Қазіргі Бенони: Шахмат ашылысының тактикасы мен тарихы

Кіріспе

Шахмат ашылуы

Қазіргі Бенони – 1. d4 Nf6 2. c4 c5 3. d5 e6 қимылдарымен басталатын шахмат ашылуы. Ол ECO кодтары A60–A79 бойынша жіктеледі. Бастапқы қимылдардан кейін, қаралар d5-тегі пішінді алады, нәтижесінде патшайым қанатында қара пішіндердің көптігі пайда болады. Олардың алға жылжуын қолдау үшін, корольдің пішігі көбінесе g7-ге фианкеттеледі. Бұл екі ерекшелік қаралардың бұл құрамын басқа Бенони қорғаныстарынан және Корольдік үнді қорғанысынан ерекшелендіреді, бірақ бұл ашылулар арасында транспозициялар жиі кездеседі. Франк Маршалл 1927 жылы Қазіргі Бенониді ойлап тапты, бірақ оның осы ашылумен тәжірибелері 20 жылдан астам уақыт бойы назарсыз қалды. 1950 жылдары бұл жүйеге КСРО ойыншылары, олардың ішінде Михаил Тал жаңғырту күші берді. Кейіннен Боби Фишер және Гарри Каспаров сияқты сондай-ақ агрессивті және келісімсіз стильде ойнайтын ойыншылардың қабылдауы, ашылудың 1. d4-ке қаралардың ең динамикалық жауабы ретінде беделін бекітті. Қазіргі Бенони 1980 және 1990 жылдары ауыр теориялық дағдарысқа тап болды, онда қаралар Тайманов шабуылына және қазіргі негізгі бағытқа қарсы тұруда үлкен қиындықтарға кезікті. Тек 21-ші ғасырда ғана ашылудың беделі мен теориялық деңгейі жақсарды. Айта кетейік, Владимир Крамник 2004 жылғы Әлем чемпионатына соңғы партияда қаралармен жеңіске жеткенде осы ашылуды таңдады, бірақ бұл партия тең аяқталды.

Бастапқы қадамдар

Қаралар үшін қазіргі Бенониге кірудің стандартты реті 1. d4 Nf6 2. c4 c5. Мұнда ақ 3. d5-тен аулақ болуы мүмкін: лайықты баламалар ретінде 3. Nf3, әдетте ағылшын ашылуының бір бағытына өту, сондай-ақ 3. e3 бар. 3. dxc5 арқылы пішті алу өте сирек кездеседі, себебі қаралар оны 3...e6 және одан кейін Bxc5 арқылы оңай қайтарып алады. Дегенмен, 3. d5 ұзақ уақыттан бері ақтың ең қиын қозғалысы болып саналады, өйткені ол орталықта кеңістікке ие болады. Қаралар үшін e7-e6 ойнауды уақытша кейінге қалдырып, 3...d6 немесе 3...g6 сияқты басқа қозғалыстар жасау мүмкін болса да, осы қозғалысты ақ e2-e4 ойнағаннан кейін кешіктірсе, аққа d5-те e пішігімен қайтадан алудың қосымша мүмкіндігі туады. Мұндай қайтадан алу аққа орталықта пішін көпшілігін бермейді, бірақ ақтың кеңістіктік басымдығын сақтайды және қараның ханшайым жағындағы пішін көпшілігіне ие болуымен байланысты қарсы ойын мүмкіндігін жоққа шығарады. Сондықтан қазіргі Бенониге тән пішін құрылымындағы әдеттегі тепе-теңсіздікті іздейтін ойыншылар 3...e6 және одан кейін 4. exd5 бірден ойнауды ұнатады.

Басқа жылжыту бұйрықтары мен көшірулер

Қаралардың екінші және үшінші жүргілістері кері айналуы мүмкін, тіпті жиі кездеседі: сондықтан 1. d4 Nf6 2. c4 e6 3. Nc3 c5 және 1. d4 Nf6 2. c4 e6 3. Nf3 c5 екеуі де, егер ақ 4. d5 арқылы рұқсат берсе, қазіргі Бенониге көшіріледі. Соңғы жүргіліс тәртібі 1980-жылдардан бері ерекше танымал болды, өйткені ол қараға Тайманов шабуылынан аулақ жүріп, заманауи Бенониге жетуге мүмкіндік береді. Сонымен қатар, бұл қараға 4. d5 кездесуге 4 b5 опциясын қосымша ұсынады, бұл Блюменфельд гамбиті. Бұл реттілікті қолданатын ойыншылар жиі 3. Nc3-ке қарсы басқа қорғаныс таңдайды, мысалы, Нимзо үндісімен 3 Bb4. Қазіргі Бенониге жиі ауысатын тағы бір жағдай – ақ 1. d4 Nf6 2. c4 e6 3. g3 каталон ашылуын шақырғанда және қара 3 c5 жауап бергенде. Егер ақ 4. d5 exd5 5. cxd5 деп жауап берсе, қара 5 d6 ойнай алады, бұл көбінесе Фианкетто вариациясына ауысады; бірақ, жиі кездесетін балама – 5 b5, ол тәуелсіз позицияларға әкеледі. Қаралар сондай-ақ Бенони қорғанысы арқылы заманауи Бенониге жетуге тырыса алады, яғни 1. d4 c5 2. d5 Nf6, ал 3. c4 e6 транспозицияны аяқтайды. Алайда, ақ көбінесе 3. c4 ойнамайды, себебі ол ақ жылқыдан пайдалы алаңды алып тастайды. Патша үнді қорғанысының бірнеше бағыттары, мысалы, Төрт пештің шабуылы, Сэмиш вариациясы және Фианкетто вариациясы, егер қара c5 ойнаса, содан кейін e6 және exd5, ал ақ c пешкасымен қайта басса, қазіргі Бенонидің вариацияларына көшуі мүмкін.

Тарих

Қазіргі заманғы Бенониді Франк Маршалл 1927 жылғы Нью-Йорк шахмат турнирінде ойлап тапты. Ол оны екі рет ойнады, Хосе Рауль Капабланкаға қарсы Фианкетто Вариациясында тең түсті, бірақ Арон Нимзовичке еселі жеңіліске ұшырады, ол Аттардың турымен ойнады. Нимзович осы ойын үшін турнирдің үшінші арнайы жүлдесін алды және өзінің түсіндірмелерінде Маршаллдың ашылуын «бақытсыз» «әсте» деп атады; нәтижесінде, ол ондаған жылдар бойы дерлік тасталып кетті. Дегенмен, Карел Хромадканың 1930 жылдары Бенони қорғанысымен жасаған тәжірибелерінде кейде e7-e6 және exd5 жүрістері кездесіп, Қазіргі заманғы Бенониге көшуге әкелді. 1950 жылдарға дейін ғана осы жүйеге қызығушылық жанданды, Кеңес ойыншылары арасында Корольдік үнді қорғанысының танымалдылығы артып, олардың зерттеулері Қазіргі заманғы Бенони сияқты байланысты ашылу жүйелеріне тарады. Оның пешка құрылымындағы тепе-теңдіксіздік және қара үшін осыған байланысты қарсы мүмкіндіктер Рашид Нежметдинов пен Александр Толуш сияқты агрессивті ойыншыларға ұнады; Израильдік шебер Моше Черняк та оны жиі қолданды. Лев Полугаевский, Борис Спасский және Алексей Суэтин 1950-1960 жылдары оны үнемі қолданатын кеңес ойыншыларының жас буыны болды. Бірақ Қазіргі заманғы Бенониді ірі ашылу мәртебесіне көтеруге ең жауапты ойыншы Михаил Тал болды, ол 1953 жылы Нежметдиновтың ойынын көргеннен кейін оны қолданды. Бұл позициялардың тактикалық сипаты Талдың комбинаторлық қабілетіне толық сәйкес келді және ол көптеген қарсыластарын керемет стильде жеңді. Мысалы, 1957 жылғы КСРО чемпионатында Бухути Гургенидзеге қарсы ойыны және келесі жылы сол турнирде Юрий Авербахқа қарсы жеңісі танымал. Сондай-ақ, ол әлем чемпионатында алғаш рет Қазіргі заманғы Бенониді қолданды, 1960 жылы Михаил Ботвинникке қарсы екі рет ойнады. Бұрынғы әлем чемпионы және ашылу бойынша сарапшы Макс Эуэ 1965 жылы ашылу энциклопедиясында оны «Тал жүйесі» деп атау арқылы Талдың ашылуға қосқан үлесін мойындады. Бұл оқиғалар Кеңес Одағынан тыс жерлерде де байқалды: «Қазіргі заманғы Бенони» атауы 1955 жылы баспаға шықты. 1960 жылдары Ларри Эванс жүйелерді жиі қолдана бастады, ал 1966 жылдан бастап Бобби Фишер оны екінші репертуарына қосты, бірақ екінші реттік қару ретінде. Дегенмен, Фишер осы ашылумен ойналған ең танымал ойындардың біріне жауапты болды: 1972 жылғы әлем чемпионатында 2-0 есебімен ұтылып, ол үшінші ойында Спасскийдің 1. d4-іне Қазіргі заманғы Бенонимен жауап берді және үлкен өзгеруге әкелетін жеңіске жетті. Тал мен Фишердің табыстары 1970-1980 жылдары Уолтер Браун, Любомир Любоевич, Джон Нунн, Драголюб Велимирович, Лев Псахис, Михай Суба және Ник де Фирмиан сияқты жаңа буын ойыншыларды Қазіргі заманғы Бенониді қолдануға шабыс тартты. Жас Гарри Каспаровтың да қорғанысы болды – 1982 жылғы Люцерн олимпиадасында Виктор Корчнойге қарсы жеңісі турнирдің басты оқиғасы болып саналды және ол ең танымал ойынның бірі болып табылады. Бұл 1. d4-ке қарсы жеңіске жетуге мұқтаж ойыншылар үшін сүйікті қаруға айналды: мысалы, Псахис оны 1980 жылғы КСРО чемпионатының алды соңғы турында Юрий Разуваевты жеңу үшін қолданды, Александр Белявскийді жеңіп, ақырында онымен бірінші орынды бөлісті. Бірақ 1980 жылдардың басында ақ түстілер Таймановтың агрессивті шабуылын қолдана отырып, жоғары деңгейдегі турнирлерде бірнеше жеңіске жетті, бұл ойыншылардың қара түстілердің ашылуының негізінен дұрыс екендігіне күмән келтіруіне әкелді. Онжылдықтың соңында Қазіргі заманғы негізгі желі де ақ түстілер үшін қауіпті қару ретінде пайда болды, бұл қаралардың қиындықтарын арттырды. Нәтижесінде, ашылудың танымалдылығы төмендеді және бірнеше гроссмейстер оны мүлдем тастады. Оны ойнауды жалғастырғандар көбінесе 1. d4 Nf6 2. c4 e6 3. Nf3 c5 4. d5 жүріс тәртібін таңдады, онда ақтардың f3 атты ертерек дамытуы Тайманов шабуылын жоққа шығарады және қараларға Қазіргі заманғы негізгі желіден аулақ болуға мүмкіндік береді. Осы теориялық дағдарысқа ұшыраған Қазіргі заманғы Бенони 1990 жылдары танымалдылығын жоғалтты. Веселин Топалов оны үнемі ойнайтын жалғыз жоғары деңгейдегі ойыншы болды, ол да 2...e6 3. Nf3 c5 жүріс тәртібін ұнатты. Жаңа мыңжылдықтың басында теоретик Джон Уотсон ашылудың қайта жандануына ықпал еткен болуы мүмкін ашылудың жақсы қарастырылған зерттеуін жариялады. Оның ұсынған көптеген идеялары, мысалы Тайманов шабуылына қарсы 9...Qh4+ және Қазіргі заманғы негізгі желіде 9...Nh5, жарияланғаннан кейін танымалдылығы артты. Ашылу өзінің бұрынғы беделін Владимир Крамник Петр Лекоға қарсы қара түсті жеңуіне мұқтаж болған кезде, 2004 жылғы әлем чемпионатының соңғы ойынында ойнаған кезде қайта алды. Бір кезде ол жеңіске жететін позицияға жеткенімен, ойын тең аяқталды. Дегенмен, Этьен Бакро, Борис Гельфанд және Василий Иванчук жоғары деңгейдегі жарыстарда Қазіргі заманғы Бенониді қолданды, ал Вугар Гашимов оның ең танымал жақтаушысы болды. Ол бастапқы 1. d4 Nf6 2. c4 c5 3. d5 e6 жүріс тәртібін қолдануға және Тайманов шабуылы мен Қазіргі заманғы негізгі желіде қаралардың қорғанысын қорғауға дайын болған ең күшті ойыншы болды.

The Modern Benoni was invented by Frank Marshall at the New York 1927 chess tournament. He played it twice, gaining a draw against José Raúl Capablanca in the Fianchetto Variation, but losing soundly to Aron Nimzowitsch, who played the Knight's Tour. Nimzowitsch received the third special prize of the tournament for this game and labelled Marshall's opening an "unfortunate" "extravagance" in his annotations; as a result, it lay virtually abandoned for decades. However, Karel Hromádka's experiments with the Benoni Defence in the 1930s occasionally featured the moves e7 e6 and exd5, resulting in a transposition to the Modern Benoni. Only in the 1950s was interest in the system revived, when the King's Indian Defence gained in popularity among Soviet players and their investigations branched into related opening systems such as the Modern Benoni. The imbalance inherent in its pawn structure and the counter chances this implied for Black appealed to aggressive players such as Rashid Nezhmetdinov and Alexander Tolush; the Israeli master Moshe Czerniak also employed it frequently. Lev Polugaevsky, Boris Spassky and Alexey Suetin were among the younger generation of Soviet players who used it regularly in the 1950s and 1960s. But the player primarily responsible for elevating the Modern Benoni to the status of a major opening was Mikhail Tal, who took up the opening in 1953 after seeing one of Nezhmetdinov's games. The tactical positions it led to were a perfect fit for Tal's combinatorial gifts and he crushed many opponents in brilliant style. Famous examples include his game against Bukhuti Gurgenidze at the 1957 USSR championship, excerpted below, and his win against Yuri Averbakh at the same tournament the following year. He also became the first player to use the Modern Benoni in a world championship match, playing it twice against Mikhail Botvinnik in 1960. Former World Champion and opening authority Max Euwe acknowledged Tal's contribution to the opening by naming it the "Tal System" in his 1965 opening encyclopedia. These developments did not go unnoticed outside the Soviet Union: the name "Modern Benoni" had appeared in print by 1955. In the 1960s Larry Evans began employing the system frequently, and from 1966 onwards, Bobby Fischer also included it in his repertoire, albeit as a secondary weapon. Even so, Fischer was responsible for one of the most famous games ever played with the opening: down 2–0 in the 1972 World Championship match, he answered Spassky's 1. d4 with the Modern Benoni in Game 3 and scored a momentum changing victory. The successes of Tal and Fischer inspired a new generation of players to take up the Modern Benoni in the 1970s and 1980s, including Walter Browne, Ljubomir Ljubojević, John Nunn, Dragoljub Velimirović, Lev Psakhis, Mihai Suba and Nick de Firmian. The young Garry Kasparov also had the defence in his arsenal—his win against Viktor Korchnoi at the 1982 Lucerne Olympiad
was considered the highlight of the tournament and remains one of the most famous games ever played in the opening. It became a favoured weapon for players needing to win against 1. d4: for example, Psakhis used it to defeat Yuri Razuvaev in the penultimate round of the 1980 USSR Championship,
catching Alexander Beliavsky in the lead and ultimately sharing first place with him. But in the early 1980s, White scored several crushing victories at high profile tournaments using the aggressive Taimanov Attack, which caused players to question the fundamental soundness of Black's opening. By the end of the decade, the Modern Main Line had also emerged as a dangerous weapon for White, which only compounded Black's troubles. As a result, the opening declined in popularity and a number of grandmasters gave it up altogether. Those who continued to play it often chose to do so via the move order 1. d4 Nf6 2. c4 e6 3. Nf3 c5 4. d5, when White's early development of the knight to f3 rules out the Taimanov Attack and gives Black opportunities to avoid the Modern Main Line. Mired in this theoretical crisis, the Modern Benoni remained unpopular in the 1990s. Veselin Topalov was the only top level player to play it regularly, and he too generally preferred the 2 e6 3. Nf3 c5 move order. At the beginning of the new millennium, the theoretician John Watson published a well regarded survey of the opening that may have contributed to the opening's revival. Many of the ideas he recommended, such as 9 Qh4+ versus the Taimanov Attack and 9 Nh5 in the Modern Main Line, grew in popularity after its publication. The opening regained some more of its former respectability when Vladimir Kramnik, needing a win with Black against Peter Leko, played it in the second to last game of the 2004 World Championship. While he did achieve a winning position at one point, the game ended in a draw. Nevertheless, Étienne Bacrot, Boris Gelfand and Vassily Ivanchuk have all since used the Modern Benoni at the highest levels of competition, while Vugar Gashimov became the opening's most notable proponent. He was the strongest player willing to use the original 1. d4 Nf6 2. c4 c5 3. d5 e6 move order and defend Black's cause in both the Taimanov Attack and the Modern Main Line.

Стратегия

Қазіргі Бенони – 1. d4-ке қарсы қараның ең өткір және белсенді қорғаныстарының бірі. Ақтың c пішінін қараның e пішінімен алмасу нәтижесінде ақ орталықта пішіндік басымдыққа ие болады, ал қара патшайым қанатында пішіндік басымдыққа ие болады. Бұл асимметрия ақтың патша жағында және орталықта ойын жасауға тырысатынын, ал қараның патшайым қанатында қарсы шабуылға тырысатынын көрсетеді. Дегенмен, бұл қарапайым жалпылама көп жағдайда қолданылмайды – пішіндердің орналасуына байланысты, екі тарап та теориялық тұрғыдан нашаррақ флангта қарсы күресуге мүмкіндік алады. Ойынның басында мұндай айқын құрылымдық тепе-теңсіздік тууы, қараның теңестіруге емес, кері шабуылға ұмтылатынын көрсетеді. Сондықтан, бұл дебют қауіпті деген репутацияға ие: Псахис жазғандай, Қазіргі Бенони – "әлбетте, батылдарға арналған дебют емес". Ақтың орталық басымдығы көбінесе позициялық артықшылықты білдіргендіктен, қара пассивтікке түсіп қалмау үшін жиі тактикалық ойынға және материалдық құрбандықтарға жүгінуі керек.

Қаралардың патшайым жағында ойнауы

Ойын Donner–Tal, Цюрих 1959, 18...axb5 соңындағы позиция. Қазіргі Бенонидегі орталық пиондық көпшілік – Ақтардың басты позициялық артықшылығы. Патшалық қанатында кеңістікті бағындыру арқылы, Ақтар сол жақта белсенділікке қол жеткізеді. Ақтардың қарулы арсеналындағы ең маңызды құрал – e4-e5 пиондық жылжуы, ол Ақтардың фигуралары үшін жолдар мен алаңдарды ашып, Қара dxe5 деп жауап берсе, d пионын өткізіп жіберуіне мүмкіндік береді. e4-e5 бұзуының патшалық қанатында шабуылға әкелген танымал мысалы – 1960 жылғы Лейпциг Олимпиадасындағы Penrose–Tal ойыны, сондай-ақ Корчной–Tal, КСРО чемпионаты, Ереван 1962.

Қаралардың патшаның жағында ойнау

Жартылай ашық e-файлы қараға патшалық жаққа белгілі бір деңгейде әсер етеді. e8-дегі мұнара ақтардың e-пионына қысым жасап, оның алға жылжуына кедергі келтіреді. Nxe4 қатыстыратын тактикалық амалдар жиі кездеседі – мысалы, Авербах–Таль, КСРО чемпионаты, 1958 жылғы Рига ойыны жақсы белгілі. Қара Nd7 e5, содан кейін g7 g5 ойнау арқылы патшалық жақтағы белсенділікті күшейтуге тырыса алады. Пиондық қозғалыс ақтарға f2 f4 арқылы атты қуудан сақтайды және қараға g6 немесе h5 арқылы f4-ке ат әкелу мүмкіндігін жасайды. g5 g4 және f7 f5 сияқты кеңістік ұтуға бағытталған пиондық жылжулар да мүмкін. Бірінші КСРО чемпионатында жеңіске жеткен Таль, қараның қара шаршыларды бақылауы қалай патшалық жаққа шабуылға алып келуі мүмкін екенін көрсететін керемет мысал келтірді. 1957 жылғы Мәскеу чемпионатында Гургенидзеге қарсы өткен ойында, 21...b5 соңғы позиция. Қара a6 арқылы b7 b5 пиондық бұзуға дайындалса, ақтар көбінесе a2 a4 ойнап, оған кедергі келтіруге тырысады, тіпті бұл жылжу b4 шаршысын әлсіздетсе де. Қараның патшайымдық жақта кеңеюіне одан әрі қарсылық көрсету үшін ақтар көбінесе f3 атты d2 арқылы c4-ке жылжытады. c4-тегі атқа қараның b7 b5 бұзуы axb5 және содан кейін Na5 арқылы жауап беруі мүмкін, онда c6 шаршысына ақ аттың келуі қараның позициясын күрт бұзуы мүмкін. c4-тегі ат қараның d6-дағы артта қалған пионына да шабуыл жасайды, және ақтар көбінесе Bf4 немесе Nb5 ойнап, осы пионға қысымды арттыра алады. Ақтардың c4-тегі атының күші қараны оны айырбастауға итермелейді: мұндай амалдардың типік мысалдары – Nb6, Ne5 немесе b7 b6, содан кейін Ba6. Тіпті қара b7 b5 бұзуын орындауға қол жеткізсе де, ақтар b2 b4 ойнап, b пионының алға жылжуын тоқтатуға тырыса алады. Бұл қараға c5 c4 арқылы c пионын өткізіп, патшайымдық жақты блокадалауға мүмкіндік берсе де, осылайша блокадалау ақтарға орталықта және патшалық жақта ойынды бұзылмай жалғастыруға мүмкіндік береді. c5 c4 жылжуы қараның d4 шаршысына бақылауын да жоғалтады, оны ақ ат немесе епископ тиімді түрде басып алуы мүмкін. Бұл соңғы идеяның сәтті көрсетілімі 1998 жылғы Элиста Олимпиадасында Пинтер–Бринелл ойынында болды, онда қара ақтардың орталығына f5 арқылы шабуыл жасауға ниеттенді. Басқаша айтқанда, егер ақтар атты маневрді дереу аяқтап, d6-дағы пионға 8. Nc4 0-0 9. Bf4 арқылы шабуыл жасаса, қара 9...Ne8 арқылы қорғануға немесе 9...Na6 немесе 9...b6 арқылы құрбандыққа беруге болады.

The half open e file gives Black a certain degree of influence over the kingside. A rook on e8 puts pressure on White's e pawn and restrains it from advancing. Tactics involving Nxe4 are not uncommon—the games Averbakh–Tal, USSR championship, Riga 1958, are well known examples. Black can initiate further kingside activity by playing Nd7 e5 followed by g7 g5. The pawn move prevents White from driving away the knight with f2 f4, and sets up the possibility of Black bringing a knight on f4 via g6 or h5. Further space gaining pawn advances such as g5 g4 and f7 f5 may even be possible. En route to winning his first USSR championship, Tal provided a brilliant example of how Black's dark square control could lead to a kingside attack. Against Gurgenidze at the 1957 championship in Moscow, Position after 21 b5

When Black prepares the b7 b5 pawn break with a6, White usually tries to hinder it by playing a2 a4, even though this advance weakens the b4 square. As a further deterrent to Black's queenside expansion, White often moves the knight on f3 to c4 via d2. With the knight on c4, Black's b7 b5 break may be met by axb5 followed by Na5, when the arrival of a white knight on c6 could severely disrupt Black's position. The knight on c4 also attacks Black's backward pawn on d6, and White can often increase the pressure on this pawn by playing Bf4 or Nb5. The strength of White's knight on c4 often induces Black to exchange it off: typical ways of doing so are Nb6, Ne5, or b7 b6 followed by Ba6. Even if Black should succeed in enforcing the b7 b5 break, White may halt the b pawn's further advance by simply playing b2 b4. Even though this would give Black the opportunity to establish a passed c pawn with c5 c4, blockading the queenside in this manner may allow White to pursue play in the centre and on the kingside undisturbed. The c5 c4 advance would also relinquish Black's control over the d4 square, which may be occupied to good effect by a white knight or bishop. A successful demonstration of this last idea occurred in the game Pintér–Brynell at the 1998 Elista Olympiad. where Black intends to attack White's centre with f5. Alternatively, if White immediately completes the knight manoeuvre and attacks the pawn on d6 with 8. Nc4 0 0 9. Bf4, Black can either defend it with 9 Ne8 or sacrifice it with 9 Na6 or 9 b6.

7.Bf4

7-ші қадам Bf4, 7. Nd2-ге ұқсас, ақтар қараларға d6-ға жылдам шабуыл жасау арқылы қиындық туғызуға тырысады. 7...Bg7 8. Qa4+! Bd7 9. Qb3 соңынан ақ b7 және d6 екеуіне де шабуыл жасайды, ал қара 9...Qc7 10. e4 0-0 кейін пассивті позицияға түсіп қалмауға сақ болуы керек. Көбінесе қаралар 7...a6 арқылы ақтардың ферзінің шабуылын болдырмауды жөн көреді, бұл сонымен қатар патшалық қанатында кеңею қаупін де білдіреді. Ақ бұған 8. e4 b5 9. Qe2 арқылы назар бермей, e4-e5 қозғалысымен орталықта қараларды жылдам басып алуға тырысады. Дегенмен, 8. a4 Bg7 ең көп таралған жалғасы, онда ақ 9. e4 арқылы классикалық бағытқа өтуге ұмтылуы мүмкін. Тағы бір мүмкіндік – 9. h3 0-0 10. e3, бұл пілге Nh5 қаупі болғанда шегінуге орын береді және ақтардың дамуы толыққанша аяқталғанша орталықтағы одан әрі кеңеюді кейінге қалдырады. Бірқатар ашылу кітаптары 21-ші ғасырдың басында ақ үшін 7. Bf4 вариантының тиімділігін көрсеткенімен, қара бұл позицияда тепе-теңдікті сақтай алатын сияқты.

7.Bg5: Ульманның вариациясы

7. Bg5 нұсқасы Вольфганг Ульманның есімімен аталады, ол 1960-шы жылдары оны бірнеше рет ойнаған. Ботвинник те оны 1960 жылғы Талға қарсы әлем чемпионатында қолданды. Ақ түстің атты тікелей ұстауы арқылы, корольдік үнді қорғанысының Авербах нұсқасының қолайлы бағыттарына көшуді мақсат етеді, бұл 7...8. Nd2! кейін болуы мүмкін. Бұған жол бермеу үшін, қара 7...h6 8. Bh4 g5 9. Bg3 Nh5 арқылы тікелей ұстауды бұзуға, немесе 7...Bg7 8. e4 h6 9. Bh4 дамуынан кейін тырысуға болады. Осы кезде 9...g5 10. Bg3 Nh5 пішіндік құрбандыққа алып келеді: 11. Bb5+ Kf8 12. e5!, және 1970-ші жылдардың соңында бұл бағыттың қазіргі Бенониді жоққа шығаратыны айтылды. Кейін қара 9...a6! арқылы пілдің шабуылын тоқтатуға болатыны анықталды: ақ түс g5 пен Nh5-ті 10. Nd2 арқылы ғана тоқтатуға болады, бірақ бұл қараға 10...b5 арқылы патшайым жағында кеңейіп, қанағаттанарлық позицияға жетуге мүмкіндік береді.