Германияның сұңғыма бомбалаушысы Heinkel He 118 прототипі
Heinkel He 118
Немецтік Heinkel He 118 бомбалаушысы: прототипі, ерекшеліктері, Ju 87 Stuka-мен салыстыру. Эллипстік қанат пішіні, жылдамдық және құрылысы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Германиялық пикиреуші бомбалаушы
German dive bomber
Heinkel He 118 – 1930-жылдары Junkers Ju 87 Stuka-ға бәсекелесе алмаған және Luftwaffe-ге ешқашан тапсырыс берілмеген Германияның прототипі моноплан пикиреуші бомбалаушы ұшағы.
The Heinkel He 118 was a prototype German monoplane dive bomber design that lost out to the Junkers Ju 87 Stuka in the 1930s, and was never ordered by the Luftwaffe.
Дизайн
Гюнтер ағайындары жасаған He 118 ұшағы сол дәуірдегі Гюнтердің жобаларындағы көптеген ерекшеліктерді, атап айтқанда эллипстік қанат пішіні мен дөңгеленген құйрық бөліктерін мұра етті. Ол көп жағынан аралас конструкциялы Heinkel He 70 Blitz (Жылдамдық) ұшағының алюминийден жасалған нұсқасы болып табылды, және тікұйымдау бомбалау үшін күшейтілген. Бұл - фюзеляждың орта тұсына орнатылған, кері қанатты және эллипстік пішінді моноплан. Ол Junkers ұшағына қарағанда әлдеқайда аэродинамикалық болды, қыналынатын шасси және ішкі бомба бөлімімен жабдықталған. Жобаланғандай, ол Junkers Ju 87 сияқты толыққанды тікұйымдау бомбалаушыға емес, Henschel Hs 123 сияқты шабуылдық бомбалаушыға ұқсас рөлде қолдануға шектелген. Ол көлбеу бұрыштан бомбалаумен, дәлірек айтқанда "сырғанап бомбалау" арқылы ғана мүмкіндік алды, ал экипаждың екінші мүшесі бомба нысанасын анықтаушы болып жұмыс істеді.
Designed by the Günter brothers, the He 118 followed many of the design notes of the Günter's designs of the era, notably the elliptical wing planform and rounded tail surfaces. It was in many ways an aluminum version of the mixed construction Heinkel He 70 Blitz (Lightning), strengthened for dive bombing. It was a conventional cantilever monoplane with an inverted gull wing of elliptical planform mounted midway up the fuselage. It was considerably more streamlined than the Junkers competitor, with retractable landing gear and an internal bomb bay. As designed it was limited to filling a role similar to an attack bomber like the Henschel Hs 123 rather than a true dive bomber like the Junkers Ju 87. It was limited to bombing from a shallow angle, more properly known as "glide bombing", with the second crew member acting as the bomb aimer.
Өндіріс және сынақ
Сынақтар барысында максималдық құлау бұрышының 50° ғана болатыны анықталды. 1936 жылғы маусымда Эрнст Удет He 118 ұшағымен сынақ ұшуын жүргізді, бірақ шамамен 13 000 фут биіктіктен алғашқы құлауын бастаған кезде, ұшақ қозғалтқышы кенеттен тоқтады, редукторлық механизмдерді қиратып, He 118 ұшағы ыдырап кетті, нәтижесінде Удет қауіпсіз жерге парашютпен түсті. Ju 87 ұшағы 90 градус бұрышпен бірнеше рет қиындықсыз құлауды көрсетті және осылайша келісімшартты жеңіп алды. Хайнкель өзінің өмірбаяндық еңбегінде Удеттің нұсқауларды елемегенін және ұшақты рұқсат етілген шегінен тыс ұшқанын айтқан. Ол бұл сәтсіздіктің өзінің дизайнын қиратқанын болжайды, бірақ ол "Стука" сияқты тік құлау мүмкіндігіне ие болмады. Салынған 15 He 118 ұшағының екеуі Жапонияға жіберілді, онда олар DXHe деп аталды, алайда ұшақ жапондық ұшу сынақтары кезінде ыдырап кетті. 13 Ши (1939) конструкциялық талаптары Йокосука D4Y теңіздік шабуылдаушы бомбалаушысын жасауға ықпал еткен болуы мүмкін, бірақ екі ұшақтың арасында көп ортақ емес еді. Heinkel HeS 3 турбореактивті қозғалтқышын сынау үшін Heinkel тағы бір ұшақ үлгісін пайдаланды, оның реактивті қозғалтқышы фюзеляж астына ілінді. Ұшқышы He 118 ұшағының поршеньді қозғалтқышын пайдаланып ұшып, қонуға тырысқанмен, ол турбореактивті қозғалтқышты ұшу кезінде іске қосып, 1939 жылдың шілдесінде оның күшімен ұшты, бұл әуе кемесінің реактивті күшпен алғашқы ұшуы болды. Келесі айда ұқсас қуатпен жабдықталған, стандартты қону шассисі бар Heinkel He 178 V1 турбореактивті қозғалтқышпен толығымен қуаттандырылған алғашқы ұшуды жасады.
In trials, it was discovered that the maximum dive angle was only 50°. In June 1936, Ernst Udet took the He 118 on a test flight but after commencing his first dive from about 13,000 feet the propeller suddenly feathered, shearing the reduction gears, and the He 118 disintegrated, leaving Udet to parachute to safety. The Ju 87 repeatedly demonstrated dives at 90 degrees with no trouble, and so won the contract. Heinkel complained in his biography that Udet ignored instructions and flew the aircraft outside of its limits. He suggests that the failure doomed his design, in spite of being unable to dive vertically like the Stuka. Of the 15 He 118s built, two went to Japan where they were designated DXHe, however the aircraft disintegrated during Japanese flight tests. The 13 Shi (1939) design specification that led to the Yokosuka D4Y naval dive bomber may have been inspired by the He 118, but otherwise the two aircraft had little in common. Heinkel used another example as a flying testbed for the Heinkel HeS 3 turbojet, with the jet engine slung under its fuselage. Although its pilot took off and landed using the He 118's piston engine, he started the turbojet engine in flight and flew under its power in July 1939, the first time an aircraft flew under jet power. The following month the similarly powered, fixed conventional landing gear fitted Heinkel He 178 V1 would make the first flight powered entirely by a turbojet engine.
Нұсқалар
Ол 118-ші: бомба тастаушы ұшақтардың прототиптері. He 118A 1: 634 кВт (850 а.к.) DB 600C қозғалтқышымен жабдықталған сегіз сериялық ұшақ. DXHe1: 1938 жылы екі He 118 ұшағы Жапон императорлық әскери-теңіз күштерінің әуе қызметіне бағалау үшін жіберілді.
He 118 : Dive bomber prototypes. He 118A 1 : Eight production aircraft, powered by a 634 kW (850 hp) DB 600C engine. DXHe1: Two He 118s supplied to the Imperial Japanese Navy Air Service for evaluation in 1938.