Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Болгар мұғалімі және революционер (1865–1921) муниципалитет.
Bulgarian teacher and revolutionary (1865–1921)
the municipality
Георге Петров Николов, туған Георги Петров Николов (2 сәуір 1865 – 28 маусым 1921), болгар мұғалімі және революционер, Ішкі Македониялық революциялық ұйымының (IMRO) жетекшілерінің бірі. Ол Болгария Княздігінің астанасы Софиядағы өкілі болды. Осы ретте ол Жоғарғы Македониялық Адрианополь комитетінің (SMAC) мүшесі де болды және оның басқару органының жұмысына қатысты. Балқан соғыстары кезінде Петров болгар армиясына ерікті болып қосылды, ал Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Сербия мен Грекиядағы болгар оккупациялық билігінің қызметіне қатысты. Кейін ол болгар саясатына қатысты, бірақ ақырында бәсекелес оңшыл IMRO фракциясы тарапынан өлтірілді. Македония тарихнамасы бойынша, ол этникалық македондық болған.
Gyorche Petrov Nikolov born Georgi Petrov Nikolov (April 2, 1865 – June 28, 1921), was a Bulgarian teacher and revolutionary, one of the leaders of the Internal Macedonian Revolutionary Organization (IMRO). He was its representative in Sofia, the capital of Principality of Bulgaria. As such he was also a member of the Supreme Macedonian Adrianople Committee (SMAC), participating in the work of its governing body. During the Balkan Wars, Petrov was a Bulgarian army volunteer, and during the First World War, he was involved in the activity of the Bulgarian occupation authorities in Serbia and Greece. Subsequently, he participated in Bulgarian politics, but was eventually killed by the rivaling IMRO right wing faction. According to the Macedonian historiography, he was an ethnic Macedonian.
Өмірбаян
Варош (Прилеп) қаласында туған, Осман империясы (қазіргі Солтүстік Македония) Болгария Экзархатының Прилептегі мектебінде және Салоникидегі Болгария ерлер гимназиясында оқыды. Кейіннен ол жаңа құрылған Шығыс Румелияның астанасы Пловдивтегі гимназияда білім алды. Онда ол 1885 жылы құрылған Болгарияның құпия орталық революциялық комитетіне қосылды. Комитеттің бастапқы мақсаты Македония аймағының (сол кезде Батыс Румелия деп аталған) автономиясын қамтамасыз ету болды, бірақ ол Болгария мен Шығыс Румелияның бірігуіне ұйымдастырушылық көмек көрсетті. Сол жылы Серб-Болгар соғысы кезінде болгар армиясында ерікті болып қызмет етті. Кейін Петров Македонияның түрлі қалаларында Болгария Экзархатының мұғалімі болып жұмыс істеді. Ол Македониядағы революциялық күреске, сондай-ақ 1896 жылы Салоникада өткен Ішкі Македониялық революциялық ұйымының (аты даулы) съезіне қатысты. Ол ұйымның жаңа уставы мен ережелерін жасаушылардың бірі болды, оларды Готсе Делчевпен бірлесіп жазды. Сондай-ақ ол Македония халқының этнографиялық зерттеуін жариялады, онда олардың болгарлар, түріктер, албандар, влахтар (ароман және меглено румындары), еврейлер мен цыгандардан тұратынын көрсетті. Сәтті аяқталмаған көтерілістен кейін Петров ИМРО-дағы қызметін жалғастырды. Көтерілістің сәтсіздігі Македония революциялық қозғалысының әртүрлі фракциялары арасындағы бәсекелестікті қайта жақтатты. Солшыл фракция, оның ішінде Петров болгар ұлтшылдығына қарсы болды, ал ИМРО-ның орталықшыл фракциясы оған жақындады. Петров 1905-1908 жылдары Софиядағы эмигранттар өкілдігіне қайтадан кірді. 1908 жылғы Жас түрктер революциясынан кейін Петров жазушы Антон Страшимировпен бірге Салоникада (Солун) шығарылатын "Kulturno Edinstvo" ("Мәдени бірлік") журналын редакциялады. 1911 жылы ИМАРО-ның жаңа Орталық Комитеті құрылды, орталықшыл фракция Ұйымды толық бақылауға алды. Балқан соғыстары кезінде Гьорче Петров Македониялық-Адрианополь еріктілер корпусының 5-ші ротасында ерікті болып күресті. Оңтүстік Сербияны болгар әскерлері басып алған кезде ол Битоладағы тұрақты аймақтық комитеттің төрағасы болды, яғни Вардар Македониясында, бірақ Солтүстік Грекияны болгар әскерлері басып алғаннан кейін Драма қаласының мэрі болды. Соғыс аяқталғаннан кейін ол бұрынғы Біріккен Ішкі Революциялық Ұйымның Уақытша өкілдігі деп аталған жаңа солшыл ұйымды құруға бастама көтерді. Бұл үкімет Париждегі бейбіт келісімдерде (1919-1920) Македониядағы болгарлардың мүдделерін қорғауды мақсат етті. Ол Болгарияның Аграрлық Ұлттық Одасының (БАНУ) жаңа үкіметімен, әсіресе соғыс министрі Александр Димитровпен және басқа да көрнекті аграрлық лидерлермен тығыз байланыста болды. БАНУ аумақтық кеңеюден бас тартып, Югославиямен қарым-қатынасты жақсартудан басталатын Балқан аграрлық мемлекеттерінің федерациясын құруға ұмтылды. Осының нәтижесінде Петров Ішкі істер министрлігінің Болгар босқындары агенттігінің басшысы болып тағайындалды. Содан кейін Петров Югославия мен Грекиядан кетуге мәжбүр болған болгар босқындарының мәселесімен айналысты, осылайша ИМРО орталықшылдарының наразылығын тудырды. Мұның бір себебі - ИМРО-ның БАНУ үкіметімен ашық күресі, ал екіншісі - түрлі босқын ұйымдарының өзара әрекеттесуі және ИМРО-ның оларды бақылауға алуға тырысуы болды. 1921 жылдың маусымында ол Софияда оңшыл ИМРО лидері Тодор Александровтың бұйрығымен ИМРО-ның қатысуымен өлтірілді. Гьорче Петровты өлтіру ИМРО мен Болгария үкіметі арасындағы қарым-қатынасты ушықтырды және македониялық қозғалыста маңызды келіспеушіліктерге әкелді. Оның құрметіне Скопье маңындағы бір шағын қала Ǵорче Петров деп аталды, көбінесе тек Ǵорче деп аталады. Бұл шағын қала Солтүстік Македонияның астанасы Скопьедегі он муниципалитеттің бірі болып табылады.
Born in Varoš (Prilep), Ottoman Empire (today North Macedonia), he studied at the Bulgarian Exarchate's school in Prilep and the Bulgarian Men's High School of Thessaloniki. Later he attended the Gymnasium in Plovdiv, capital of the recently created Eastern Rumelia. Here he joined the Bulgarian Secret Central Revolutionary Committee founded in 1885. The original purpose of the committee was to gain autonomy for the region of Macedonia (then called Western Rumelia), but it played an important role in the organization of the Unification of Bulgaria and Eastern Rumelia. In the same year, he was a volunteer in the Bulgarian army during the Serbo Bulgarian War. Afterwards, Petrov worked as a Bulgarian Exarchate's teacher in various towns of Macedonia. He took part in the revolutionary campaign in Macedonia as well as in the Thessaloniki Congress of the Internal Macedonian Revolutionary Organization (first name disputed) in 1896. He was among the authors of the organization's new charter and rules, which he co wrote with Gotse Delchev. He also published an ethnographic study of Macedonia's population, which he described as consisting of Bulgarians, Turks, Albanians, Vlachs (Aromanians and Megleno Romanians), Jews and Gypsies. After the unsuccessful uprising, Petrov continued his participation in the IMRO. The failure of the Uprising reignited the rivalries between the varying factions of the Macedonian revolutionary movement. The left wing faction, including Petrov, opposed Bulgarian nationalism but the Centralist's faction of the IMRO, drifted more and more towards it. Petrov was again included in the Emigrant representation in Sofia in 1905–1908. After the Young Turks Revolution of 1908, Petrov together with writer Anton Strashimirov edited the "Kulturno Edinstvo" magazine ("Cultural Unity"), published in Thessaloniki (Solun). In 1911 a new Central Committee of IMARO was formed and the Centralists faction gained full control over the Organization. During the Balkan wars, Gyorche Petrov was a volunteer in the 5th company of Macedonian Adrianopolitan Volunteer Corps. He was President of the Regular Regional Committee in Bitola for some time during the Bulgarian occupation of Southern Serbia, i. e. Vardar Macedonia, but after the Bulgarian occupation of Northern Greece, became a mayor of Drama. At the end of the war he was one of the initiators of the formation of a new leftist organization called Provisional representation of the former United Internal Revolutionary Organization, and this government set a task of defending the positions of the Bulgarians in Macedonia at the Paris Peace Conference (1919–1920). He kept close ties with the new government of Bulgarian Agrarian National Union (BANU), especially with war minister Aleksandar Dimitrov and some other prominent Agrarian leaders. BANU rejected territorial expansion and aimed at forming a Balkan federation of agrarian states, a policy which began with a détente with Yugoslavia. As a result, Petrov became a Chief of the Bulgarian Refugees Agency by the Ministry of Internal Affairs. Then Petrov had to deal with the problem of Bulgarian refugees who had to leave Yugoslavia and Greece, thus incurring IMRO Centralist faction leaders' hatred upon himself. One of the reasons for this was the open struggle of the IMRO with the government of the BANU, and on the other hand, the interplay between the various refugee organizations and the attempt of IMRO to acquire them. He was eventually killed by an IMRO assassin in June 1921 in Sofia, on the order of right wing IMRO leader Todor Aleksandrov. The assassination of Gyorche Petrov complicated relations between IMRO and the Bulgarian government and produced significant dissensions in the Macedonian movement. To honor his name a suburb of Skopje was named Ǵorče Petrov, or usually shortly referred to only as Ǵorče. The suburb is one of the ten municipalities of Skopje, the capital of North Macedonia.