Джордж "Панч" Имлак: Хоккейлік мансабы мен жетістіктері

Кіріспе

Канадалық мұзды хоккей ойыншысы, жаттықтырушы және бас менеджер (1918–1987)

Джордж "Панч" Имлах (15 наурыз 1918 – 1 желтоқсан 1987) – канадалық мұзды хоккей жаттықтырушысы және бас менеджер, ең көп танымал "Торонто Мейпл Лифс" және "Буффало Сэйбрс" командаларымен байланысы үшін. Ол Хоккей даңқы залының және Онтарио спорт даңқы залының мүшесі (2004).

Ерте мансап

Торонтода туған Имлах Ривердейл колледжіне оқуға түсті және 1935–38 жылдары «Торонто Янг Рейнджерс», 1938–40 жылдары «Торонто Гудйерс» және 1940–41 жылдары «Торонто Марлборос» командалары үшін ОХА-да жасөспірімдер хоккейі ойнады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Канада армиясына қатарына қосылды, онда алғаш рет Корнуолл, Онтариодағы әскери команданы жаттықтырды. Армиядан босатылғаннан кейін «Детройт Ред Уингс» командасының жаттығу лагеріне шақырылды, бірақ тым көп салмақ салғанын сезініп, ұсыныстан бас тартты. Имлах 1945–1949 жылдары «Квебек Асс» командасы сапында өнер көрсетті және 11 маусым бойы командада жаттықтырушы, содан кейін бас менеджер, одан кейін вице-президент және франшизаның бір бөлігі болды. 1956–57 маусымынан кейін Имлах кәсіби хоккейге көшті, «Бостон Брюинз» командасы оны «Спрингфилд Индианс» ферма командасының бас менеджері етіп тағайындады. Маусым аяқталуға дейін Имлах өзін бас жаттықтырушы етіп тағайындады. Маусымнан кейін команда иесі Эдди Шор команданы қайта бақылауға алды, Имлахты жұмыссыз қалдырды, бірақ ол әлі де «Брюинз» командасымен келісімшартта болды.

Көлбеу жапырақтарына қосылу

1958 жылдың шілдесінде 40 жасында «Торонто Мейпл Лифс» командасы Кинг Клэнсимен бірге Имлахты команданың екі бас менеджерінің бірі ретінде шақырды. Дегенмен, «Лифс» командасының бас менеджері болмағандықтан, Имлах команданың бизнес операцияларын бақылайтын жеті мүшелі комитетке, төрағасы Стаффорд Смайтқа есеп берді. Қараша айында Имлах команда тарихында үшінші толық уақытты бас менеджер болып тағайындалды. Бір аптадан соң ол жаттықтырушы Билли Рийді қызметтен босатып жіберді. Рийге менеджерлік қызмет ұсынылған еді, бірақ ол одан бас тартқан. Бастапқыда Имлах Рийдің орнына Берт Ольмстедті ойыншы-жаттықтырушы етіп тағайындамақ болды, бірақ дереу ойын өзгертіп, өзін бас жаттықтырушы етіп қойды. Имлах қатал талапкер ретінде танымал болды, ол ойыншыларын ауызбен және денемен жиі қорлаған. Ол ересек ойыншыларды жақсы көретін, олардың көпшілігі Имлах оларға Стэнли кубогын жеңудің соңғы мүмкіндігін сыйлапты деп ойлағандықтан, оның ең жақын серіктері болды. Керісінше, Фрэнк Махович сияқты көптеген жас ойыншылар Имлахтың автократиялық жаттықтыру стиліне наразы болды. Имлах өткен маусымда соңғы орын алған команданы қабылдады және Рийді басқарған кезде қайтадан соңғы орынға түсті. Алайда, команда маусым соңында күшті өркендеп, «Нью-Йорк Рейнджерс» командасынан бір ұпай артық алып, төртінші орынды иеленді, бұл оларға плей-оффқа қатысуға мүмкіндік берді. Олар бірінші раундта сүйікті «Бостон Брюинз» командасын жеңіп, Стэнли кубогының финалында лиганың көшбасшысы «Монреаль Канадиенс» командасына бес ойында есе жіберді. Үш жылдан кейін Имлах «Лифс» командасын 11 жылдан кейін алғаш рет Стэнли кубогына жеткізді. Ол 1963, 1964 және 1967 жылдары тағы үш Кубок жеңімпазы командасын жаттықтырды. 1964 жылдың ақпан айында ол Дик Даффты, Боб Невинді және үш жас үміткер – Род Сейлингті, Арни Браунды және Билл Коллинзді «Рейнджерс» командасына Энди Батгейт пен Дон МакКенниге алмастырды. Невин 1960-шы жылдардың соңында «Рейнджерс» командасының қайта жандануына үлкен үлес қосты, ал Дафф «Канадиенс» командасымен тағы төрт Кубок жеңіп алды. «Лифс» командасы сатып алған ойыншылар келесі маусымнан кейін кетіп қалды. 1965 жылғы лига ішіндегі драфта Имлах жас қақпашы перспективасы Джерри Чиверсті қорғаусыз қалдырды. Ол «Бостон Брюинз» командасына өтіп, онда атақтың залына енді. НХЛ 1967-1968 маусымында алты командадан 12 командаға дейін кеңейтілгеннен кейін «Лифс» командасы қиындыққа тап болды және Имлах тағы бір үлкен алмасу жасау арқылы жауап берді. 1968 жылдың ақпан айында ол Маховичті, 20 жасар Гарри Унгерді, Пит Стемковскиді және Карл Брюердің құқықтарын Пол Хендерсон, Норм Уллман және Флойд Смит үшін «Детройт Ред Уингс» командасына жіберді. Екі айдан кейін ол 28 жасар Джим Паппинді «Чикаго Блэк Хоукс» командасына жіберді, ол сол команданың үздік мергендерінің бірі болды. 1968 жылдың желтоқсан айында Стаффорд Смайт Имлахтан жаттықтырушылық қызметті Джон Маклеланға беруді өтінді, бірақ Имлах бас тартты және Смайтқа оны жұмыстан босатуды немесе оны жалғыз қалдыруды айтты. Маусым ішінде Майк Уолтон командадан шығып, енді Имлах үшін ойнамайтынын мәлімдеді. Бір аптадан кейін ол қайта оралды. 1969 жылдың 6 сәуірінде «Бостон Брюинз» командасынан ерте және ұятты плей-оффтан шығарылғаннан кейін бірнеше минут өткен соң, Имлах «Лифс» командасынан жұмыстан босатылды. Оның келісімшартында әлі бір жыл қалған еді, оған жылына 35 000 доллар төленеді. Хабарлама жасалғаннан кейін киім бөлмесінде тәжірибелі «Лифс» ойыншылары Джонни Бауэр мен Тим Хортон Имлахпен бірге кететінін айтты (олар екеуі де келесі маусымда қайтып келді, бірақ екеуі де «Лифс» командасында ұзақ қалған жоқ). Имлахтың көмекшісі Клэнси бұрын Имлах жұмыстан босатылса, ол да кететінін айтқан еді, бірақ оны командада қалуға көндірді. Джим Грегори дереу Имлахтың орнына бас менеджер болып тағайындалды.

In July 1958, at the age of 40, the Toronto Maple Leafs hired Imlach as one of the team's two assistant general managers, along with King Clancy. However, the Leafs did not have a general manager, and Imlach instead reported to a seven member committee headed by Stafford Smythe which oversaw the team's business operations. In November, Imlach was named general manager—only the third full time general manager in the team's 40 year history. Only a week after his hiring, he fired coach Billy Reay. Reay had been offered the manager job before Imlach was hired, but turned it down. Initially, Imlach said he was replacing Reay with Bert Olmstead as player coach, but almost immediately, he changed his mind and made himself head coach. Imlach was known as a harsh taskmaster who frequently abused his players verbally and physically. He had a preference for older players, many of whom were his strongest supporters as they felt Imlach was giving them their last chance at winning the Stanley Cup. By contrast, many younger players, such as Frank Mahovlich, chafed at Imlach's autocratic coaching style. Imlach took over a team that had finished last the previous season and was mired in last place again at the time he took over for Reay. However, the team staged a strong run late in the season and finished a point ahead of the New York Rangers for fourth place, allowing them to squeeze into the playoffs. They defeated the favoured Boston Bruins in the first round before losing to the league leading Montreal Canadiens in five games in the Stanley Cup Finals. Three years later, Imlach led the Leafs to their first Stanley Cup in 11 years. He coached three more Cup winning teams, in 1963, 1964 and 1967. In February 1964, he traded Dick Duff, Bob Nevin and three young prospects – Rod Seiling, Arnie Brown and Bill Collins – to the Rangers for Andy Bathgate and Don McKenney. Nevin played a major role in the Rangers' resurgence in the late 1960s, while Duff won four more Cups with the Canadiens. The players acquired by the Leafs were both gone following the next season. In the 1965 intra league draft, Imlach left Gerry Cheevers, a young goaltending prospect, unprotected. He was snapped up by the Boston Bruins and went on to have a Hall of Fame career there. Following expansion of the NHL from six teams to 12 for the 1967–68 season, the Leafs struggled and Imlach responded by pulling off another big trade. In February 1968, he sent Mahovlich, 20 year old Garry Unger, Pete Stemkowski and the rights to Carl Brewer to the Detroit Red Wings for Paul Henderson, Norm Ullman and Floyd Smith. Two months later, he sent 28 year old Jim Pappin to the Chicago Black Hawks, where he would become one of that team's top scorers. In December 1968, Imlach was asked by Stafford Smythe to give the coaching job to John McLellan, but Imlach refused and told Smythe to fire him or leave him alone. During the season, Mike Walton walked out on the team, saying he wouldn't play for Imlach again. He returned about a week later. On April 6, 1969, minutes after an early and embarrassing playoff elimination at the hands of the Boston Bruins, Imlach was fired by the Leafs. He still had a year remaining on his contract, which paid him about $35,000 a year. In the dressing room after the announcement was made, veteran Leafs Johnny Bower and Tim Horton both said they would leave with Imlach (they both returned the following season, although neither would remain with the Leafs for long). Imlach's assistant, Clancy, had previously said that he would walk away if Imlach was fired, but he was persuaded to stay with the team. Jim Gregory was immediately announced as Imlach's replacement as general manager.

Сэбрлерді жасау

Лифс командасынан босатылғаннан кейін Имлахтың НХЛ-дің жаңа Ванкувер франшизасына қосылуы күтілді. Имлах, Джо Крозиер және Фостер Хьюитт Батыс хоккей лигасының «Ванкувер Канукс» командасының серіктестері болды және Ванкувердің НХЛ командасының иелері болуға ниеттенді. Бірақ олар команданы сатып алуға жеткілікті қаржылық ресурстарға ие болмады, сол себепті команданы «Медициналық инвестициялық корпорация» (Medicor) сатып алды. Medicor «WHL Canucks» командасын 2,8 миллион долларға сатып алды, ал Имлах 250 000 доллардан астам пайда тапты. Оған НХЛ «Канукс» командасында жұмыс ұсынылды, бірақ ол оның орнына НХЛ-дің тағы бір жаңа командасы – «Буффало Сэйбрс» командасынан 1970 жылы алғашқы бапкер және бас менеджер болып жұмыс істеуге келісім берді. Команданың алғашқы драфтында бірінші таңдау жас дарын Гилберт Перроға бұрыннан белгілі болды. Бірінші таңдау рулетка дөңгелегінің айналуын жеңген командаға беріледі. Имлах дөңгелектің 11–20 нөмірін таңдады, себебі 11 – оның сүйікті саны еді. Лига президенті Кларенс Кэмпбелл дөңгелекті айналдырғанда, бастапқыда көрсеткіш 1-ге тоқтады деп ойлады. Алайда, Кэмпбелл Ванкувер делегациясын құттықтағанда, Имлах Кэмпбелден қайта тексеруді сұрады. Көрсеткіш, шын мәнінде, 11-ге тоқтаған екен. Имлах Перроны дереу таңдады, ол 17 жыл бойы «Сэйбрс» командасы үшін ойнады және бүгінге дейін «Сэйбрс» тарихындағы барлық маңызды шабуылдық көрсеткіштер бойынша рекордты сақтап тұр. (Айта кетейік, Перро өзінің мансабының барлық кезеңінде «Буффало» командасы үшін 11-ші нөмірді таңдады – ол Монреальдің жас «Канадиендерімен» өткізген үш маусымында киген нөмір, ал «Сэйбрс» ұйымы осы нөмірді зейнеткерлікке шығарды.) Имлах 1972 жылдың 7 қаңтарында жүрек талмасына ұшырады және дәрігерлер шаршағандықтан денсаулығына қауіп төнетінін айтқаннан кейін мамыр айында «Сэйбрс» командасының бапкерлігінен кетіп қалды. Имлахтың жүрек талмасынан кейін Джо Кройзер уақытша бапкер болып тағайындалды және 1972–1973 жылдар маусымында толыққанды бапкер болып бекітілді. 1974 жылғы драфтта Имлах сол жылғы драфттың тым ұзақтығы мен көлемділігіне наразы болып, 11-ші раундта (жалпы 183-ші нөмір) «Токио Катанас» командасының ойдағыдай жапондық орталық ойыншысы Таро Цужимотоны таңдады. Бірнеше апта өткен соң ғана лига Цужимотоның шын мәнінде жоқ екенін анықтады. Бүгінде лига 1974 жылғы драфттың 183-ші таңдауын «жарамсыз талап» ретінде ресми түрде тіркейді; «Сэйбрс» әлі де Цужимотоны команданың түлектерінің қатарында санайды. 1974–1975 жылдар маусымында Имлахтың бұрынғы ойыншыларының бірі Флойд Смит басқарған «Сэйбрс» командасы құрылғаннан бастап бес жыл ішінде Стэнли кубогының финалына жетті. Гилберт Перро және Рик Мартин сияқты ерекше жағдайларды ескере отырып, көптеген «Сэйбрс» ойыншылары Имлахпен келіспеді, әсіресе 1974 жылдан 1977 жылға дейін «Сэйбрс» капитаны болған Джим Шоенфельд, оны Имлах жария түрде сынады. 1978 жылы плей-оффтың екінші раундында жеңіліске ұшырағаннан кейін Имлах команда құрамына кең ауысулар енгізілетінін уәделеді, бірақ бұл өзгерістер болған жоқ. Команда 8–10–6 көрсеткішпен ойын көрсеткен кезде Имлах 1978 жылдың 4 желтоқсанында «Сэйбрс» командасынан, сонымен қатар бапкер Марсель Проновосттан да босатылды. Дегенмен, ол «Буффало Сэйбрс» атақ-даңқ залының алғашқы топтарының біріне енді.

After being fired by the Leafs, it was expected that Imlach would join the NHL's new Vancouver franchise. Imlach, Joe Crozier, and Foster Hewitt had become partners in the Vancouver Canucks of the Western Hockey League and were in line to become owners of the Vancouver NHL team. But they didn't have the financial resources to buy the team, which went to Medical Investment Corporation (Medicor). Medicor bought the WHL Canucks for $2.8 million, with Imlach making a reported gain of more than $250,000. He was offered a job with the NHL Canucks, but instead accepted an offer from the NHL's other expansion team, the Buffalo Sabres, as their first coach and general manager in 1970. In the team's first draft, it was a foregone conclusion that the first selection would be junior phenom Gilbert Perreault. The first pick would go to the team that won the spin of a roulette wheel. Imlach opted to take numbers 11–20 on the wheel, since 11 was his favourite number. When league president Clarence Campbell spun the wheel, he initially thought the pointer landed on 1. However, while Campbell was congratulating the Vancouver delegation, Imlach asked Campbell to check again. As it turned out, the pointer was actually on 11. Imlach promptly selected Perreault, who would go on to play 17 years with the Sabres and still holds every major offensive record in Sabres history. (Perreault, incidentally, would himself be assigned the number 11 for his entire career in Buffalo the same number he had worn for his three seasons with the Montreal Jr. Canadiens a number that has since been retired by the Sabres organization.) Imlach suffered a heart attack on January 7, 1972, and stepped down as Sabres coach in May after being told by doctors that fatigue would put his health at risk. Joe Crozier filled in as interim coach after Imlach's heart attack and was given the job outright for the 1972–1973 season. In the 1974 entry draft, Imlach—frustrated with the excessive tedium and length of that year's draft proceedings—deliberately selected an imaginary Japanese centre, Taro Tsujimoto, supposedly of the Tokyo Katanas, in the 11th round (183rd overall). Only after weeks had passed did the league discover that Tsujimoto did not in fact exist. Today, the league officially records the 183rd selection of the 1974 entry draft as an "invalid claim"; the Sabres still list Tsujimoto among the team's alumni. During the 1974–75 NHL season, the Sabres, coached by one of Imlach's former players, Floyd Smith, made the Stanley Cup finals in only their fifth year of existence. With notable exceptions like Gilbert Perreault and Rick Martin, many Sabres players feuded with Imlach, particularly Jim Schoenfeld, Sabres' captain from 1974 to 1977, whom Imlach criticized publicly. After being eliminated in the second round of the playoffs in 1978, Imlach promised sweeping changes to the roster, but the changes never came. With the team off to an 8–10–6 record, Imlach was fired by the Sabres on December 4, 1978, along with coach Marcel Pronovost. Nevertheless, he was one of the inductees in the inaugural class of the Buffalo Sabres Hall of Fame.

Торонтодағы дау

1979 жылдың шілдесінде Имлах «Лифс» клубына бас менеджер және иесі Гарольд Баллардтың жақын серігі ретінде оралды. Бұл қайта оралу, 1978 және 1979 жылдарығы плей-офф кезеңдерінде «Монреаль Канадиенс» клубына қарсы күш сынасқан және көптеген жанкүйерлердің пікірінше, жарқын болашағы бар команданы таратумен байланысты болды. Командамен жұмыстың алғашқы күні Имлах БАҚ өкілдеріне «Лифс» құрамында бес-алты ғана жақсы ойыншы бар екенін, ал команданың қалған бөлігін жақсарту қажеттігін мәлімдеді. Имлах барлық ойыншылардың «Лифс» кеңсесіндегі кездесулерде костюм-галстук киюін талап ететін киім кодексін енгізді. Тайгер Уильямс галстук кимегені үшін 250 доллар айыппұл төледі, ал екінші рет бұзушылық жағдайында айыппұл сомасы екі есеге артты. Ойыншылар жол ойындарынан кейін автобуста немесе ұшақта сыра ішуге құқықсыз болды. Имлах команда капитаны Даррил Ситтлермен қарым-қатынаста шиеленіс туғызып, оның командаға тигізетін ықпалын әлсірету үшін қарсыласу тактикасын қолданды. Сондай-ақ, Имлах Ситтлердің ҚХЛ Ойыншылар Ассоциациясындағы белсенділігін ұнатпады. «Лифс» клубымен алғашқы қызмет кезеңінде ол одақтың және оның атқарушы директоры Алан Иглсонның жақтаушысы емес еді. Қыркүйек айында Имлах Ситтлер мен қақпашы Майк Палматирдің «Showdown» телешоуына қатысуын тоқтату үшін сотқа жүгінді, бірақ ол шара қолдау таппады. Ситтлердің келісімшартында саудалауға тыйым салынған еді және оның агенті Иглсон арқылы осы шектеуді алып тастау үшін 500 000 доллар талап етті. Ситтлерге қол жеткізу мүмкін болмағандықтан, Имлах оның жақын досы Лэнни Макдональдты 1979 жылдың 29 желтоқсанында құлдырап бара жатқан «Колорадо Рокис» клубына сатты. «Торонто Стар» газетіне сұхбат берген аты-жөні жарияланбаған ойыншы Баллард пен Имлахтың осы сауданы Ситтлердің командаға тигізетін ықпалын әлсірету мақсатында жасағанын мәлімдеді. Осыған наразылық білдіре отырып, «Лифс» клубы саудадан кейінгі алғашқы ойынға шығар алдында Ситтлер жейдесінен капитандық «С» әрпін алып тастады және ойыннан кейін команда капитаны лауазымынан кетті. Иглсон осы сауданы «әдепсіздік» деп атады. Имлах Ситтлерді Перроға алмастыру үшін «Сейбрлер» клубына ұсынды, бірақ ұсыныс қабылданбады. Ол сондай-ақ «Филадельфия Флайерс» клубының Рик Маклиш пен Андре Дюпонды Ситтлерге алмастыруға дайын екенін білдірген ұсынысын да қабылдамады. 1980 жылдың наурыз айында Флойд Смит көлік апатында жарақат алғаннан кейін және жаттықтырушы Дик Дафф команданы екі ойында жеңіске жеткізгеннен кейін Имлах өзін команданың жаттықтырушысы деп тағайындады, бірақ шындығында команданы соңғы он тұрақты маусымдық ойында көмекші жаттықтырушы Джо Крозиер басқарды. Имлах пен Крозиер «Лифс» клубының плей-оффқа өтуіне қол жеткізді, бірақ көрсеткіштері .500-ден бес ойынға кем болды. Бұл 13 маусымның алғашқысы жеңіссіз аяқталды. Имлах маусымнан кейін Крозиерді толық уақытты жаттықтырушы деп тағайындады. «Лифс» клубы Ситтлер үшін «Квебек Нордикс» клубынан ұсыныс қабылдауға дайын болған кезде, 1980 жылдың тамызында Имлах тағы да жүрек соғысына шалдықты. Баллард бұл мүмкіндікті пайдаланып, өзін бас менеджердің міндетін атқарушы етіп тағайындады және Ситтлермен келіссөздер жүргізді. Екі тарап та Ситтлердің 1980-81 маусымда командаға капитан ретінде қайта оралуына келісті. Баллард сонымен қатар қорғанысшы Бьёрже Салмингке Имлах ұсынғаннан гөрі жақсы шарттармен жаңа келісімшартқа қол қойды. 1981 жылдың соңына дейін Имлах «Лифс» клубын бас менеджер ретінде басқара бастады. 1981 жылдың қыркүйегінде «Лифс» клубының жаттығу лагерінде Имлах үшінші рет жүрек соғысына ұшырады, содан кейін Торонтодағы жалпы ауруханада төрт рет байпас операциясы жасалды. Баллард уақытша басқарушы болып, БАҚ өкілдеріне Имлахтың денсаулығының нашарлауы «оның бас менеджерлік қызметіне соңғы нүкте болғанын» мәлімдеді. Имлахты ресми түрде жұмыстан шығармады, бірақ қарашада жұмысқа оралуға тырысқанда, ол «Maple Leaf Gardens» стадионындағы тұрақ орнының басқа біреуге берілгенін және Джерри Макнамараның бас менеджер міндетін атқарушы болып тағайындалғанын анықтады. Имлах жұмысқа қайтып келмеді және оның келісімшартының мерзімі аяқталды. 1985 жылдың қарашасында Лас-Вегаста демалып жүргенде төртінші рет жүрек соғысына ұшырады. 1987 жылдың 1 желтоқсанында Торонтода бесінші рет жүрек соғысынан қайтыс болды. Өмірінде Имлах 423 жеңіске, 373 жеңіліске және 163 тең ойынға қол жеткізді, сонымен қатар төрт Стэнли кубогын жеңіп алды. Оның «Лифс» клубындағы 365 жеңісі клуб тарихындағы ең үлкен көрсеткіш. 1984 жылы ол хоккейден құрылысшы ретінде ғалымдар залына енгізілді.

In July 1979, Imlach returned to the Leafs as general manager and the right hand man of owner Harold Ballard, his longtime friend. It was a controversial return, one that involved the dismantling of a team that had faced the Montreal Canadiens in both the 1978 and 1979 playoffs and was viewed by many as having a promising future. On his first day with the team, Imlach told the media that the Leafs only had five or six good players and the rest of the team needed to be improved. Imlach implemented a dress code requiring that all players wear a jacket and tie when in the Leafs' offices. Tiger Williams was fined $250 for not wearing a tie, and the fine would have doubled for a second offence. Players were no longer allowed to drink beer on plane and bus rides back from road games. Imlach quickly butted heads with team captain Darryl Sittler, using confrontational tactics to try to undermine his influence on the team. Imlach also disliked Sittler's prominent role in the NHL Players Association; during Imlach's first stint with the Leafs, he was well known as an ardent foe of the union and its executive director, Alan Eagleson. In September, Imlach went to court in an unsuccessful attempt to get an injunction to stop Sittler and goaltender Mike Palmateer from appearing on the TV show Showdown. Sittler had a no trade clause in his contract and, through his agent Eagleson, insisted on $500,000 to waive it. With Sittler apparently untouchable, Imlach instead traded Sittler's best friend Lanny McDonald to the moribund Colorado Rockies on December 29, 1979. An anonymous player told the Toronto Star that Ballard and Imlach made the trade specifically to undermine Sittler's influence on the team. In protest, prior to the Leafs' first game following the trade, Sittler removed the captain's "C" from his sweater, and resigned as team captain after the game. Eagleson called the trade "a classless act." Imlach offered Sittler to the Sabres in return for Perreault, but was turned down. He also rejected an offer from the Philadelphia Flyers who were said to be willing to trade Rick MacLeish and André Dupont for Sittler. In March 1980, after Floyd Smith was injured in a car accident and acting coach Dick Duff led the team to two lopsided defeats, Imlach named himself as coach, though it would actually be assistant coach Joe Crozier who would direct the team from behind the bench for their last ten regular season games. Imlach and Crozier were able to get the Leafs to squeak into the playoffs, albeit with a record five games under .500—the first of 13 straight seasons without a winning record. Imlach named Crozier as his full time successor after the season. It looked like the Leafs were ready to accept an offer for Sittler from the Quebec Nordiques when Imlach had another heart attack in August 1980. Ballard used the opportunity to name himself acting general manager and hold talks with Sittler, and the two agreed that Sittler would return to the team as captain for the 1980–81 season. Ballard also signed defenceman Börje Salming to a new contract with terms that Imlach had refused to offer. Before the end of 1981, Imlach was back running the Leafs as general manager. During the Leafs' training camp in September 1981, Imlach suffered a third heart attack, which was followed by quadruple bypass surgery at Toronto General Hospital. Ballard became interim manager and told the media that Imlach's poor health meant that "he's through as general manager." Imlach was never officially fired, but when he tried to return to work in November, he found that his parking spot at Maple Leaf Gardens had been reassigned and Gerry McNamara had been made acting general manager. Imlach never returned to work and his contract was allowed to expire. He suffered a fourth heart attack in November 1985 at a casino while on vacation in Las Vegas and died after a fifth heart attack in Toronto on December 1, 1987, at the age of 69. Over his career, Imlach amassed a coaching record of 423 wins, 373 losses and 163 ties to go along with four Stanley Cups. His 365 wins with the Leafs are still the most in franchise history. He was inducted into the Hockey Hall of Fame as a builder in 1984.

Тренерлік іс-әрекет

Команда Жыл Регулярлық маусым Пост-сезон G W L T OTL Pts Аяқталу нәтижесіTOR1958–595022208 (65) НХЛ-де 4-ші орынЖартылай финалда жеңіс (4–3 BOS қарсы) Стэнли кубогының финалында жеңіліс (1–4 MTL қарсы)TOR1959–607035269 792-ші орын НХЛ-де Жартылай финалда жеңіс (4–2 DET қарсы) Стэнли кубогының финалында жеңіліс (0–4 MTL қарсы)TOR1960–6170391912 902-ші орын НХЛ-де Жартылай финалда жеңіліс (1–4 DET қарсы)TOR1961–6270372211 852-ші орын НХЛ-де Жартылай финалда жеңіс (4–2 NYR қарсы) Стэнли кубогын жеңді (4–2 CHI қарсы)TOR1962–6370352312 821-ші орын НХЛ-де Жартылай финалда жеңіс (4–1 MTL қарсы) Стэнли кубогын жеңді (4–1 DET қарсы)TOR1963–6470332512 783-ші орын НХЛ-де Жартылай финалда жеңіс (4–3 MTL қарсы) Стэнли кубогын жеңді (4–3 DET қарсы)TOR1964–6570302614 744-ші орын НХЛ-де Жартылай финалда жеңіліс (2–4 MTL қарсы)TOR1965–6670342511 793-ші орын НХЛ-де Жартылай финалда жеңіліс (0–4 MTL қарсы)TOR1966–6770322711 753-ші орын НХЛ-де Жартылай финалда жеңіс (4–2 CHI қарсы) Стэнли кубогын жеңді (4–2 MTL қарсы)TOR1967–6874333110 765-ші орын Шығыс дивизионында Қатыса алмадыTOR1968–6976352615 854-ші орын Шығыс дивизионында Ширек финалда жеңіліс (0–4 BOS қарсы)BUF1970–7178243915 635-ші орын Шығыс дивизионында Қатыса алмадыBUF1971–724182310 (51)6-шы орын Шығыс дивизионында (құрамнан шықты)TOR1979–8010550 (75)4-ші орын Адамс дивизионында Алдын ала раундта жеңіліс (0–3 MIN қарсы)TOR Барлығы 770370275125 8654 рет Стэнли кубогын жеңді (4–4–4–8, 0.478)BUF Барлығы 119326225 890 0 (0.000)Барлығы 889402337150 9544 рет Стэнли кубогын жеңді (4–4–4–8, 0.478)