Ренессанс суретшісі: Амброжо Боргоньоне өмірі мен творчествасы
Ambrogio Bergognone
Амброжо Боргоньоне – Ренессанс кезеңіндегі итальян суретшісі, Миландық және оның айналасындағы өнерде еңбек еткен. Винченцо Фоппа мен Бернардино Зеналенің дәстүрінде сурет салған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Италиялық суретші Амброджио Боргоньоне (Амброджио да Фоссано, Амброджио ди Стефано да Фоссано, Амброджио Стефани да Фоссано, сондай-ақ Иль Бергоньоне немесе Амброджио Эгонни деп те белгілі, шамамен 1470 – 1523/1524 жылдары) – Милан қаласында және оның айналасында шығармашылықпен айналысқан Ренессанс дәуірінің итальян суретшісі.
Italian painter
Ambrogio Borgognone (variously known as Ambrogio da Fossano, Ambrogio di Stefano da Fossano, Ambrogio Stefani da Fossano or as il Bergognone or Ambrogio Egogni, c. 1470s1523/1524) was an Italian painter of the Renaissance period active in and near Milan.
Өмірбаян
Ол Леонардо да Винчимен шамамен бір замандас болғанмен, Винченцо Фоппа мен Бернардино Зеналедің Ренессансқа дейінгі Ломбардия өнеріне көбірек ұқсас стильде сурет салған. Туған және қайтыс болған күні белгісіз; Пьемонт аймағындағы Фоссано қаласында дүниеге келген деген болжам бар, ал оның аты Бургундия мектебімен көркемдік байланысына байланысты деп есептеледі. Оның даңқы негізінен Картузиандардың шіркеуі мен монастырынан тұратын Сертоза ди Павия кешеніндегі жұмысымен байланысты. 1473 жылы Сертозаның әйгілі қасбетін жасаған деген күмәнді. Ол 1486 жылдан бастап сегіз жыл бойы інісі Бернардино Бергоньонемен бірлесіп жұмыс істеді, Бартоломео Поланың тарсиа немесе инкрустациялы ағаштан жасалған хор тұғырлары үшін Құдай ана, әулиелер мен апостолдардың суреттерін жасады, 1494 жылға дейін, Миланға оралғанға дейін аяқтады. Оның мансабының 1486 жылға дейінгі кезеңіне жатқызуға болатын жалғыз белгілі туындысы – Сант-Эусторжио базиликасындағы алтарьлық сурет. Миланға оралғаннан кейін екі жыл бойы Сан-Сатиро шіркеуінде жұмыс істеді. 1497 жылдан бастап көршілес Лодидегі Инкороната шіркеуін суреттермен безендірумен айналысты. Содан бері оның туралы мәліметтер аз. 1508 жылы Бергамодағы шіркеу үшін сурет салған; 1512 жылы оның қолы Миланның мемлекеттік құжатында тіркелген; 1524 жылы – бұл біздің соңғы нақты жазбамыз – Миландағы Сан-Симплициано галереясында Сент-Сисинийдің өмірін бейнелейтін фрескалар сериясын салған. Боргоньоне ерекше стильге ие, бірақ шамалы талантты суретші деп есептеледі. Ол итальян өнерінің ең қызықты кезеңінде маңызды орын алады. Лондондағы Ұлттық галереяда оның бірнеше туындылары сақталған: Сертоза үшін салған жібек тудың бөліктері, ерлер мен әйелдердің тізе бүгіп отырған топтарының бас суреттері және Павия маңындағы Ребекино капелласы үшін салған Киелі Екатеринаның үйленуінің үлкен алтарьлық суреті. Алайда, оның нақты шеберлігі мен ерекше идеалдарын, фрескада, темперада немесе майда бояумен салған бояулардың нәзік және айқын түстерін, оның кейбір жұқа және әлсіз келбетін, солтүстік өнерін еске түсіретін германиялық сезімталдық пен портреттік дәлдігін, тыныш пен сабырға құштарлығының, энергия талап етілетін жерлерде күштілікке ұмтылысының қақтығысын, сюжеттік және әртүрлі фондарға қатысты консервативті көзқарасын бағалау үшін, ең алдымен Сертозадағы фрескалар мен алтарьлық суреттердің үлкен сериясын, содан кейін Милан мен Лодидегі фрескалар мен алтарьлық суреттердің қалдықтарын зерттеу қажет, онда Леонардоның және жаңа дәуірдің ықпалын, бірақ оның алғашқы қалауларын жоймай, байқауға болады. Бернардино Луини оның шәкірттерінің бірі болған деседі.
While he was nearly contemporary with Leonardo da Vinci, he painted in a style more akin to the pre Renaissance, Lombard art of Vincenzo Foppa and Bernardino Zenale. The dates of his birth and death are unknown; he is said to have been born at Fossano, in Piedmont, and his appellation is attributed to his artistic affiliation with the Burgundian School. His fame is principally associated with his work at the Certosa di Pavia complex, composed of the church and convent of the Carthusians. It is unlikely he designed, in 1473, the celebrated façade of the Certosa itself. He worked there for eight years starting in 1486, in collaboration with his brother Bernardino Bergognone, when he furnished the designs of the figures of the virgin, saints and apostles for the choir stalls, executed in tarsia or inlaid woodwork by Bartolomeo Pola, till 1494, when he returned to Milan. Only one known picture, an altarpiece at the Basilica of Sant' Eustorgio, can with good probability be assigned to a period of his career earlier than 1486. For two years after his return to Milan, he worked at the church of San Satiro. From 1497 he was engaged for some time in decorating with paintings the church of the Incoronata in neighbouring Lodi. Documentation of him thenceforth is scant. In 1508 he painted for a church in Bergamo; in 1512, his signature appears in a public document of Milan; in 1524 and this is our last authentic record he painted a series of frescoes illustrating the life of St. Sisinius in the portico of San Simpliciano at Milan. Borgognone is considered a modestly talented painter with marked individuality. He holds an interesting place in the most interesting period of Italian art. The National Gallery, London, has a number or his works: the separate fragments of a silk banner painted for the Certosa, and containing the heads of two kneeling groups severally of men and women, and a large altarpiece of the marriage of St Catherine, painted for the chapel of Rebecchino near Pavia. But to judge of his real powers and peculiar ideals, his system of faint and clear colouring, whether in fresco, tempera or oil; his somewhat slender and pallid types, not without something that reminds us of northern art in their Teutonic sentimentality as well as their fidelity of portraiture; the conflict of his instinctive love of placidity and calm with a somewhat forced and borrowed energy in figures where energy is demanded, his conservatism in the matter of storied and minutely diversified backgrounds to judge of these qualities of the master as they are, it is necessary to study first the great series of his frescoes and altarpieces at the Certosa, and next those remains of later frescoes and altarpieces at Milan and Lodi, in which we find the influence of Leonardo and of the new time mingling with, but not expelling, his first predilections. Bernardino Luini is said to have been one of his pupils.