Грузинский военачальник Георгий Квинитадзе: биография, карьера от офицера Российской армии до главнокомандующего Грузии, эмиграция во Францию и звание Национального героя.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Грузия әскери қолбасшысы
Georgian military commander
Гиоргий Иванович Квинитадзе (; Георгий Иванович Квинитадзе, Georgy Ivanovich Kvinitadze; оның нақты тегі Чиковани, ჩიქოვანი) (21 тамыз 1874 – 7 тамыз 1970) – Императорлық Ресей армиясының офицерінен Грузия Демократиялық Республикасының бас қолбасшысына дейін өскен грузин әскери қолбасшысы. Қызыл Армияның Грузияға басып кіргеннен кейін Квинитадзе Францияға эмиграцияға кетті, онда ол Грузиядағы 1917–1921 жылдардағы оқиғалар туралы естеліктерін жазды. 2013 жылы ол қайтыс болғаннан кейін Грузияның Ұлттық Батыры атағымен және орденімен марапатталды.
Giorgi Kvinitadze (; Георгий Иванович Квинитадзе, Georgy Ivanovich Kvinitadze; his real surname was Chikovani, ჩიქოვანი) (August 21, 1874 – August 7, 1970) was a Georgian military commander who rose from an officer in the Imperial Russian army to commander in chief of the Democratic Republic of Georgia. After the Red Army invasion of Georgia, Kvinitadze went into exile to France, where he wrote his memoirs of the 1917–1921 events in Georgia. In 2013, he was posthumously awarded the title and Order of National Hero of Georgia.
Өмірбаян
Тбилисиде немесе Дагестанда Ресей армиясының полковнигі отбасында туған Квинитадзе 1884 жылы Тбилиси кадет корпусына қабылданды, содан кейін әскери білімін Санкт-Петербургтегі Санкт-Константин жаяу әскер мектебінде жалғастырды, оны 1894 жылы бітірді және 153-ші Владикавказ жаяу әскер полкінде подпоручик болып тағайындалды. Одан кейін ол Ресей Польшасында қызмет етті. Рус-жапон соғысы кезінде (1904–1905) Квинитадзе капитан шеніне көтерілді. 1910 жылы Бас штаб академиясын бітіріп, Кавказ әскери округі штабына жіберілді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде, 1916 жылы Квинитадзе полковник болып жоғарылатылып, 4-ші Кавказдық атқыштар дивизиясының штаб бастығы болып тағайындалды. 1917 жылғы Ресей революциясынан кейін, генерал-майор атанған Квинитадзе, 1918 жылы жаңа тәуелсіз Грузия армиясының бас қолбасшысы болғанға дейін Транскавказ федералды үкіметіндегі соғыс министрінің орынбасары қызметін атқарды. Ол елдегі меньшевиктердің басшылығымен келіспеушілікке байланысты көп ұзамай қызметтен кетті. Алайда, сол жылдың соңында Армениямен соғыс кезінде ол штаб бастығы ретінде әскери қызметке қайта оралды. 1919 жылы ол Ахалцихе провинциясындағы мұсылман революционерлерін жеңген грузин әскерлеріне басшылық етті және 1919 жылдың 20 сәуірінде бұрын түріктердің бақылауында болған Артвин қаласын басып алды. Ол Тифлисте әскери мектеп ашуға көмектесті және оның команданты болып қызмет етті. 1920 жылдың мамыр айының басында большевиктер төңкеріс жасауға тырысқанда ол Грузия армиясының бас қолбасшысы болып қайта тағайындалды. Сол кезде большевиктер төңкеріске дайындық ретінде әскери мектепке шабуыл жасады. Квинитадзе курсанттарымен бірге қарсылық көрсетіп, ғимаратты сәтті қорғады. Бірнеше күннен кейін, Грузия армиясының басшысы ретінде ол Әзірбайжаннан кеңес әскерлерінің өту әрекетін тоқтатты. 1921 жылы Грузияға Қызыл Армияның басып кіруі кезінде ол қайтадан бас қолбасшы болып тағайындалды. 1921 жылдың наурызында Грузия соғыста жеңілгеннен кейін Квинитадзе Францияға кетіп, алдымен Pathé Records компаниясында кеңсе қызметкері болып жұмыс істеді, содан кейін мацони өндіретін шағын кәсіпорын ашты. 1970 жылы Париждің Шату қалашығында қайтыс болды және Левиль-сюр-Орждағы грузин зиратына жерленді. Квинитадзенің мәйіті 2021 жылдың 26 мамырында Тбилисидегі Мтацминда пантеонына толық әскери салтанатпен қайта жерленді. 2006 жылы Грузия Қорғаныс министрлігі орналасқан Тбилисидегі бір көшеге Квинитадзе есімі берілді.
Born into the family of a colonel of the Russian army in Tiflis or Dagestan, Kvinitadze entered the Tiflis Cadet Corps in 1884, and then continued his military education at St Constantine Infantry School, St Petersburg, which he graduated from in 1894, being commissioned as a podpuruchik in the 153rd Vladikavkaz Infantry Regiment. He then served in Russian Poland. During the Russo Japanese war (1904–1905) Kvinitadze was promoted to captain. In 1910, he graduated from the General Staff Academy and was dispatched to the Caucasian Military District headquarters. During World War I, in 1916, Kvinitadze was promoted to colonel and appointed a chief of staff of the 4th Caucasian Rifle Division. After the Russian Revolution of 1917, Kvinitadze, now major general, served as a Deputy Minister of War for the Transcaucasus federal government before becoming the Commander in Chief of the army of a newly independent Georgia in 1918. He resigned shortly thereafter due to his disagreement with the Menshevik leadership of the country. Later that year, however, he returned to military service in the capacity of Chief of Staff during the war with Armenia. In 1919, he commanded the Georgian troops that defeated Muslim revolutionaries in the Akhaltsikhe province, and occupied, on April 20, 1919, the hitherto Turkish held city of Artvin. He helped establish a military school in Tiflis and served as its Commandant before being made Commander in Chief of Georgian army again early in May 1920, when the Bolsheviks attempted a coup d'état. He happened still to be on the spot when the Bolsheviks assaulted the military school as a preliminary to a coup. Kvinitadze, with his cadets, put up a stout resistance and successfully defended the building. Days later, he, in the head of the Georgian army, rolled back an attempt by the Soviet Russian troops to penetrate from Azerbaijan. During the Red Army invasion of Georgia of 1921, he was reappointed the Commander in Chief. After Georgia's defeat in the war in March 1921, Kvinitadze left for France, where he first worked as a clerk for Pathé Records and then ran a small business producing matsoni. He died in Chatou suburb of Paris in 1970 and was buried at the Georgian cemetery of Leuville sur Orge. Kvinitadze's remains were reburied with full military honors to the Mtatsminda Pantheon in Tbilisi on 26 May 2021. A street in Tbilisi, where Georgia's Ministry of Defense is located, was named after Kvinitadze in 2006.
Отбасы
1911 жылы Квинитадзе ханшайым Мариам Макашвилиге үйленді (28 тамыз 1889 – 27 сәуір 1960). Олардың үш қызы болды: Ида, Тамар және Нино. Ида (1912 жылы туған) 1943 жылы грузин эмигранты, генерал Георгий Чхеидзеге (1907–1970) үйленді. Тамар (1913 жылы туған) 1938 жылы грузин эмигранты, екінші дүниежүзілік соғыстағы француз офицері Жорж Одишелидзеге (1899–1970) тұрмысқа шықты. Нино (1920 жылы туған) 1955 жылы нидерландтық Питер Клод Холланд д'Абоға (7 қазан 1917 жылы туған) үйленді; олар британдық-француз актрисасы және бұрынғы «Бонд» қызы Марьям д'Абоның ата-анасы.
In 1911, Kvinitadze married Princess Mariam Makashvili (August 28, 1889 – April 27, 1960). They had three daughters: Ida, Tamar and Nino. Ida (b. 1912) married (1943) Georgian émigré general Giorgi Chkheidze (1907–1970). Tamar (b. 1913) married (1938) the Georgian émigré Georges Odichelidze (1899–1970), French officer of World War II. Nino (b. 1920) married (1955) a Dutchman Peter Claude Holland d'Abo (b. 7 October 1917); they are the parents of the British French actress and former Bond Girl, Maryam d'Abo.
Мемуарлары
Квинитадзе орыс тілінде жазған "Грузияның тәуелсіздік жылдарындағы естеліктерім, 1917–1921" (Мои воспоминания в годы независимости Грузии, 1917–1921) кітабы алғаш рет 1985 жылы Парижде жарық көрді және 1998 жылы грузин тіліндегі аудармасында жарық көрді. Грузияның кеңестік үкіметке айналуынан бір жыл өткен соң, 1922 жылы мемуардың көп бөлігін жазған Квинитадзе 1917–1921 жылдардағы аласапыран жылдар туралы жаңа деректер мен жеке бақылауларын ұсынады. Бұл оқиғаларға қатысушы ретінде жазылған әскери тарихнамадан өзге, Квинитадзедің естеліктері саяси тұрғыдан да маңызды, ол меншевиктерге қатысты қырағы сын айтады, оларды мемлекетке зиян келтіру, социалистік және интернационалистік риторикасымен грузин халқын бөліп-жару, тиімсіздік таныту және елді күтілген шетелдік араласудан қорғай алмаумен айыптайды. Зураб Авалишвилидің тарихи еңбектерімен бірге Квинитадзедің естеліктері Грузияның қысқа ғасырлық тәуелсіздігі туралы шетелде жазылған ең бағалы куәліктердің бірі саналады.
Kvinitadze's Russian language book My Memoirs from the Years of Independence of Georgia, 1917–1921 (Мои воспоминания в годы независимости Грузии, 1917–1921) first appeared in Paris in 1985 and was published in a Georgian translation in 1998. Writing most of the memoir in 1922, a year after Georgia's sovietization, Kvinitadze provides new details and personal observations about the troubled years of 1917–1921. In addition to being a military chronicle written by a participant of those events, Kvinitadze's memoirs are a political commentary, directing harsh criticism at the Mensheviks, accusing them of undermining the state and alienating the Georgian people with their socialist and internationalist rhetoric, incompetence and failure to defend the country against the anticipated foreign intervention. Along with Zurab Avalishvili’s historical works, Kvinitadze’s memoirs are considered one of the best firsthand accounts of Georgia’s short lived independence written abroad.