Кіріспе
Франк Штраус Мейер (1909 жылғы 9 мамыр – 1972 жылғы 1 сәуір) – американдық философ және саяси белсенді. Ол ең белгілісі "фьюзионизм" теориясымен танымал – либертариандық пен дәстүрлілікті философиялық синтезге біріктіретін саяси философия, ол қазіргі американдық консерватизмнің анықтамасы ретінде қарастырылады. Мейердің философиясы екі кітабында баяндалған, негізінен "Азаттықты қорғау: консервативті кредо" (1962) және "Консервативті бағыт" (1969) атты эсселер жинағында. Э.Джонн М. фьюзионизмді "дәстүрлі мақсаттарға жету үшін консервативті қоғамда либертариандық құралдарды пайдалану" деп түйіндеді.
Frank Straus Meyer ('/m//aɪ//.//ər/; May 9, 1909 – April 1, 1972) was an American philosopher and political activist best known for his theory of "fusionism" – a political philosophy that unites elements of libertarianism and traditionalism into a philosophical synthesis which is posited as the definition of modern American conservatism. Meyer's philosophy was presented in two books, primarily In Defense of Freedom: A Conservative Credo (1962) and also in a collection of his essays, The Conservative Mainstream (1969). Fusionism has been summed up by E. J. Dionne, Jr. as "utilizing libertarian means in a conservative society for traditionalist ends."
Жеке өмір
Мейер Нью-Джерси штатының Ньюарк қаласында неміс еврей отбасында дүниеге келді, оның әкесі Джек Ф. Мейер, анасы Хелен (Страус) болған. Ол Принстон университетінде бір жыл оқығаннан кейін Оксфорд университетінің Баллиол колледжіне ауысты, онда 1932 жылы B.A., ал 1934 жылы M.A. дәрежесін алды. Содан кейін ол Лондон экономика мектебінде білім алды және 1933 жылы коммунистік қызметі үшін қуылғанға дейін студенттік одақтың президенті болды. National Review журналының алғашқы бас редакторларының бірі ретінде, Мейер саяси консерватизмге өткенге дейін АҚШ Коммунистік партиясының аппараттық қызметкері болды. Оның коммунистік тәжірибесі туралы 1961 жылы жарық көрген «Коммунистердің қалыптасуы: Коммунистік кадрларды даярлау» кітабында айтылған. Екінші дүниежүзілік соғыста АҚШ армиясында қызмет еткен кезінде Ф.А. Хайектың «Құлдыққа жол» кітабын оқығаннан кейін ол коммунистік нанымдарына қайта қарауды бастады және 14 жылдық белсенді қызметтен кейін 1945 жылы Коммунистік партиядан және оның идеологиясынан толықтай бас тартты. Соғыстан кейін ол еркін нарыққа арналған «The Freeman» журналына мақалалар жазды және 1955 жылы National Review журналының алғашқы құрамына қосылды. Саяси бағытын өзгертуден кейін Мейер National Review журналының негізін қалаушысы және редакторы Уильям Ф. Баклидің жақын кеңесшісі мен сенімді серігіне айналды. Баклидің «Арманда жүргенді көрдіңіз бе: 20 ғасырдың американдық консервативтік ойы» (1970) кітабына жазған кіріспесінде Мейерге консервативтіліктің дәстүршіл және либертариандық бағыттарын дұрыс үйлестіргені үшін ризашылық білдірді, бұл жұмыс журналдың өзінде басталған. Мейер журналдың әр санында «Принциптер мен ерестер» атты бағана жазды, кітаптарды рецензиялап, оның қағидаларын жариялаушы маңызды тұлға болды. Мейер бұрынғы Элси Боунға үйленді, олардың екі ұлы болды: заңгер Джон Корнфорд Мейер және кейіннен Федералист қоғамының президенті болған Юджин Боун Мейер. Екеуі де шахматтан халықаралық атаққа ие. Джон – FIDE шебері, ал Евгений – гроссмейстерден бір қадам төмен, халықаралық шебер дәрежесін иеленеді. Мейер 1972 жылы өкпе рагынан қайтыс болғанға дейін католицизмге көшті. Консервативтік және либертариандық айналымдарда Мейер түнгі өмір салтымен белгілі болды. Бакли және басқалар «Miles Gone By: Әдеби автобиография» кітабында Мейердің күндіз ұйықтап, түні бойы журналистикалық және қоғамдық қызметі үшін телефонда сөйлесетінін еске алады. Оның өткір зиялылығы мен құмарлықпен сөйлеуі 1960 және 1970 жылдардағы консервативті зиялылардың арасында кең танымал болды. Олар оны жеке және ол негізін қалаған American Conservative Union ұйымы арқылы, сондай-ақ The Heritage Foundation, The Fund for American Studies, Intercollegiate Studies Institute және Young America's Foundation сияқты оның ықпалымен құрылған басқа да консервативтік институттар мен ой-санау орталықтары арқылы насихаттады.
Тарих философиясы
Мейерді контекстке келтірудің ең маңызды орны – оның «Батыс өркениеті: саяси еркіндік мәселесі» мақаласы, ол 1996 жылғы «Азаттықты қорғау және оған байланысты эсселер» еңбегін аяқтады. Ф.А. Хайек «критикалық рационалист» философиялық мектеп деп атаған ойшыл ретінде, априорлы дедукцияның «конструктивистік рационализмінен» гөрі эмпириялық сипаттағы Мейердің әлемдік тарихты түсінуі оның философиясының негізгі бөлігі болып табылады. Мейердің маңызды аргументі философ Эрик Вогелиннің көп томдық «Тәртіп және тарих» еңбегіне тікелей байланысты, онда бүкіл әлемдік тарих қазіргі заманға дейін барлық әлеуметтік қызметті бір басқару мифінің астына біріктірген «космологиялық» қоғамдардан тұрады, қоғам мен мемлекетті бір ортақ түсінік пен билік монолизміне енгізеді. Мейер осы қоғамдарды олардың әдеп-ғұрыптары, мәдениеті, экономикасы, діні және үкіметі бойынша барлық қайшылықты түсініктерді басу арқылы «тығыз біріктірілген» деп сипаттады. Лорд Актонның «Ежелгі замандағы бостандық» еңбегінен кейін Мейер осы космологиялық бірлік уақытша бұзылған екі тарихи «қимыл» ғана тапты. Афинада Сократ өзінің үңгір туралы көзқарасын демократиялық билік органдарының түсіндіруі бойынша космологиялық шындықтан тыс шындықты табу үшін пайдаланды, бұл оларға оның мәдениетінің мифтерінен тыс идеалды формаларды шындықтың нақты сақтаушысы ретінде қарастыру арқылы сын бағыттады. Бірлік соншалықты түбегейлі сынға ұшырады, сондықтан қоғам пайғамбарға қарсы шығып, оны өлтіріп, бұрынғы бірлігіне оралды. Ыбырайым да Ұрдың космологиялық бірлігін қабылдамады және оның мифінен тәуелсіз және одан да күшті Құдайды талап етті, Мұса бірнеше жылдан кейін Мысырдың космологиялық қоғамын қабылдамай, оның пайғамбарлары да мемлекет пен қоғамға сын көзбен қарайтын Иерусалимді құру үшін нығайтты, тіпті Натан монархты зұлымдықты мойындауға және тәубе етуге мәжбүрледі. Дегенмен, мемлекеттік биліктің өкілдері сыншыларды көбінесе елемеді немесе шектеді, және қандай да бір жағдайда, жаңа космологиялық мемлекет, Рим, екі қимылды аяқтап, одан да күшті космологиялық бірлікті орнатты. Мейердің сөзіне қарағанда, Цезарь «космостың қасиетті символы» болып, белгілі әлемге үстемдік етті. Қытай, Үндістан, Парсы, Америка және басқа да елдерде де осылай болды. Қазіргі заманға келгенде, Римнің шетіндегі кішкентай дауыс: «Кезерге тиесіліні – кезерге, ал Құдайға тиесіліні – Құдайға беріңдер!» деп айқайлады. Мейер атағандай, «уақытқа мәңгіліктің жарқырауы» – Инкарнация, оның нақты әсерлерімен бірлікті тиімді түрде бұзды және Еуропада Цезарьге қарағанда эмпириялық тұрғыдан одан да берік болды. Алайда, бұл жаңа бірлік емес, тәжірибелік билік пен басқа әлемнен шыққан, бірақ осы әлемді қуаттандыратын мистикалық билік арасындағы «кернеу» тудырды. Еуропада шіркеу мен мемлекеттің «екі түрлі кернеуі» талас-тартыс тудырды, кейіннен қалалар, қалашықтар және помещиктіктердің басқа кернеулері қосылды, бұл Магна Хартада аяқталды, ол қалғандарды біріктіруге ешбір күштің талап етпеуін талап етті, бұл келісімге сәйкес заң бойынша еркіндік үшін жағдай жасады, бір мемлекеттің космологиялық жолмен жүргізген билігінен гөрі. Өз дәстүрі бойынша еркіндікке мүмкіндік беру үшін билікті бөлу идеясы ортағасырлық Еуропада ішінара ғана жүзеге асырылды және кейіннен ұлттық монархиялар мен парламенттердің өсуімен түбегейлі сынға ұшырады, олар монизм уәде еткен тәртіп пен бірлікті қалпына келтіру үшін өзін жаңа космологиялық немесе утопиялық нысандарда қайта құруға құдайлық немесе халықтық құқық пен билікті талап етті. Англияда кернеуді басудан бұрын ол Америкаға көшірілді, онда ол отарлаушы оқшауланумен қорғалды, бұл АҚШ Конституциясындағы еркіндік пен дәстүр арасындағы күштердің теңгерімін және кернеуді ең биік деңгейге жеткізуге мүмкіндік берді. Алайда, космологиялық немесе радикалды бірліктің коконына оралудың утопиялық құмарлығы Америкада да сақталды. Реформалар Вудро Вильсон сияқты отандық болды ма, әлде Жан Жак Руссо, Гоббс және Николо Макиавелли сияқты шетелдік ықпал болды ма, олар билікті бөлуді және оның кернеуін сақтап қалған дәстүрді қазіргі заманның орталық әлеуметтік проблемалары ретінде қарастырды, реформаның міндеті – қалпына келтірілген бірлікке кедергі келтіретін факторларды жою. Мейерге консерватизмнің міндеті – батыс дәстүрінің адам бостандығын қорғау үшін кернеулігін сақтау еді, ол өзінен-өзі плюралистік болды.
Еркіндік пен дәстүр
Оның ең ықпалды кітабы «Азаттықты қорғау» деп аталады, онда азаттық Исайя Берлин анықтағандай «теріс» тұрғысынан қарастырылды, яғни мемлекеттің мәжбүрлеуді қолдануын барынша азайту, бір адамның бостандығы екіншісінің бостандығына кедергі келтірмейтіндей ету. Солшыл утопизм осы азаттықтың сақталуына тікелей қауіп төндірсе де, Мейер өз заманында оңшыл азаттыққа қарсы басты қарсыластың бірі ретінде «жаңа консерватизмді» қарастырды. Бұл жаңа консерватизм қоғамды ұлттық үкіметтің құрамы ретінде қарастырды, ал штаттар мен жеке тұлғалар рөлі екінші деңгейде болды. Жаңа консерваторлар солшылдарға қарағанда мемлекетке аз тәуелді болды және тіпті азаттықты қолдады, бірақ бұл азаттық мақсат емес, құрал ретінде түсіндірілді. Мейер Клинтон Росситердің 1955 жылғы «Америкадағы консерватизмдегі» оң азаттық туралы анықтамасын өзінің басты қарсылығы ретінде пайдаланды. Мейердің пікірінше, ізгілік тек жеке тұлғада ғана болуы мүмкін. Мемлекет азаттықты қорғауы керек, ал ізгілік мәселесін жеке адамдарға қалдыруы керек. Жеке адам басқалардың азаттық құқығын мемлекет құрметтемесе де сақтауы тиіс. Мемлекеттің үш заңды функциясы бар: полиция, әскери және сот жүйесі, олардың барлығы мәжбүрлеуді бақылау үшін қажет, ал шектеусіз мәжбүрлеу аморалды. Адамның басқаларға міндеттемесі бар, бірақ ол жеке міндеттеме, тіпті «Ең үлкен заң» жеке тұлғаға қатысты айтылған: Құдай, жақын және өзің – бәрі жеке тұлға. Ізгілік қоғам үшін маңызды, ал азаттық жауапкершілікпен теңдестірілуі керек, бірақ екеуі де жеке тұлғаға тән. Мәжбүрлеп таңуға тырысқан құндылықтар ізгілікке жатпайды. Моральдық тәртіпті қалай сақтау мәселесі маңызды, бірақ ол «басқа кітапта» жазылуы керек еді, бірақ ол ешқашан жазылмады. Тіпті мемлекет азаттықты қорғау үшін дұрыс шектеулі шаралар қолданғанда да, дәстүр әрбір шешімге әсер етеді. Азаттықтың өзі мақсатсыз, ішкі мағынасы жоқ. Азаттық утилитарлар сияқты абстрактілі немесе утопиялық емес, олар да азаттықты құрал емес, мақсат ретінде қарастырады. Азаттықтың утопиясы – өзіне қайшы нәрсе. Нағыз қоғамда дәстүрлі тәртіп пен азаттық тек шиеленіс арқылы ғана қатар өмір сүре алады. Азаттық пен дәстүрдің маңыздылығын сақтау үшін дилемманы шешудің жолы – «екі мүйізінен де ұстау». Шешім – екеуінің де синтезі, тіпті Лео Штраус сияқты мұндай синтез мүмкін емес немесе логикалық емес деп санайтындарға қарсы тұру. Дональд Девайн Мейердің синтезі Штраустың монистік принципі сияқты жарамды бірінші принцип немесе аксиома екенін дәлелдеді және оны Хайектің сыншыл рационализм философиялық дәстүрімен, сондай-ақ Аристотель, Цицерон, Фома Аквинский, Монтескье, Джон Локк, Адам Смит және Лорд Актон сияқты онымен байланысты тұлғалармен байланыстырды.
Дәстүршіл сыншылар
Мейердің синтездеу әрекетіне екі құрамдас бөлігін білдіретіндер күмән келтірді. Дәстүршілдерді Мейердің Роберт Нисбет пен Рассел Кирк туралы жағымсыз мәлімдемелері қоздырды, ал Кирк оны «бостандық идеологы» деп атады. Мейер оларды екеуін де «сериоздық» ойшылдар деп атады, тіпті Мейердің түсіндірмесінде Кирк «соңғы жылдары» еркіндікті көбірек қолдағанын мойындады және Кирктің еркіндікке қатысты көзқарасын «керемет» деп бағалады. Мейер сондай-ақ Нисбет пен Кирктің ұлттық немесе тіпті мемлекеттік деңгейдегі билікке қарағанда жергілікті билікті қалауын мойындады, бірақ оларды осы тұрғыда да жергілікті биліктің негізі – еркіндікке негізделгенін түсінбегендері үшін сынға алуға болады. Мейердің басты нысаны Кирк пен Нисбет емес, дәстүршіл Росситер болды. Мейер жаңа консерваторлардың ізгілік «ең маңызды мәселе» екенін дұрыс деп мойындады. Басты мәселе – Росситердің «позитивті бостандық» деп атаған талабында еді. Мейер отбасы мен мемлекетті «қажетті қауымдастықтар» деп атады. Отбасы балалар толыққанды жеке тұлға емес болғандықтан, оларға қорғау және шектеулі құқықтар қажет болғандықтан, басқа институттардан ерекшеленді. National Review редакторы Брент Бозель Мейерді «максималды бостандық» талап еткені және ізгілікпен әрекет ету үшін бостандық қажет деп мәлімдегені үшін сынады. Мейер мұның екеуін де айтқан жоқ. Ол толық бостандықтың мүмкін емес екенін жазды. Ол ізгілік үшін бостандық қажет демеді, тек мәжбүрлі ізгілік ізгілік емес екенін айтты. Мәжбүрлеу арқылы жасалған әрекет объективті түрде ізгілік болуы мүмкін, бірақ оны жасауға мәжбүр болған адам үшін емес. Мейердің алаңдаушылығы – мемлекетке ізгіліктің анықтамасын беру, ізгілікке қатысты ешқандай стандарт болмауымен тең. Оның анықтамасы билік таралуының әр өзгеруімен өзгеріп отырады. Мемлекетке ізгіліктің анықтамасын беруге болмайды, әйтпесе ізгілік жоқ, тек билік бар. Шындығында, Бозель соңында субсидиарлық моральдық қағидасына негізделген әлеуметтік саясатты ұсынды, ол Мейердің ұстанымынан көп айырмашылығы жоқ. Парридің мақаласында Мейердің либертариандық сын-пікірлері мемлекет туралы дұрыс екені және бұрынғы көзқарас күшін жоғалтқаннан кейін дәстүрді қайта қарау қажеттігі айтылды. Таза қалпына келтіру реакциялық және бұзылғаннан кейін мүмкін емес. Қайта қалпына келтіру үшін жаңа «пайғамбар» қажет, ол адамдарды реформаны еркін қабылдауға көндіруі керек, күшпен емес, өйткені күшпен маңызды өзгерістерге жеткілікті әсер ету мүмкін емес. Қазіргі дәстүрдің жақсы жақтарын алу, оның бұзылғандарын алып тастау және қайта қарауды жаңа дәстүр ретінде жариялау қажет, ол қоғамды жандандыру үшін «көпшіліктің жеке мүшелерін» нақты сендіруі керек. 1960 жылдардың соңында Мейер Гарри В. Джаффамен Авраам Линкольннің мәртебесі туралы пікірталасқа қатысты. Джаффа Мейерді Линкольнді «мемлекеттердің автономиясын жойғаны үшін» кінәлағандығы үшін айыптады. Мейер Линкольннің азаматтық бостандықтарды бұзғаны және үкіметтік билікті кеңейтуі консерваторлар үшін оны жек көруге себеп болуы керек деп мәлімдеді, ал Джаффа Линкольнді Ұстаздар дәстүрінде қорғады. Құлдық, сегрегация және афроамерикалықтардың азаматтық құқықтары Мейер және сол кездегі басқалардың мемлекеттердің құқықтарын осы талаптарға қарамастан сақтау қажеттігі туралы талабына байланысты фьюзионизмнің қазіргі заманға қатыстылығына қарсы тұрды. Гарри В. Джаффа Конституцияда мемлекеттік де, ұлттық де егемендік нақты белгіленбегенін, бірақ ешбір американдық президент мемлекеттік билік басым екенін есептемей, Конституцияға ұлттық бағыт бергенін айтты. Ұлттық деңгейде әрекет етуге мүмкіндік алғаннан кейін барлық президенттер ұлттық билікті жүзеге асырды. Аталған президенттердің кейбіреулері мемлекеттердің құқықтарын қолдады, бірақ көбінесе билікте болған кезде емес, мемлекеттік қызметкерлер немесе бұрынғы президенттер ретінде, мысалы Томас Джефферсон немесе Джеймс Мэдисон. Мейер шындығында мемлекеттердің билігі болғанын және тіпті Азамат соғысын тудырғанын, оны мемлекеттер арасындағы соғыс деп дұрыс атаған. Мейер ұлттық биліктің шектеулі болуы, мемлекеттік автономия және орталықсыздану конституцияның мәні екенін, үкіметке қатысты екенін айтты. Федералды соттар жоғары емес еді. Биліктерді бөлу конституцияның мәнісі болды, оның ішінде оның кезінде мемлекеттік соттардың ұлттық сот шешімдері мен заңдарын ішінара жою арқылы сақталған тексеру және тепе-теңдік жүйесі де бар еді.
Либертариандық сыншылар
Кейбір либертариандар Мейердің идеологиялық либертариандық пен дәстүрліліктің екеуі де бірдей батыс дәстүрінің бұрмалануы және олардың екеуі де еркіндікке зиян келтіреді деген қорытындысын сынауға белсенді түрде қосылды. Мейер либертариандардың сүйіктілері Джереми Бентам мен Джон Стюарт Миллді еркіндікті мақсат ретінде қойғаны үшін сынады, бұл Жаңа консерваторларға ұқсас, бірақ мақсаттары әртүрлі болды. Таза либертариандар «еркіндік» дегеннің не екенін біледі деп есептейді және мемлекет олардың көзқарасын сот арқылы қамтамасыз етуі керек. Мейер еркіндіктің өзінің мақсаты жоқ екенін, оның жалғыз мақсаты адамдардың өз мақсаттарын еркін таңдау құралы болу екенін айтты. Мейердің синтезі тұра алмайды, себебі нарық пен еркіндікті қолдаған классикалық либерализм мен оған қарсы тұрған дәстүрлі консерватизм арасында түбірлі айырмашылық бар еді. Мюррей Ротбардты Мейер дәстүрдің маңыздылығын мойындағаны үшін, әсіресе, оның Сент-Томас Аквинді қолдауы және ағартушылықтың ортағасырлық католик шіркеуіне деген «керексіздігінің» еркіндікті әлсіреткені туралы пікірін мойындағаны үшін жақсы бағалады. Ротбардты соттарды «соңғы билік» деп қарағаны үшін тым пессимистік деп сынады, бұл Мейердің биліктің бөлінуі ешбір тармақты жауапты қалдырмайды және олардың әрқайсысы басқаларына қарсы билікке ие, соның ішінде Конгресс пен штаттар ұлттық соттарға қарсы билік етеді деген пікірімен салыстырғанда. Ротбард, шындығында, Мейердің фьюзионизмі либертариандық ойдың табиғи құқық саласы екенін, оны Ротбардтың өзі және басқа да нағыз либертариандар қолдады деп мәлімдеді. Либертариандық журналист Райан Сейгер 2007 жылғы «Бөлмедегі піл: Евангелистер, либертариандар және Республикалық партияның жаны үшін күрес» еңбегінде Мейердің жұмысын жақсы бағалап, 2006 жылғы сайлаудағы жеңілістен кейін қиын жағдайдағы партияны құтқару үшін Мейердің фьюзионизмін қайта жаңғыртуға шақырды.
Мейердің философиялық синтезі
Ротбардтың Мейерді жай ғана либертариан деп, синтезатор емес, дәстүрдің мәнісін толық түсінбеген адам деп сынауына жауап ретінде, дәстүрді өзінің философиясына "жалпы ақыл" деп атап, артқы есіктен енгізуіне қарсылық білдіруге болады. Ротбард мораль либертариандыққа жатады деп таластады, оны ол "Аристотельдік-Локктық табиғи құқықтар қанаты" деп атады, бұл "пайдалышылдық-эмотивистік гедонистік қанатқа" қарсы. Бірақ бұған дұрыс жауап: кім мұңайған? Либертариандыққа қатысты кең таралған түсінік (мысалы, Либертариандық партия) дәл "гедонистік қанаттың" принциптері емес пе? Саналылық пен табиғи құқықтар (сондай-ақ Аквиналық Томас) Ротбардты фьюзионист емес, фьюзионизмге ұмтылған адам ретінде қарастыруға бола ма, немесе жай ғана фьюзионист ретінде қарастыруға бола ма, өйткені оның синтезі либертариандыққа тән басым утилитаризм/эмотивизмге сүйенбеген? Пол Готфрид Мейердің фьюзионизмін дәстүрлі, реалистік оңшылдар тұрғысынан сынға алды, оның фьюзионизмі жұмыс істеді деп айту мүмкін емес деп айыптады. Ол үлкен жетістіктерге жетуге мүмкіндік беретін, бірақ партиялық бағыт-бағдарға сай келмейтін оңшылдардың күшті дауыстарын жою арқылы сәтсіздікке ұшыраған жан-жақты фьюзионизмнің көптеген элементтерін қабылдамады. Готфрид Мейердің бостандыққа деген көзқарасын Ротбард сияқты "христиандық метафизикаға" негіздегенін айтты, бұл Мейердің тарих философиясын бұрынғы оңшылдардың көпшілігіне, көбірек реалист, секулярлы және прагматикалық болғандарға "қиын" етіп жасады. Фьюзионист оңшылдар тарапынан қабылданбаған бұл адамдар өздерін өз принциптерінің шейіттері деп санайды, әсіресе интеллектуалды қаржыландыру мен беделге қол жеткізуді бақылайтын неоконсерваторлар оларды шеттетуінен. Готфрид "екінші буынның ескі оңшылдарын" қоса алатын "Мейер сияқты" принциптерге негізделген жаңа, жан-жақты фьюзионисттік одақ құруды талап етті, бұл одақ "принцип бойынша болса да белсенді үкіметті мақтан тұтпаса", тек ұлтшыл, ірі үкіметті қолдайтын неоконсерваторларды ғана алып тастайтын коалиция болар еді. Жозеф Боттум "консерватизмнің жарылған жұмыртқасын қалай қайтадан жинап алуға болатынын көре алмайды. Қазіргі Америкада Франк Мейердің фьюзионизміне, тіпті Рональд Рейганның үлкен шатырлық республикашылдығына да орын жоқ сияқты". Готфридтің палеоконсерваторлары Сент-Августин түсінгендей "Нағыз Адамды" қабылдамайды, ал көптеген либертариандар дінді қабылдамайды, бұл батыс мемлекетінің өмірі, деп дәлелдеді Боттум, ал либертариандар мен дәстүршілдердің екеуі де Майердің бірігуінің элементтері бүгінгі таңда агрессивті сыртқы саясаттың қажеттілігін жоққа шығарады. Боттум дін мен ағартушылықтың арасында жаңа "қақтығысты" ұсынды, діни дәстүршілдердің және секулярлы "шетелдік саясат неоконсерваторларының" жаңа синтезі, өйткені олар ол редактор болған The Weekly Standard журналында жиналды. Ол бұл "неоконсерваторлармен манипуляцияланған" "қайсыбір циникалық келісім" ретінде қарастырылуы мүмкін екенін сезінді, бірақ ол әлеуметтік консерваторлармен пікір алысуда "өзара ынандырудың" нәтижесі екенін айтты. Келісімнің сипаты абортқа қарсы бірлескен қарсылықтан басқа анық емес. Дегенмен, тіпті Боттом да діни топтың сотқа жүктілікті тоқтатуды тоқтатқанда оның заңдылығына күмән келтіргенін мойындады, неоконсерваторлар оны үкімет заңдылығына күмән келтіргені үшін аяусыз шабуылдады. Боттум коалиция даудан аман қалғанын айтқанмен, екеуінің заңдылық мәселесін шеше алатыны белгісіз, өйткені ол неоконсерваторлар үшін негізгі, ал діни дәстүршілдерге тек екінші деңгейлі. Бұл классикалық либерал Ф. А. Хайектің "Азаттық, ақыл және дәстүр" кітабында либертариандық / дәстүрлі синтездің табиғатын жүйелі және қажырлы түрде зерттеген, бірақ оған белгі беруден бас тартқан. Ол адам ақыл-ойының екі көзқарасын, бірін болжамдық/рационалистік/утопиялық, екіншісін эмпирикалық/эволюциялық/институционалдық деп ажыратумен бастады, бұл адам табиғаты туралы әртүрлі болжамдарда "әсіресе айқын" болды. Біріншісі ақыл-ой мен жақсылықты жеке адамға тән деп қарастырған, ал екіншісі "жаман адамдар аздап зиян келтірмесін" деп, институттар құру керек деп айтқан. Ол бұл пікірді діни негізде қорғамаса да, өзінің тәжірибелік ұстанымы "адамның қателігі мен күнәкарлығы туралы христиан дәстүріне жақын екенін, ал рационалистің кемелділігі онымен келіспейтін қайшылықта екенін" мойындады. Хайекке, Мейерге ұқсап, еркіндік пен дәстүр біріктірілді. "Бұл парадоксалды болып көрінуі мүмкін, бірақ сәтті азат қоғам әдетте дәстүрге байланысты қоғам болады", өйткені азат қоғамға бостандық үшін "қажетті шарт" болатын әдет-ғұрыптар, заңдар мен институттар қажет. Бостандық – құрал, бірақ "біз туған құндылықтарымыз ақылға қызмет етуі керек". Бұл бірігу әлеуметтік өмірге ғана емес, сонымен қатар ойға, ғылымға және ақылға да қажет деп есептелді. Осы екілік болмаса, тарихи бостандық болмас еді. Хайектің Мейерді оның толыққанды философиясына жеткізгенінің бекер болмауы да осыдан.
Рональд Рейганға әсері
Рональд Рейган 1981 жылы президенттік биліктің шыңына көтерілген кезде, Вашингтондағы консервативті одақтастарының алдындағы алғашқы сөзінде оларға өздерінің тамырларын еске салды. Ол "Рассел Кирк, Фридрих Хайек, Генри Хазлит, Милтон Фридман, Джеймс Бернхам, [және] Людвиг фон Мизес сияқты ой-сана жетекшілері" "біздің ойларымызға зор ықпал еткендер" деп атағаннан кейін, осы ықпалдардың тек біреуін толыққанды талқылады. "Он жыл бұрын, сәуір айының суық күнінде Нью-Йорк штатының солтүстігіндегі кішкентай төбеде тағы бір ұлы ойшыл Франк Мейердің жерленгеніне сену қиын. Ол көптеген адамдар сияқты ауыр сапарға шықты: ол өзін "Құдайдың сәтсіздігі" [коммунистік] тұтқынынан босатып, кейін жазбаларында дәстүрлі және еркін ойлаудың жаңа, күшті синтезін жасады – бүгін көптеген адамдар бұл синтезді қазіргі консерватизм деп мойындайды". Жаңа президент ретінде ол Мейердің синтездеген идеяларын, осы жаңа консервативті қозғалыстың қозғаушы күштері ретінде атап өтті. "Франк Мейер бізге американдық тәжірибедегі мықты жекешелік, Батыс білімі мен мәдениетінің терең ағысының бір бөлігі екенін еске салды. Ол заңға құрмет, дәстүрді бағалау және қоғамдық және жеке институттарға тұрақтылық беретін әлеуметтік келісімге құрмет – осы өркениетті идеялар, нарықтағы үкіметтік араласуды азайтуға негізделген жаңа экономикалық өркендеуді іздегенде де бізді ынталандыруы керек екенін көрсетті. Біздің мақсаттарымыз бір-бірін толықтырады. Біз бюджетті тек қаржылық басқаруды жақсарту үшін қысқартпаймыз. Бұл – мемлекетке және қауымдастықтарға билікті қайтарудың, азамат пен үкімет арасындағы қарым-қатынасты қайта құрудың алғашқы қадамы ғана". "Үкіметтің көлемін және ауқымын қысқарту арқылы оны халыққа жауапты етуге және оның заңды функцияларын тиімді және әділ орындауын қамтамасыз етуге болады. Біздің үкіметтік философиямыз тұрақты болғандықтан, біз айқын айта аламыз: бізде жеке әлеуметтік, жеке экономикалық және жеке сыртқы саясат жоспары жоқ. Біздің бір ғана мақсатымыз бар. Қаржылық жағдайды түзеуге және елдің қорғанысын нығайтуға тырысқандай, біз сондай-ақ тумаған баланы қорғауға, мектеп оқушыларын утопиялық жоспарлаушылардың ықпалынан құтқаруға және басқа да мемлекеттік мекемелерде мойындалғандай, сыныптарда Жоғары Күшті мойындауға рұқсат беруге тырысамыз". Осы синтездің мәні – ұлттық үкіметтің "көлемін және ауқымын қысқарту" және дәстүрлі "әлеуметтік келісімге", оның "мықты жекешелігіне" және еркін нарыққа мүмкіндік беру үшін "мемлекетке және қауымдастықтарға билікті қайтару" болды, осы арқылы өркендеу мен азаматтық жандануға қол жеткізу. Рональд Рейган Мейердің батыстық синтез идеясын үкіметке енгізіп, оны билікке аударуда белгілі бір табысқа жетті, кем дегенде, біраз уақытқа. Алайда, оның болашағы күмәнді болып көрінеді.