4th Brigade of Stuart's Cavalry Division in the Army of Northern Virginia. Jones was requested by Lt. Gen. Thomas J. "Stonewall" Jackson for the Valley District, and he took up the post on December 29, 1862. In the spring of 1863, Jones and Brig. Gen. John D. Imboden raided the Baltimore and Ohio Railroad west of Cumberland, Maryland, destroying much of the railroad and public property in the area, including the Burning Springs Complex on May 9, 1863. Rejoining Stuart, he fought in the largest cavalry engagement of the war, the Battle of Brandy Station, June 9, 1863, at the start of the Gettysburg Campaign. He was surprised, as was all of Stuart's command, to be hit out of blue by Union cavalry under Maj. Gen. Alfred Pleasonton. Jones's brigade was outnumbered by the division of his West Point classmate, Brig. Gen. John Buford, but it held its own and ended the fight with more horses and more and better small arms than at the beginning, capturing two regimental colors, an artillery battery, and about 250 prisoners.
Джеб Стюарт пен Геттисбергпен шайқастар
Стюарттың бұйрығымен өткен үлкен атты әскер парадтарының бірі, Одақ күштерінің назарын аудартып, Брэнди Станция шайқасына әкеліп соқты. Джонс, құрметті қонақ Роберт Лидің өту рәсімін бұзып, Стюартқа құрметсіздік жасады. Жақсы жаңалықтарға үйренген Стюарт, әурелі мерекелерге бұйрық бергені үшін де, нағыз шайқаста Конфедерация атты әскерінің басымдығын сақтай алмағаны үшін де сынға ілікті. Жағдайды одан да нашар қылған нәрсе – Стюарттың өміріндегі қара дақ Жонс, шайқастың ортасында болды және Брэнди Станцияда керемет өнер көрсетті. Бір кезде Джонстың шәкірті болған, бірақ енді жеке партизандық жасағын басқаратын Джон С. Мосби, Стюартқа Одақ әскерінің айналасында шабуыл жасау туралы үміттерді ортаға салды. Ли екі рет Стюарттың ұсынған атты әскерінің барлау операциялары бірнеше күнге дейін пайдалы болғанын көрді және Солтүстікке жасалатын үлкен шабуылдың бір бөлігі ретінде жаңа операцияға дискрециялық бұйрық берді. Бірнеше күннен кейін Кулпепер сот үйі шайқасы Стюарттың басшылығымен Джонстың соңғы әрекеті болды. Геттисбургтен бері Оңтүстікте және Конфедерация армиясындағы беделі күрт төмендеген Стюарт, оны қорлағандығы үшін Джонстың ісін сотқа жүктеді. Роберт Ли бұл кезде жеке қақтығыстың болғанын біліп, Джонстың ақталуы және Батыс Вирджиниядағы Транс-Аллегений департаментіне ауысуы үшін араласты. Ол онда атты әскер бригадасын құрып, 1864 жылдың қысы мен көктемінде генерал-лейтенант Джеймс Лонгстриттің әскерімен бірге Шығыс Теннессидегі науқандарға қатысты.
In one of the huge cavalry parades ordered by Stuart that had attracted the attention of Union forces and led to the Battle of Brandy Station, Jones put an affront on Stuart by disrupting a passing review ceremony for guest of honour Robert E. Lee. Accustomed to good press, Stuart found himself criticised for ordering outrageous pageantry and then failing to maintain Confederate cavalry supremacy in a real battle. To make it worse, Stuart's bête noire Jones had been in the thick of the fighting and performed impressively at Brandy Station. John S. Mosby, once a protege of Jones, but now leading his own partisan ranger detachment, had given Stuart optimistic intelligence, which he seized on to propose a showy raid around the Union army. Lee had twice found similar cavalry probes by Stuart lasting a few days useful, and gave him discretionary orders for a new operation as part of the major offensive into the North. a few days later. The Battle of Culpeper Court House was Jones' last action under Stuart's command. Stuart, who since Gettysburg had seen his reputation in the South and the Confederate army decline precipitously, court martialed Jones for insulting him. Robert E. Lee was, by this time, aware of the personality clash and intervened to have Jones exonerated and transferred to the Trans Allegheny Department in West Virginia. He recruited a brigade of cavalry there and campaigned in eastern Tennessee with Lt. Gen. James Longstreet's forces during the winter and spring of 1864.
Соңғы жорық, өлім
Мамыр айында Джонс Шенандоа аңғарындағы Конфедерация күштерінің басшылығын қабылдады, олар 1864 жылғы Аңғарлық науқандарында генерал-майор Дэвид Хантердің Вирджиния штатының Линчбургке қарай баяу жылжуына қарсы тұрды. 1864 жылғы 5 маусымдағы Пьемонт шайқасында Джонс басым күшпен шабуылдағанда басына оқ тиіп, қаза тапты. Джонс Вирджиния штатының Глэйд-Спринг қаласындағы Ескі Глэйд-Спринг пресвитериан шіркеуінің зиратына жерленген. Оның әріптес кавалерия генералы, бригада генералы Имбоден, Джонстың тәжірибелі офицер, арыстанша батыл, көп жыл қызмет еткен және қатал жауынгер ретінде танылғанын жазды. Бірақ ол тез ашуға берілетін, мұңды және алаңдаушыл адам еді. Ол жауынгерлік қасиеттерімен қарсыластарын жек көріп, өзіне қарсы екі бірден кем емес күш болғанда жеңілу мүмкіндігін мойындамайтын.
In May, Jones assumed command of the Confederate forces in the Shenandoah Valley who were defending against the halting advance of Maj. Gen. David Hunter towards Lynchburg, Virginia, in the Valley Campaigns of 1864. In the Battle of Piedmont on June 5, 1864, Jones was shot in the head and killed while leading a charge against a superior attacking force. Jones is buried in the Old Glade Spring Presbyterian Church graveyard, Glade Spring, Virginia. His fellow cavalry general, Brig. Gen. Imboden, wrote that Jones was an old army officer, brave as a lion and had seen much service, and was known as a hard fighter. He was a man, however, of high temper, morose and fretful. He held the fighting qualities of the enemy in great contempt, and never would admit the possibility of defeat where the odds against him were not much over two to one.
Танымал мәдениетте
Блюграсс тобы The Dixie Bee Liners 2008 жылы шыққан Ripe (Pinecastle Records) альбомында Джонс туралы "Grumble Jones" атты тарихи балладасын ұсынады. Әнге топ мүшелері Бадди Вудворд, Бранди Харт және Blue Highway гитарисі Тим Стаффорд бірлесіп авторлық құқықтарын алды. Вирджиния штатының Центревилл қаласында Грамбл Джонс Корт деп аталатын көше бар.
The bluegrass band The Dixie Bee Liners have a biographical ballad about Jones on their 2008 album Ripe (Pinecastle Records) entitled "Grumble Jones". The song was co written by band members Buddy Woodward, Brandi Hart, and Blue Highway guitarist Tim Stafford. A street in Centreville, Virginia, is named Grumble Jones Court.