Адольф Менцель: Германияның көрнекті суретшісі

Кіріспе

Неміс суретшісі (1815–1905)

Адольф Фридрих Эрдман фон Менцель (8 желтоқсан 1815 – 9 ақпан 1905) – суреттер, гравюралар және картиналарымен танымал неміс реалист суретшісі. Каспар Давид Фридрихпен бірге ол 19 ғасырдың ең көрнекті неміс суретшілерінің бірі саналады және Германиядағы өз заманының ең табысты суретшісі болды. Алғашында Адольф Менцель деп белгілі болған ол 1898 жылы рыцарь атағын алды және атын Адольф фон Менцель деп өзгертті. Туған еліндегі оның танымалдылығы, әсіресе тарихи картиналарының арқасында, оның көптеген маңызды туындылары Германиядан шықпады, себебі олардың көпшілігі Берлин мұражайларына тез сатып алынды. Менцельдің графикалық жұмыстары (әсіресе суреттері) кеңінен таралды; олар, бастапқыда көрмеге арналмаған бейресми картиналармен бірге, оның өлімнен кейінгі беделін құрады. Ол өнері үшін сюжеттер іздеу, көрмелерге қатысу және басқа суретшілермен кездесу үшін саяхаттағанмен, Менцель өмірінің көп бөлігін Берлинде өткізді және көптеген достық байланыстарына қарамастан, өзі мойындағандай, басқалардан өзін ұстады. Ол дене бітіміне байланысты әлеуметтік оқшалануды сезінген болуы мүмкін – оның үлкен басы және бойы шамамен 137 см (төрт фут алты дюйм) болды.

Мансап

Мензель 1815 жылғы 8 желтоқсанда Пруссияның Силезия аймағындағы Бреслау қаласында (қазіргі Польшаның Вроцлав қаласы) неміс ата-анасының отбасында дүниеге келді. Әкесі литограф болғандықтан, ұлын профессор етіп тәрбиелеуді ниеттенген, бірақ оның өнерге деген құштарлығына кедерес келтірмеді. Оқытушылық қызметтен бас тарғаннан кейін, 1818 жылы Мензель аға литографиялық шеберхана ашты. 1830 жылы отбасы Берлинге көшті, ал 1832 жылы Адольф әкесінің қайтысынан кейін литографиялық бизнесті басқаруға мәжбүр болды. 1833 жылы ол қысқа мерзімге Берлин өнер академиясында оқыды, онда гипстен жасалған көшірмелер мен ежелгі мүсіндерден сурет салды; содан кейін Мензель өзін-өзі оқытты. Осы еңбектері арқылы Мензель өзінің замандастарының бірінші, тіпті алғашқы иллюстраторы саналатын құқығын бекітті. Мензель 18 ғасырдағы Пруссия монархы Ұлы Фридрихтің суреттерімен танымал болды. Ол тарихи дәлдік пен егжей-тегжейлілікке назар аударуға ұмтылды. Мензель бейнелеген заттарды зерттеп-зерделеді. 1840 жылдан бастап Мензель кішкентай суреттері мен сызбаларымен танылды, онда ол өзінің ерекше идеяларын бейнеледі. Осы уақытта Мензель сурет салу өнерін өздігінен зерттей бастады және көптеген әртүрлі суреттер жасады. Оның суреттері Фридрих Ұлының өмірі мен жетістіктері, сондай-ақ күнделікті өмірден алынған көріністерді, мысалы, Тюильридегілер, Бал кешкі асы және Құлықтағылар сияқты суреттерде нақтылық пен адал еңбек көрсетті. Осы туындылардың ең маңыздыларының қатарында Темір доңғалақ зауыты (1872–1875) және Веронадағы базар алаңы бар. Ол Кёнигсбергте I Вильгельмнің таққа отыру рәсімін суретке түсіруге шақырылғанда, ресми сурет салу дәстүріне қарамастан, рәсімнің нақты бейнесін жасады. Мензельдің өмірінде оның суреттерін Отто фон Бисмарк пен I Вильгельм бағалады, ал ол қайтыс болғаннан кейін Адольф Гитлер оларды сайлау плакаттары ретінде пайдаланды. Егер осы тарихи иллюстрациялар ерте импрессионизмнің ерекшеліктерін болжаса, онда 1840 жылдардың ортасында салынған «Француз терезесі» және «Принц Альберт сарайының бағы» сияқты суреттер қазір «он тоғызыншы ғасырдың ортасындағы суреттердің ең еркін байқалатын суреттері» ретінде танымал. Мұндай жанрлық суреттер француз және ағылшын өнерімен байланысын көрсетеді. Ол бастысы керемет суретші болғанымен, өнер тарихшысы Юлиус Майер Грейф оны «прото-импрессионист» суретші деп санады, оның графикалық жұмысы оның суретшілік әлеуетін шектеді. 1866 жылы Аустрия-Пруссия соғысының майдандарында өлген және жарақат алған сарбаздардың жеке суреттері мен акварельдері реализмімен аяусыз, және өнер тарихшысы Мари Урсула Риманн Рейхер оларды «сол кездегі неміс өнерінде бірегей» деп сипаттады.

Menzel was born to German parents in Breslau, Prussian Silesia (now Wrocław, Poland), on 8 December 1815. His father was a lithographer and intended to educate his son as a professor, but did not thwart his taste for art. After resigning his teaching post, Menzel senior set up a lithographic workshop in 1818. In 1830 the family moved to Berlin, and in 1832 Adolph was forced to take over the lithographic business on the death of his father. In 1833, he studied briefly at the Berlin Academy of Art, where he drew from plaster casts and ancient sculptures; thereafter Menzel was self taught. Through these works, Menzel established his claim to be considered one of the first, if not actually the first, of the illustrators of his day in his own line. Menzel's fame came from his illustrations of the 18th century Prussian monarch, Frederick the Great. As well as dedication to adding historical accuracy and attention to detail. Menzel also made sure to do research on the items he was painting. From 1840 and onward Menzel became admirable for his small paintings and drawings. In which he depicted his unconventional ideas. In the meantime, Menzel had also begun to study, unaided, the art of painting, and he soon produced a great number and variety of pictures. His paintings consistently demonstrated keen observation and honest workmanship in subjects dealing with the life and achievements of Frederick the Great, and scenes of everyday life, such as In the Tuileries, The Ball Supper, and At Confession. Among those considered most important of these works are Iron Rolling Mill (1872–1875) and The Market place at Verona. When invited to paint The Coronation of William I at Koenigsberg, he produced an exact representation of the ceremony without regard to the traditions of official painting. During Menzel's life, his paintings were appreciated by Otto von Bismarck and William I, and after his death they were appropriated for use as electoral posters by Adolf Hitler. If these historical illustrations anticipated the qualities of early Impressionism, it is paintings such as The French Window and The Palace Garden of Prince Albert, both painted in the mid 1840s, that now appeal as "among the most freely observed of mid nineteenth century images." Such genre paintings evidence associations with French and English art. Though he was primarily an excellent draughtsman, art historian Julius Meier Graefe considered him to be a "proto impressionist" painter, whose graphic work hindered his painterly potentials. Private drawings and watercolors made of dead and dying soldiers in 1866 on the battlefields of the Austro Prussian War are unsparing in their realism, and have been described by art historian Marie Ursula Riemann Reyher as "unique in German art of the time."

Көрмелер (іріктеу)

Адольф Мензель 1815–1905 жылдар. "Дас лабиринт дер виркляикет", Ұлттық галерея және Куперштиккабинет (Графика және сурет мұражайы), Берлин мемлекеттік мұражайлары – Пруссия мәдени мұрасы, 7 ақпан – 11 мамыр 1997 жыл.
"Менцель. Қағаздағы суретші", Куперштиккабинет (Графика және сурет мұражайы), Берлин мемлекеттік мұражайлары – Пруссия мәдени мұрасы, 20 қыркүйек 2019 – 19 қаңтар 2020 жыл.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Менцельдің бірнеше маңызды туындылары нацистік кезеңде күшпен немесе қысыммен сатылды. Олардың кейбіреулері XXI ғасырда қайтарылды. 2014 жылы Менцельдің "Тұрған қару-жарақтары" (1886) ("Тұрған зәрлі киімдер" немесе "Қару-жарақ фантазиясы") атты туындысы Венадағы Альбертина мұражайы Терезиенштадт концлагерінде қаза болған Адель Пэхтердің мұрагерлеріне қайтарылды. 2015 жылы "Қызыл блузкадағы әйел" Менцельдің пастелі Эрна Фелиция мен Ханс Лахман Мосс мұрагерлеріне қайтарылды. Оскар Рейнхарт 1934 жылы Мюнхендегі Фриц Натан өнер саудагерінен бұл пастельді сатып алып, 1940 жылы қорға сыйлаған. Тағы басқаларына талаптар қойылды, бірақ қайтарылмады. Сондай-ақ 2015 жылы Голландиялық Лимбах комиссиясы еврей банкирі Жорж Бехренсқа тиесілі болған "Паристегі күн" Менцель суретін қайтару туралы өтінішті қабылдамады. 2017 жылы Германияның мәдениет министрі Моника Груттер Менцельдің "Готикалық шіркеудің ішкі көрінісі" туындысын нацистер еврей болғандықтан қуғынға салған Эльза Коэннің мұрагерлеріне қайтарды. Ол 1938 жылы Гитлердің өнер саудагері Хилдебранд Гурлитке сатылған еді. Бұл туынды оның ұлы Корнелиус Гурлиттің өнер жинағынан табылған. Германияның жоғалған өнер қоры өз веб-сайтында көптеген Менцель туындыларын тізімдейді.

Поп мәдениетінде

Мензель және оның өнерінің көрмесі HBO телесериалының "Алтын ғасыр" екінші маусымының үшінші эпизодында маңызды орын алады.

Таңдалған библиография

Карл Шеффлер, Адольф Мензель: "Адам, туынды". Берлин: Кассир, 1915 жыл. Эльфрид Бок, Адольф Мензель: "Оның графикалық туындыларының тізімі". Берлин: Амслер және Рутардт, 1923 жыл. Вернер Шмидт, Адольф Менцель: "Суреттердің тізімі және түсіндірмелер". Ұлттық галерея, Мемлекеттік мұражайлар, Берлин, 1955 жыл. Ульрих Бишофф, Йенс Кристиан Йенсен, Рихард Хоппе-Сейлер, Вулф Шадендорф, Иоганн Шлик, Юрген Шульце, Адольф Мензель: "Реалист – Тарихшы – Сарай суретшісі". Көрме каталогы. Швейнфурт: Вепперт, 1981 жыл. Гизела Хопп, Экхард Шаар, Вернер Хофман, редакторлар, "Мензель – Байқаушы". Көрме каталогы. Мюнхен: Престел, 1982 жыл. Йост Херманд, Адольф Мензель өзі туралы куәліктерімен және суреттерімен (Rowohlts Monographien, 361-том). Райнбек-бай-Гамбург: Rowohlt, 1986 жыл. Гизольд Ламмель, Адольф Мензель. Фридерициана және Вильгельмиана. Дрезден: Verlag der Kunst, 1987 жыл. Клод Кейш және Мари Урсула Риман Рейхер, редакторлар: "Адольф Мензель 1815–1905: Романтизм мен Импрессионизм арасында". Лондон және Нью-Хейвен: Йель университетінің баспасы, 1996 жыл. Михаэла Динер, "Көркемдіктің князі қайтыс болды": Адольф фон Менцельдің Императорлық Германиядағы беделі (1905–1910). Регенсбург: Родерер, 1998 жыл. Хубертус Коле, Адольф Менцельдің Фридрих суреттері: 1850 жылдардағы Берлиндегі тарихи сурет салу теориясы және практикасы. Мюнхен және Берлин: Deutscher Kunstverlag, 2001 жыл. Кристина Грумт, Адольф Мензель – өнер мен конвенция арасында, 19 ғасырдағы адрестеу өнеріндегі аллегория. Берлин: Реймер, 2001 жыл. Майкл Фрид, Менцельдің реализмі: 19 ғасырдағы Берлиндегі өнер және бейнелеу. Лондон және Нью-Хейвен: Йель университетінің баспасы, 2002 жыл. Йенс Кристиан Йенсен, Адольф Мензель. Кёльн: DuMont, 2003 жыл. Вернер Буш, Адольф Мензель: "Өмір және туындылары". Мюнхен: Beck, 2004 жыл. Бернхард Мааз, редактор, "Адольф Мензель – радикалды реализм". Мюнхен: Hirmer, 2008 жыл. Вернер Буш, Адольф Мензель: "Шындықты іздеу". Мюнхен: Beck, 2015 жыл. Аня Гребе, Мензель, "Модерн суретшісі". Берлин: Verlag Eisengold, 2015 жыл. Клаудия Цок, "Менцель, Адольф (Адольф Фридрих Эрдман фон)", De Gruyter: Allgemeines Künstlerlexikon: Die Bildenden Künstler aller Zeiten und Völker, 89-том. Берлин және Бостон: De Gruyter, 2016, 117–121 беттер.

Karl Scheffler, Adolf Menzel: Der Mensch, das Werk. Berlin: Cassirer, 1915. Elfried Bock, Adolph Menzel: Verzeichnis seines graphischen Werkes. Berlin: Amsler & Ruthardt, 1923. Werner Schmidt, Adolf Menzel: Zeichnungen Verzeichnis und Erläuterungen. National Galerie, Staatliche Museen, Berlin, 1955. Ulrich Bischoff, Jens Christian Jensen, Richard Hoppe Sailer, Wulf Schadendorf, Johann Schlick, Jürgen Schultze, Adolph Menzel: Realist – Historist – Maler des Hofes. Exhibition catalog. Schweinfurt: Weppert, 1981. Gisela Hopp, Eckhard Schaar, Werner Hofmann, eds., Menzel – der Beobachter. Exhibition catalog. Munich: Prestel, 1982. Jost Hermand, Adolph Menzel mit Selbstzeugnissen und Bilddokumenten (Rowohlts Monographien, vol. 361). Reinbek bei Hamburg: Rowohlt, 1986. Gisold Lammel, Adolph Menzel. Frideriziana und Wilhelmiana. Dresden: Verlag der Kunst, 1987. Claude Keisch and Marie Ursula Riemann Reyher, eds. : Adolph Menzel 1815–1905: Between Romanticism and Impressionism. London and New Haven: Yale University Press, 1996. Michaela Diener, „Ein Fürst der Kunst ist uns gestorben“: Adolph von Menzels Nachruhm im Kaiserlichen Deutschland (1905–1910). Regensburg: Roderer, 1998. Hubertus Kohle, Adolph Menzels Friedrichbilder: Theorie und Praxis der Geschichtsmalerei im Berlin der 1850er Jahre. Munich and Berlin: Deutscher Kunstverlag, 2001. Christina Grummt, Adolph Menzel – zwischen Kunst und Konvention, die Allegorie in der Adressenkunst des 19. Jahrhunderts. Berlin: Reimer, 2001. Michael Fried, Menzel's Realism: Art and Embodiment in Nineteenth Century Berlin. London and New Haven: Yale University Press, 2002. Jens Christian Jensen, Adolph Menzel. Cologne: DuMont, 2003. Werner Busch, Adolph Menzel: Leben und Werk. Munich: Beck, 2004. Bernhard Maaz, ed., Adolph Menzel radikal real. Munich: Hirmer, 2008. Werner Busch, Adolph Menzel: Auf der Suche nach der Wirklichkeit. Munich: Beck, 2015. Anja Grebe, Menzel, Maler der Moderne. Berlin: Verlag Eisengold, 2015. Claudia Czok, "Menzel, Adolph (Adolph Friedrich Erdmann von)", in De Gruyter: Allgemeines Künstlerlexikon: Die Bildenden Künstler aller Zeiten und Völker, vol. 89. Berlin and Boston: De Gruyter, 2016, pp. 117–121.