Лафайет Маклоус: Конфедеративті генерал және Азамат соғысының қайраткері
Lafayette McLaws
Лафайет Маклоус: Американ азамат соғысындағы Конфедерация генералы. Антиетам, Фредериксбург, Геттисберг шайқастарындағы рөлі, сот процесі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Азамат соғысындағы Конфедерация армиясының офицері (1821-1897)
Confederate Army officer in the American Civil War (1821 1897)
Лафайетт МакЛоус (/l//ə/'/f//eɪ//.//ɛ//t/ ləFAYet; 15 қаңтар 1821 ж. – 24 шілде 1897 ж.) – Америка Құрама Штаттары армиясының офицері және Америка Азамат соғысындағы Конфедерация генералы. Ол Антиетам және Фредериксбург шайқастарында қызмет етті, онда Роберт Ли оның Мэри биіктігін қорғағаны үшін жоғары бағалады. Геттисбург шайқасында оның дивизиясы Персик бағы мен Бидай даласы арқылы сәтті шабуылдар жасады, бірақ Одақ әскерін Зират төбесінен ығыстыра алмады. Ноксвилл науқанынан кейін ол тиімсіздік танытқаны үшін әскери сотқа тартылды, бірақ процедуралық себептермен бұл шешім күшін жойды. Соңында, ол туған жері Джорджияға Шерманның Теңізге науқанына қарсы тұру үшін жіберілді, бірақ Каролиналар арқылы шегініп, көптеген сарбаздарын дезертирлікке жоғалтты және 1865 жылдың сәуір айында Джозеф Джонстонмен бірге капитуляциялаған деп есептелді. МакЛоус әскери сотқа қатысты ашуын сақтап қалды, әсіресе, оның досы және Уэст-Пойнттегі сыныптасы Джеймс Лонгстрит оған айып таққандықтан, олармен ол көп жылдар бойы бірге қызмет еткен. Ол Лонгстритті соғыстың жеңілісіне кінәлаған «Жоғалған іс» идеологтарына қарсы қорғағанымен, Лонгстриттің әрекеттерін толық кешірген жоқ.
Lafayette McLaws (/l//ə/'/f//eɪ//.//ɛ//t/ ləFAYet; January 15, 1821 – July 24, 1897) was a United States Army officer and a Confederate general in the American Civil War. He served at Antietam and Fredericksburg, where Robert E. Lee praised his defense of Marye's Heights, and at Gettysburg, where his division made successful assaults through the Peach Orchard and Wheatfield, but was unable to dislodge Union forces from Cemetery Ridge. After the Knoxville Campaign, he was court martialed for inefficiency, though this was overturned for procedural reasons. Finally, he was sent to his native Georgia to resist Sherman's March to the Sea but retreated through the Carolinas, losing many men through desertion, and was presumed to have surrendered with Joseph E. Johnston in April 1865. McLaws remained bitter about his court martial, especially since the charges had been filed by James Longstreet, his friend and classmate at West Point, with whom he had served for years. Although he defended Longstreet against Lost Cause proponents who blamed him for losing the war, McLaws never fully forgave Longstreet for his actions.
Ерте өмір
Лафайет МакЛоус Грузия штатының Аугуста қаласында дүниеге келген. Ол 1842 жылы АҚШ Әскери академиясын 56 курсанттың ішінде 48-ші орынға ие болып бітірді. МакЛоус Мексика-Америка соғысында, Батыста және Юта соғысында мормондық көтерілісті басу үшін жаяу әскер офицері болып қызмет етті. Миссури штатындағы Джефферсон казармасында ол Закари Тейлордың немересі Эмили Эллисон Тейлорға үйленді, бұл оны болашақ Конфедерация Ричард Тейлор мен Джефферсон Дэвистің туысы етті. Ол генерал-майор Джеймс Лонгстриттің Солтүстік Вирджиния армиясындағы Бірінші корпусында 1-дивизия қолбасшысы болды және соғыстың көп бөлігінде Лонгстритпен бірге болды, бірақ Макклелланның Джеймс өзенінен кері шегінуін бақылау үшін Ричмондта қалды, сондықтан Солтүстік Вирджиния науқанына қатыса алмады. Роберт Лидің 1862 жылғы Мэриленд науқаны кезінде МакЛоустың дивизиясы корпустың қалған бөлігінен бөлініп, генерал-майор Томас Дж. "Стоунволл" Джексонмен бірлесіп әрекет етті және Харперс-Ферридегі Мэриленд Хайтс биіктігін басып алды. Ол дивизиясын Мэриленд штатының Шарпсбург қаласына жеткізіп, Антиетам шайқасында Батыс Орманын қорғады. Ли МакЛоустың шайқас алаңына кешігіп келгеніне көңілі толмады. Фредериксбург шайқасында МакЛоустың дивизиясы Марй биіктігін қорғағандардың бірі болды және ол Лиді өзінің қаһарлы қорғаныс көрсетуімен риза етті.
Lafayette McLaws was born in Augusta, Georgia. He graduated from the United States Military Academy in 1842, placing 48th out of 56 cadets. McLaws served as an infantry officer in the Mexican–American War, in the West, and in the Utah War to suppress the Mormon uprising. While at Jefferson Barracks, Missouri, he married Emily Allison Taylor, the niece of Zachary Taylor, making him a cousin in law of future Confederates Richard Taylor and Jefferson Davis. Maj. Gen. James Longstreet's First Corps in the Army of Northern Virginia as 1st Division commander and stayed with Longstreet for most of the war, but was left in Richmond to observe McClellan's withdrawal down the James River, and thus missed the Northern Virginia Campaign. During Robert E. Lee's 1862 Maryland Campaign, McLaws's Division was split from the rest of the corps, operated in conjunction with Maj. Gen. Thomas J. "Stonewall" Jackson, and captured Maryland Heights at Harpers Ferry. He marched his division to Sharpsburg, Maryland, and defended the West Woods in the Battle of Antietam. Lee was disappointed in McLaws's slow arrival on the battlefield. At the Battle of Fredericksburg, McLaws's Division was one of the defenders of Marye's Heights, and he satisfied Lee with his ferocious defensive performance.
186365
Канселлорсвиллде, Лонгстриттің қалған корпусы Вирджиния штатының Саффолк қаласының маңында міндеттерді орындауға жіберілген кезде, Маклоус Лидің тікелей басшылығымен шайқасты. 1863 жылдың 3 мамырында Ли Маклоустың дивизиясын генерал-майор Джон Седжвиктің басшылығымен Лидің артқы жағына қарай жорықтап келе жатқан VI корпусын тоқтатуға жіберді. Ол осы міндетті орындады, бірақ Ли Маклоус Раппанок өзенінен Седжвиктің корпусының қашуына жол бергеніне және оған қарсы күшті шабуыл жасап, көбірек зиян келтірмегеніне көңілі толмады. Ли Джексонның Канселлорсвиллде салған жарақатының орнын толтыру үшін армиясын қайта ұйымдастырғанда, Лонгстрит өзінің бағыныштыларын екі жаңа корпусқа тағайындауға ұсынды. Бірақ Ли Ричард С. Эуэлл мен А. П. Хиллді таңдағанда екеуі де көңіліне қалды. Маклоус басқа бөлімге ауысуды сұрады, бірақ оған рұқсат берілмеді. Геттисбург шайқасының екінші күні, 1863 жылдың 2 шілдесінде Маклоус Лонгстриттің оң қанатын шабуылдауға кіріскен екінші дивизияға басшылық етті. Ол Уитфилд және Пич Орчард аймақтарында үлкен жетістікке жетті (бірақ көптеген өмірттер құрбан болды), бірақ армияның барлығы одақтық күштерді Зират төбесіндегі бекіністерінен ығыстыра алмады. Оның дивизиясы келесі күні Пикеттің шабуылына қатыспады, Лонгстрит басшылық еткеніне қарамастан. Маклоус Лонгстриттің корпусын генерал Брэкстон Брэггтің Теннесси армиясына көмектесу үшін Теннессиге алып келді. Ол Чикамога шайқасында өз дивизиясын басқаруға кеш келді, онда бригадалық генерал Джозеф Б. Кершоу басқарды, бірақ ол Чаттануга науқанына қатысты. 1863 жылғы Ноксвилл науқанында Лонгстрит Форт-Сандерске шабуылдың сәтсіз аяқталуына байланысты Маклоусты қызметтен шеттетуге мәжбүр болды, себебі ол "Командир генералдың қабылдаған жоспарлары мен әрекеттеріне сенімсіздік" сезімін білдірді. Конфедерацияның адъютанты және инспекторы Сэмюэл Куперге 30 желтоқсанда жолдаған хатында Лонгстрит "міндеттерді орындамау" бойынша үш айыптау ұсынды; бірақ ол Маклоустың "қызметтері үкіметке басқа лауазымда қажет болуы мүмкін" болғандықтан әскери сот отырысын өткізуді сұрамады. (Осы хатта ол өз дивизия командирінің "қабілетсіздігі" үшін айыпталған бригадалық генерал Джером Б. Робертсонға қатысты әскери сот отырысын өткізуді сұрады.) Маклоус та 30 желтоқсанда Куперге Лонгстриттің айыптауларын жоққа шығарып, атын ақтап алу үшін әскери сот отырысын өткізуді сұрады. Купер Лонгстриттің хатын соғыс министрі Джеймс Седдонға және Конфедерация президенті Джефферсон Дэвиске, Лонгстриттің өзінің бағынышты офицерлерін ресми сот шешімісіз қызметтен шеттетуге және тағайындауға құқығы жоқ екенін ескертіп жіберді. Дэвис екі генералдың да әскери сотынан өтуіне бұйрық берді, бірақ Маклоустың орнын басатын адам табылғанша оны қызметтен шеттетуге қарсы болды. Робертсон мен Маклоустың әскери соты 1864 жылдың 12 ақпанында Теннесси штатының Мористоун қаласында басталды, генерал-майор Саймон Б. Бакнер сот төрағасы болды. Сот процесі куәгерлердің (оның ішінде Лонгстриттің) уақытында келмеуіне байланысты кешіктірілді, кейбір жағдайларда Лонгстрит оларға демалыс бергендіктен. Купердің кеңсесі 5 мамырда сот шешімін жариялады, ол оны міндеттерді орындамаудың алғашқы екі айыпталуы бойынша ақтап, бірақ үшіншісі бойынша кінәлі деп тапты - "шабуылдың егжей-тегжейлерінде өзінің сәттілігіне қажетті шаралар жасауға немқұрайлылық танытты". Маклоус 60 күнге атақсыз және командасыз сотталды, бірақ Купер сот процедурасындағы өлімге әкелетін кемшіліктерді анықтады және үкімді жоққа шығарды, Маклоусты өз дивизиясымен қызметке оралуға бұйырды. Алайда, 18 мамырда Маклоус Соғыс департаментімен Оңтүстік Каролина, Джорджия және Флорида департаментіндегі Саванна қорғанысына тағайындалды. Маклоус өзінің тағдырына қатты ашуланды, Лонгстрит оны сәтсіз Ноксвилл науқаны үшін күнәнің құрбаны ретінде пайдаланды деп мәлімдеді. Соғыстан кейін көп жылдар өткеннен кейін Лонгстрит өзінің мемуарларында Маклоусқа қарсы айыптаулар ұсынғанына өкініш білдірді, бұл оқиға "сақтықсыз сәтте" болғанын айтты. Уақыт өте келе екі Конфедерация ардагерлері арасындағы араздық басылды, бірақ Маклоус Лонгстриттің әрекеттерін толық кешірген жоқ. Маклоус Бірінші корпустан кетіп, Ли оны Вирджинияда басқаруға қабылдамағандықтан, Саваннаға бет алды, онда ол 1864 жылдың соңында генерал-майор Уильям Т. Шерменнің теңізге жасаған жорығына қарсы тұра алмады. Маклоус Шерменнің Каролинаға шабуылына қарсы белсенді қызмет атқарды. 1865 жылдың 2 ақпанында Өзендер көпірінің шайқасында оның басқаруы Теннесси армиясының Оңтүстік Каролинаға енуіне қарсылық көрсетті. Оның күштері Салкехачи өзенінен Федералдардың өтуін кешіктірді, олар басқа өткелдерді тауып, оның оң қанатын айналып өтті. Маклоус генерал-лейтенант Уильям Дж. Хардидің басшылығымен Аверасборо шайқасында Конфедерацияның үшінші қорғаныс шебін басқарды және Бентонвилл шайқасында басшылық етті. Оның дивизиясы Бентонвиллдегі шайқасқа көп қатыспады, себебі бұйрықтар нақты болмады. Осы шайқастардан кейін Маклоус өз дивизиясының тәртібімен мәселелерге тап болды, дезертирлік пен тонауды болдырмау үшін күніне бірнеше рет тізімді тексерді. Генерал Джозеф Е. Джонстон армияны қайта ұйымдастырғанда, Маклоус өз басшылық лауазымын жоғалтты. Ол Бентонвилльден кейін Джорджия ауданына басшылық етуге тағайындалды. Ол 1865 жылдың 26 сәуірінде Солтүстік Каролинада Джонстон армиясымен капитуляциялаған болуы мүмкін; бірақ оның парақшасы туралы ешбір жазба жоқ. 1865 жылдың 18 қазанында Маклоус АҚШ үкіметімен кешірілді. Лафайет Маклоус Саваннада қайтыс болды және ондағы Лорел Гроув зиратында жерленген. Оның хаттарының жинағы, "Әскери генерал: генерал-майор Лафайет Маклоустың Азамат соғысы хаттары" (2002) өлімнен кейін жарияланды.
At Chancellorsville, while the rest of Longstreet's corps was detached for duty near Suffolk, Virginia, McLaws fought directly under Lee's command. On May 3, 1863, Lee sent McLaws's Division to stop the Union VI Corps under Maj. Gen. John Sedgwick marching toward Lee's rear. He did accomplish this, but Lee was disappointed that McLaws had not attacked more aggressively and caused more harm to Sedgwick's corps instead of letting him escape across the Rappahannock River. When Lee reorganized his army to compensate for Jackson's mortal wounding at Chancellorsville, Longstreet recommended his subordinate for one of the two new corps commands. Still, both men were disappointed when Lee chose Richard S. Ewell and A. P. Hill instead. McLaws requested a transfer, but it was denied. On the second day of the Battle of Gettysburg, July 2, 1863, McLaws commanded the second division to step off in Longstreet's massive assault on the Union left flank. He achieved great success (at a high cost in lives) in the areas known as the Wheatfield and the Peach Orchard, but the army as a whole was unable to dislodge the Union forces from their positions on Cemetery Ridge. His division did not participate in Pickett's Charge the next day, despite Longstreet's command of that assault. McLaws accompanied Longstreet's corps to Tennessee to come to the aid of General Braxton Bragg's Army of Tennessee. He arrived too late to lead his division at Chickamauga, where Brig. Gen. Joseph B. Kershaw led it, but he did participate in the Chattanooga Campaign. In the Knoxville Campaign later in 1863, Longstreet relieved McLaws due to the failure of the attack on Fort Sanders, citing "a want of confidence in the efforts and plans which the Cmdg Genl has thought proper to adopt." In a letter addressed to Confederate Adjutant and Inspector General Samuel Cooper on December 30, Longstreet submitted three charges of "neglect of duty"; however, he did not request a court martial because McLaws's "services might be important to the Government in some other position." (In that same letter, he requested a court martial for Brig. Gen. Jerome B. Robertson, who had been charged with "incompetency" by his division commander.) McLaws also wrote to Cooper on December 30, disputing Longstreet's charges and requesting a court martial to clear his name. Cooper forwarded Longstreet's letter to Secretary of War James Seddon and Confederate President Jefferson Davis, with the annotation that Longstreet was not authorized to relieve and reassign officers under his command without a formal court martial. Davis ordered the court martial of both generals, although he opposed relieving McLaws until a successor could be appointed. The courts martial of Robertson and McLaws convened in Morristown, Tennessee, on February 12, 1864, with Maj. Gen. Simon B. Buckner serving as president of the court. The proceedings suffered delays as witnesses—including Longstreet—were not available to appear as scheduled, in some cases because Longstreet granted them leaves of absence. Cooper's office published the court's findings on May 5, exonerating him on the first two specifications of neglect of duty but finding him guilty of the third—"failing in the details of his attack to make arrangements essential to his success." McLaws was sentenced to 60 days without rank or command, but Cooper overturned the verdict and sentence, citing fatal flaws in the court's procedures and ordering McLaws to return to duty with his division. However, on May 18, McLaws was assigned by the War Department to the Defenses of Savannah in the Department of South Carolina, Georgia, and Florida. McLaws was bitter about his fate, claiming Longstreet had used him as a scapegoat for the failed Knoxville Campaign. In his memoirs many years after the war, Longstreet expressed regret that he had filed charges against McLaws, which he described as happening "in an unguarded moment." In time, the animosity healed between the two Confederate veterans, but McLaws never fully forgave Longstreet for his actions. McLaws left the First Corps, and since Lee would not accept him for command in Virginia, he proceeded to Savannah, which he could not defend successfully against Maj. Gen. William T. Sherman's March to the Sea in late 1864. McLaws next saw active service opposing Sherman's advance into the Carolinas. At the Battle of Rivers' Bridge on February 2, 1865, his command resisted the advance of the Army of the Tennessee into South Carolina. His forces delayed the Federal crossing of the Salkehatchie River until they found other crossings and turned his right flank. McLaws led a division under Lt. Gen. William J. Hardee at the Battle of Averasborough, commanding the Confederate third line of defense, and at the Battle of Bentonville. His division was little engaged at Bentonville because of vague orders. In the aftermath of these battles, McLaws had problems with the discipline of his division, holding multiple roll calls daily to prevent desertion and looting. When Gen. Joseph E. Johnston reorganized the army, McLaws lost his command assignment. He was assigned command of the District of Georgia after Bentonville. He may have surrendered with Johnston's army in North Carolina on April 26, 1865; however, there is no record of his parole. On October 18, 1865, McLaws was pardoned by the U. S. government. Lafayette McLaws died in Savannah and is buried there in Laurel Grove Cemetery. A collection of his letters, A Soldier's General: The Civil War Letters of Major General Lafayette McLaws (2002), was published posthumously.
Ескерткіштер
МакЛоус Сыркл, Вирджиния штатының Джеймс-Сити округіне жақын Вильямсбургтегі Анхейзер Буштың Кингсмилл жобасының бір бөлігі, 1970 жылдары оның құрметіне аталған. 1861 жылы, сол кездегі подполковник МакЛоус Вирджиния түбегі арқылы созылған 4 мильдік Уильямсбург қорғаныс желісінің құрылысында маңызды рөл атқарды, бұл желі 1862 жылғы түбек кампаниясының Уильямсбург шайқасында шешуші роль ойнады. МакЛоустың бюсті Саванна қаласындағы Форсайт паркінде, қаланың Азамат соғысы ескерткішінің жанында орналасқан.
McLaws Circle, part of the Kingsmill development of Anheuser Busch in James City County, Virginia, near Williamsburg, was named in his honor in the 1970s. In 1861, then Lt. Col. McLaws played a key role in the construction nearby of the Williamsburg Line, 4 miles of defensive works across the Virginia Peninsula, which played a crucial role in the Battle of Williamsburg of the 1862 Peninsula Campaign. A bust of McLaws stands in Savannah's Forsyth Park, near the city's Civil War Memorial.