Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Брофи (1883–1963) 1920 жылдары Американың Біріккен кеншілер одағының (UWMA) және 1930-1940 жылдары Өнеркәсіптік ұйымдар конгресінің (CIO) маңызды өкілі болды. Ол UMWA-да Джон Л. Льюис билігіне қарсы соңғы күшті қарсылас болды, ал Льюис оны жұмысқа қайта алғаннан кейін CIO-ның маңызды басшысы болды.
John Brophy (1883–1963) was an important figure in the United Mine Workers of America (UWMA) in the 1920s and the Congress of Industrial Organizations (CIO) in the 1930s and 1940s. He was the last major challenger to John L. Lewis' power within the UMWA and, after Lewis hired him back, a key leader within the CIO.
Шахта жұмысшылары
Брофи Англияның Ланкашир қаласында шахтер отбасында дүниеге келген. Оның отбасы ол тоғыз жасында АҚШ-қа көшіп келіп, Пенсильванияның орталық бөлігіндегі көмір шахталарында жұмыс тапты. Брофи 11 жасында шахтада жұмыс істей бастады; 14 жасында ол UMWA-ға қосылды. Ол кәсіподақ ішінде өсіп, UMWA-ның 2-ауданының президенті болды. Брофи 1926 жылы UMWA президентігіне Льюиске қарсы "Одақты сақтау" тізімімен түсті, көмір индустриясын мемлекеттік меншікке алуды талап етті. Егер дауыс беру демократиялық түрде өткізілсе, ол сайлауда жеңіске жетер еді. 1926 жылы жеңіске жеткен соң Льюис Брофиді және оның жақтастарын одақтан қуды. Льюис Брофиді екіұстаздық синдикализмде айыптады, себебі ол Коммунистік партияның бір бөлігі болған және оның кандидатурасын қолдаған Кәсіби одақтардың білім беру лигасынан қолдау алған. Кейіннен КПСС "Үшінші кезеңде" басты одақтарға қарсы саясатты қабылдағаннан кейін, оны реформатор деп айыптап, Брофимен қарым-қатынасын үзді. Брофи өзіндік білімімен қаруланған адам еді, Льюис оны UMWA-дан қуғаннан кейін экономика мен философияны оқып уақытын өткізді. Ол сондай-ақ терең дінге сенетін, Рим папасы XIII Леонның жұмысшылардың кәсіподақ құру құқығын қолдаған ағылшын энциклопедиясы Rerum novarum-ға сүйеніп, өзінің сенімі мен жұмысшылар құқықтарын қорғауға берілгендігі арасындағы байланыс деп санады. 1927 жылдың қыркүйегінде Джеймс Х. Морер басқаратын американдық жұмысшылар делегациясымен бірге Брофи Кеңес Одағына сапар шегіп, оның басшысы Иосиф Сталинмен пікір алмасты.
Brophy was born in Lancashire, England to a family of miners. His family emigrated to the United States when he was nine years old and found work in the central Pennsylvania coal mines. Brophy began working in the mines at age eleven; by the age of fourteen, he had joined the UMWA. He rose within the union to become president of District 2 of the UMWA. Brophy ran against Lewis for President of the UMWA in 1926 on a "Save the Union" slate, calling for nationalization of the coal industry. He probably would have won the election if the vote had been held democratically. Lewis drove Brophy and his supporters from the union after his victory in 1926. More specifically Lewis accused Brophy of dual unionism, based on the support that he had received from the Trade Union Educational League, an arm of the Communist Party which had supported his candidacy. The CPUSA later burned its bridges with Brophy, denouncing him as a reformist, after it adopted a policy of opposition to mainstream unions during the "Third Period". Brophy was a self educated man, who spent his time after Lewis' expelled him from the UMWA studying economics and philosophy. He was also deeply religious, relying on Rerum novarum, the papal encyclical of Pope Leo XIII supporting the right of workers to form unions, as the bridge between his faith and his commitment to the rights of workers. In September 1927, with an American workers' delegation headed by James H. Maurer as its chairman, Brophy visited Soviet Union and exchanged opinions with its leader, Joseph Stalin.
CIO
Брофи келесі бірнеше жыл бойы жұмысшы қозғалысынан тыс болды, 1933 жылға дейін, Льюис оны UMWA-ға жұмысқа қайтарып, «Жаңа келісім» кезеңінде мүшелігін қайта жаңғыртуға көмектесті. Льюис оны 1935 жылдан 1938 жылға дейін CIO-ның бірінші ұлттық директоры етіп тағайындады, бірақ кейін өзінің жақын адамының біріне қызметін тапсырды. Брофи 1941 жылы Льюис кеткеннен кейін CIO-да қалды; 1940 жылы Льюистің Рузвельтке қарсылығымен ашық келіспеушілігі, егер Льюис өзі кетпесе, оның CIO-дан кетуіне әкелген болар еді. Льюистің CIO президенті ретіндегі ізбасары Филип Мюррей Брофиді Өндірістік кәсіподақ кеңестерінің (IUC) директоры етіп тағайындады. Ол елдің әртүрлі қалаларында IUC құруға белсенді түрде қатысты, оларды «CIO-ның қоғамдық ұйымдары» деп қарастырды, олар «қауымдастықтағы барлық кәсіподақтардың қолдауын ғана емес, сонымен қатар басқа кәсіподақтарда және ұйымдасқан еңбек қозғалысынан тыс прогрессивті көзқарастарды нығайтуда да жетекші рөл атқара алады». Брофи көпшілік адамдардың CIO-ның мақсаттарымен келісетінін, ал оларға жетіспейтін нәрсе – «тек ұйымдасқан еңбек қозғалысы бере алатын басшылық» екенін айтты. IUC директоры лауазымында ол II дүниелік соғыстан кейінгі кезеңдегі CP басқаруындағы кәсіподақтарды CIO-дан қууға ықпал етті. Ол CIO-ның саяси іс-қимыл комитеттері мен өндірістік кеңестерді орталықтандырылған түрде басқаруды жақтағандардың бірі болды. Бұл комитеттер мен кеңестер CIO-ға мүше болған, бірақ CIO-ның өзі құрған, жоғарыдан берілген саясатты орындауға міндетті, дербестігі шектеулі кәсіподақтардың өкілдерінен құралған еді. 1942 жылдың қараша-желтоқсан айларында ол басқарған топтың есебі 1943 жылдың шілдесінде CIO PAC құрылуына әкелді. 1948 жылы ол CIO-дағы жергілікті еңбек кеңестері мен мемлекеттік органдарға қарсы шаралар қабылдады, олар Америка Еңбек партиясының үміткері Генри Уоллесті қолдаған немесе ұлттық CIO саясатына қайшы келетін Маршалл жоспарына қарсы шыққан. Брофи сонымен қатар Халықаралық кәсіподақтар федерациясы және Халықаралық еркін кәсіподақтар конфедерациясы сияқты халықаралық еңбек ұйымдарында CIO өкілі ретінде, сондай-ақ Ұлттық соғыс еңбек кеңесі, 8802-ші жарлықпен құрылған Әділ жұмыспен қамту практикасы жөніндегі комитет және жалақыны тұрақтандыру кеңесі сияқты бірқатар мемлекеттік органдарда еңбек өкілі ретінде қызмет етті. 1955 жылы CIO мен AFL біріккеннен кейін ол AFL CIO құрамында қызметін жалғастырды.
Brophy was outside the labor movement for the next few years until 1933, when Lewis brought him back to work for the UMWA as it regained its membership in the early days of the New Deal. Lewis made him the CIO's first National Director from 1935 to 1938, then reassigned him in favor of one of his own loyalists. Brophy remained with the CIO after Lewis left it in 1941; his open disagreement with Lewis' opposition to Roosevelt's candidacy in 1940 probably would have led to his departure from the CIO if Lewis himself had not left it. Lewis' successor as CIO President, Philip Murray, named Brophy the Director of Industrial Union Councils (IUC). He was instrumental in setting up IUCS in cities across the country, viewing them as the "community organizations of the CIO" that "can rally not only the support of all unions in the community, but they can also play a leading part in strengthening progressive sentiment in other unions and outside the organized labor movement.” Brophy argued that most people shared the goals of the CIO, and asserted that what they lacked was “the leadership that organized labor alone can give " His position as Director of IUCs proved to be an important one in the expulsion of CP led unions from the CIO following World War II. He was one of the strongest advocates for centralized control of the CIO's political action committees and the industrial councils, which were made up from delegates from the more or less autonomous unions affiliated with the CIO but which were themselves creations of the CIO, obliged to follow CIO policy imposed from above. In November–December 1942, he led a team whose report led to formation of the CIO PAC in July 1943. In 1948 he led the crackdown on local labor councils and state bodies within the CIO that had endorsed American Labor Party candidate Henry Wallace or opposed the Marshall Plan in contravention of national CIO policy. Brophy also served as a CIO representative to international labor organizations such as the World Federation of Trade Unions and the International Confederation of Free Trade Unions and as a labor representative on a number of government agencies, such as the National War Labor Board, the Committee on Fair Employment Practice established by Executive Order 8802 and the Wage Stabilization Board. He continued serving with the AFL CIO after the CIO reunited with the AFL in 1955.