Экономикалық мәселе: толық емес келісімшарттар, инвестициялар, келіссөздердегі қиындықтар. Бірлескен жұмысқа қарамастан, тараптар пайда табу үшін келісімдерден бас тартады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Экономикалық дилемма
Economic dilemma
Экономикада тоқтау мәселесі толық емес шарттар теориясының негізгі мәселесі болып табылады және толық шарттар жасаудың қиындығын көрсетеді. Тоқтау мәселесі екі фактор болғанда туындайды:
In economics, the hold up problem is central to the theory of incomplete contracts, and shows the difficulty in writing complete contracts. A hold up problem arises when two factors are present:
Болашақ мәмілеге қатысушы тараптар мәміле жасалмас бұрын, қатынасқа қатысты, шартта көрсетілмейтін инвестициялар жасауы керек. Оптималды мәміленің нақты түрі (мысалы, сапа деңгейінің талаптары, жеткізілу уақыты, бірліктердің саны) алдын ала анықталмайды. Тоқтау мәселесі – екі тараптың ынтымақтастықпен тиімді жұмыс істеуі мүмкін болса да, екінші тараптың келіссөз жүргізу мүмкіндігін арттырып, өз пайдасын азайту қаупінен қорқып, одан бас тарту жағдайы. Егер А тарапы В тарапымен қарым-қатынас жасауға алдын ала міндеттенсе, соңғысы бұл міндеттеменің құны бойынша бірінші тарапты "тоқтатуға" тырысуы мүмкін. Тоқтау мәселесі ауыр экономикалық шығындарға және инвестициялардың жетіспеуіне әкелуі мүмкін.
Parties to a future transaction must make noncontractible relationship specific investments before the transaction takes place. The specific form of the optimal transaction (such as quality level specifications, time of delivery, what quantity of units) cannot be determined with certainty beforehand. The hold up problem is a situation where two parties may be able to work most efficiently by cooperating but refrain from doing so because of concerns that they may give the other party increased bargaining power and thus reduce their own profits. When party A has made a prior commitment to a relationship with party B, the latter can 'hold up' the former for the value of that commitment. The hold up problem leads to severe economic cost and might also lead to underinvestment.
Инвестицияның жеткіліксіздігі
Көп жағдайда, тонау мүмкіндігі белгілі бір инвестицияға жасалатын инвестициялардың жеткіліксіздігіне және осыған байланысты тиімсіздікке алып келуі мүмкін деп есептеледі. Инвестициялардың жеткіліксіздігі инвесторлардың нәтижелерді кейіннен келіссөздер арқылы жеткілікті үлес түрінде алуға кепілдік бере алмайтындығынан туындайды. Осының салдарынан, нәтижелерге жасалатын болжамдар келіссөздер процесі туралы жасалған болжамдарға өте тәуелді болады. Келіссөздер процесін көптеген тепе-теңдіктерге ие ойын ретінде қарастыруға болады. Инвестицияның жеткіліксіздігі тек қана агент тиімді тепе-теңдікке үйлесе алмаған жағдайда ғана пайда болуы мүмкін.
It is often argued that the possibility of a hold up can lead to underinvestment in relation specific investment and thus inefficiency. Underinvestment occurs because investors cannot guarantee themselves a sufficient share of the return through ex post bargaining. Consequently, predictions of the outcome are very sensitive to assumptions made about the bargaining process. The bargaining process can be seen as a game with multiple equilibria. Underinvestment may occur only when the agent fails to coordinate on an efficient equilibrium.
Автомобиль өнеркәсібі
Тарихи мысал АҚШ автомобиль өнеркәсібіне қатысты, бірақ бұл мысал Коуз (2000) тарапынан күдік тудырады. Fisher Body компаниясы General Motors (GM) компаниясымен автомобиль корпусының бөлшектерін сұраныс бойынша эксклюзивті келісімшартқа ие болды, сондықтан Fisher Body GM-нің талаптарына сәйкес компоненттерді жеткізуші жалғыз компания болды. 1920 жылы күтпегендей сұраныс күрт өсті. Fisher Body компаниясы бұл жағдайды пайдаланып, GM-ді қосымша өндірілген бөлшектердің бағасын көтеру арқылы қысымға алды деген пікір бар. Осы қысым салдарынан GM 1926 жылы Fisher Body компаниясын сатып алған делінеді.
A historic example concerns the US car industry, but the example is sharply disputed by Coase (2000). Fisher Body had an exclusive contract with General Motors (GM) to supply car body parts and so Fisher Body was the only company to deliver the components according to GM's specifications. In 1920, a sharp increase in demand occurred that was above expectations. It is claimed that Fisher Body used the unforeseen situation to hold up GM by increasing the price for the additional parts produced. It has been said that the hold up led to GM acquiring Fisher Body in 1926.
Оңтүстік Африканы демократияландыру
Оңтүстік Африкадағы апартеидтен шығу кезінде көптеген ақ нәсілді элиталар демократияның көпшіліктің диктатурасына алып келетінінен қорқып, алаңдады. Әділ сайлаулар өткеннен кейін, көптеген бай ақтар ұзақ жылдар бойы кедей болған қаралардың (немесе олардың сайланған өкілдерінің) ақ азшылықтан байлықты тартып алатынынан сескенді. Осы себепті демократиялық және әділ сайлауларға қарсылық көрсетілді. Бейбіт өтуді қамтамасыз ету (және сайлаудың сенімділігін сақтау үшін) Африка Ұлттық Конгресі ақ нәсілділердің табысын және байлығын қорғауға міндеттеме беруі керек болды. Осы міндеттеме ақтарға көпшілік қаралардың билікке келетін демократиялық сайлау нәтижелерін құрметтеуге мүмкіндік берді. ANC-нің осындай сенімді міндеттемесі Оңтүстік Африкадағы ақтар үшін жаңа демократиялық режимді жеткілікті тартымды етті, әйтпесе олар азшылық билігінен бас тартпаған болар еді. Бұл мәселе жалпы саяси контексте де туындайды: Саддам Хусейн сияқты диктаторлар басым күшке ұшырағандарына қарамастан, биліктен бас тартпайды, себебі олар биліктен кеткен жағдайда өмірі мен мүлкі қорғалатынына кепілдік ала алмайды.
During transition out of South African apartheid, many white elites feared that democratization would result in tyranny of the majority. Now that fair elections were held, many wealthy whites feared that the longtime poor blacks (or their elected representatives) would expropriate wealth from the white minority. For this reason there was white resistance against democratic and fair elections. To ensure a peaceful transition (and to uphold the credibility of the elections), the African National Congress needed to make a commitment to protect the incomes and wealth of the white minority. This commitment allowed whites to respect the results of a democratic election which would put the majority blacks in power. That credible commitment from the ANC made the new democratic regime sufficiently attractive to whites in South Africa, otherwise they would not have agreed to transition out of minority rule. This problem arises more generally in a political context: dictators such as Saddam Hussein do not surrender to superior force and leave power when it should be rational to do so, because they have no means of assurance that their property and their lives will be protected if they leave power.
Шарттық
Роджерсон (1992) тіпті өте күрделі жағдайларда, кез келген күрделіліктегі транзакциялық шешімдер мен пайдалы функцияларды қамтитын x агенттер қатысатын тоқтату (hold-up) проблемасына ең жақсы келісімшарттық шешімнің бар екенін көрсетті. Ол үш маңызды шарттың орындалуы қажет екенін көрсетеді:
Rogerson (1992) showed the existence of a first best contractual solution to the hold up problem in even extremely complex environments involving x agents with arbitrarily complex transaction decisions and utility functions. He shows that three important environmental assumptions must be made:
Сыртқы факторлардың болмауы, яғни әрбір агенттің инвестициясы тікелей өзінің нәтижесіне ғана әсер етеді. Сондықтан, сатушының инвестициясы сатып алушыға сататын өнімнің сапасына әсер ететін жағдайға жол берілмейді. Тәуекелсіздік. Инвестициялық шешімді тек бір агент қабылдайды, себебі ақпараттың бір бөлігі тек соның ғана білуінде болады. Бұдан өзге, шешімді жүзеге асыру үшін «күшті» келісімшарттар жасалуы керек. Күрделі келісімшарттар жасау мүмкін. Әрбір тарап қатысуға міндеттенеді, сондықтан барлық тараптар келісімшартқа қол қою кезінде оған келіседі. Келісімшарттың шарттарын қайтадан келісуге жол берілмейді, демек, тепе-теңдік жағдайында қайта келісу мүмкін емес. Роджерсонның (1992) пікірінше, тоқтату (hold-up) проблемасы міндетті түрде тиімсіздікке алып келмейді; егер тиімсіздік туындаса, жоғарыда аталған шарттардың бірі орындалмайды. Осы шарттар ең жақсы шешімге жету үшін қажет. Егер тікелей сыртқы факторлар болса және қайта келісуге жол берілмесе, тіпті ақпараттың симметриялы болған жағдайында да, инвестициялардың жеткіліксіздігіне жол беруге болмайды. Егер тікелей сыртқы факторлар болса, сатушының инвестициясы жасырын әрекет болса және сатып алушы өнімді бағалау туралы жеке ақпаратқа ие болса, тараптар толық міндеттемеге ие болған жағдайда да ең жақсы шешімге қол жеткізу мүмкін емес. Тікелей сыртқы факторлардың болмауы жағдайында, қарапайым келісімшарттар әрбір тарап өзінің бағалауы туралы жеке ақпаратқа ие болған кезде де тоқтату (hold-up) проблемасын шеше алады. Маскин мен Тироль (1999) күрделі келісімшарттардың алдын ала болжауға келмейтін жағдайларда тоқтату (hold-up) мәселесін шеше алатынын алға тартады, ал Харт пен Мур (1999) қайта келісуге жол берілмеген жағдайда бұл шешімнің жұмыс істемейтінін айтады. Қорытындылай келгенде, келісімшарт теориясында қолайлы келісімшарттар тоқтату (hold-up) проблемасын шеше ала ма, жоқ па деген мәселе даулы. Hoppe and Schmitz (2011) жүргізген тәжірибелік зерттеуде опциондық келісімшарттар қайта келісу мүмкін болған жағдайда да тоқтату (hold-up) проблемасын жеңілдетуі мүмкін екені анықталды, бұл Харт пен Мурдың (2008) келісімшарттар анықтамалық нүктелер ретінде қызмет ете алады деген идеясымен түсіндіріледі.
No externalities so that the investment of each agent directly affects only its own type. Therefore, the following situation is not allowed: a situation where a seller's investment has influence on the quality of the product that he sells to the buyer. Risk neutrality. Only one investor has partially private information so that only one agent makes an investment decision. Furthermore, the solution also requires 'powerful' contracts to be written. Complex contracts can be written. Each party commits to participate so all parties are willing to sign the contract at the time of signing. The contract prevents from renegotiating the outcomes of the contract so that renegotiation in equilibrium is not possible. According to Rogerson (1992) the hold up problem does not necessarily create inefficiencies; when it does, one of the above requirements is not satisfied. The requirements are necessary to come to an absolutely best solution. If there are direct externalities and renegotiation cannot be prevented, even under symmetric information, underinvestment cannot be avoided. If there are direct externalities, the seller's investment is a hidden action and the buyer has private information about its valuation, the absolutely best solution may not be attained even when the parties have full commitment power. In the absence of direct externalities, simple contracts may solve the hold up problem even when each party has private information about its valuation. Maskin and Tirole (1999) argue that complex contracts can solve the hold up problem when there are ex ante indescribable contingencies, and Hart and Moore (1999) argue that the solution does not work when renegotiation cannot be ruled out. Taken together, whether or not suitable contracts can solve the hold up problem is disputed in contract theory. In an experimental study, Hoppe and Schmitz (2011) found that option contracts may alleviate the hold up problem even when renegotiation is possible, which may be explained by Hart and Moore's (2008) idea that contracts may serve as reference points.
Опциондық келісімшарттар мен қайта келіссөздер
Nöldeke және Schmidt (1995) тараптар қарапайым опциондық шарты жасаса, ұстап қалу салдарынан туындаған инвестиция жетіспеушілігі мәселесі шешіледі деп тұжырымдады. Мұндай шарт сатушыға белгілі бір көлемдегі тауарды жеткізу құқығын береді, бірақ оны жеткізуге міндеттейді демейді, сондай-ақ сатып алушының шарты бойынша төлемі сатушының жеткізу туралы шешіміне байланысты болады. Осылайша, бұл шарт қайта келіссөздерге немесе күрделі механизмдерге тәуелді емес, бірақ оның басты ерекшелігі – тараптардың бірі сауданың жасалуын немесе жасалмауын бір жақты шеше алады. Дегенмен, мұндай шарт сатушының жеткізу туралы шешіміне сәйкес төлемдерді күшімен жүзеге асыру мүмкін болмаса, қолданылмайды. Яғни, сот тауардың сатушыдан сатып алушыға жеткізілгенін растай алуы керек. Бұрынғы зерттеулерде сауда сәтсіз аяқталған жағдайда сот сатып алушы жеткізілгенді қабылдамағандығын немесе сатушы жеткізуден бас тартқандығын ажырата алмайды деп есептелгендіктен, мұндай мүмкіндік жоққа шығарылған.
Nöldeke and Schmidt (1995) argued that the underinvestment problem due to the hold up problem is eliminated if parties are able to write a simple option contract. Such a contract gives the seller the right but not the obligation to deliver a fixed quantity of the good and also makes the contractual payment of the buyer dependent on the delivery decision of the seller. Thus, this contract does not depend on renegotiation or complicated mechanisms, but its crucial feature is that one of the parties can unilaterally decide whether the trade takes place. However, such a contract is unachievable unless it is possible to enforce the payments conditional on the delivery decision of the seller. That means that the court must be able to verify delivery of the good to the buyer by the seller. The possibility was ruled out in earlier research where it was assumed that when trade fails, it is not possible for the court to distinguish whether the buyer did not accept the delivery or the seller refused to supply.
Вертикальды интеграция
Фирманың ұйымдық және басқару құрылымы ұстап алу мәселесімен күресу механизмі ретінде қарастырылуы мүмкін. Бұл мәселенің шешімі – тік интеграция, яғни барлық құрамдас бөліктер сырттан емес, іштен өндірілетін жағдай. Тік интеграция фирманың ұйымдық активтерінің меншік құқығын өзгертеді, соның арқасында икемділік артады және ұстап алу қаупі азаяды. Осылайша, келісімшарт арқылы туындаған ұстап алуға байланысты (мәміле) шығындар, сондай-ақ жазылған және орындалған келісімшарттар санына байланысты шығындар үнемделеді. Ұстап алу мәселелері фирмаға тән инвестициялардың болуынан, сонымен қатар осы инвестициялар кезінде қолданылатын ұзақ мерзімді келісімшарттар жиынтығынан туындайды. Тік интеграцияны ұстап алу мәселесін шешу үшін таңдау, нақты инвестицияның мөлшеріне және ұзақ мерзімді келісімшарттарды жасау мүмкіндігіне байланысты, олар ұстап алу қаупін болдырмау үшін жеткілікті икемді болуы керек. Дегенмен, икемді ұзақ мерзімді келісімшарттар жасау мүмкіндігі нарықтың белгісіздігіне және компанияның беделіне тікелей байланысты. Сондықтан, осы факторлар да тік интеграцияның мүмкіндігіне әсер етеді. Тік интеграцияның ұстап алу мәселесін қаншалықты жеңілдете алатыны ақпарат құрылымына да байланысты. Гросман мен Харттың (1986) тік интеграцияның дәстүрлі толық емес келісімшарт модельдері симметриялық ақпаратты қабылдаса, ал Шмиц (2006) толық емес келісімшарт аясын асимметриялық ақпаратты ескеруге мүмкіндік беру үшін кеңейтті.
The organization and governance structure of a firm might be seen as a mechanism for dealing with a hold up problem. A solution to the hold up problem is vertical integration such as a merger in which all parts of the body are being produced internally rather than outside. Vertical integration shifts the ownership of the organizational asset of the firm and therewith creates more flexibility and avoids potential of a hold up. In that way, the (transaction) costs associated with contractually induced hold ups are saved and also the costs associated with the number of contracts written and executed. Hold up problems are created from the existence of firm specific investments, but also from the set of long term contracts that are used in the presence of the certain investments. Whether a vertical integration is adopted as a solution to the hold up problem depends on the magnitude of the specific investment and the ability to write long term contracts, flexible enough to avoid a potential hold up. However, the ability to write flexible long term contracts strongly depends upon the underlying market uncertainty and the reputation of the company. Therefore, those factors will also influence the likelihood of vertical integration. The extent to which vertical integration can alleviate the hold up problem also depends on the information structure. While traditional incomplete contracting models of vertical integration such as Grossman and Hart (1986) assume symmetric information, Schmitz (2006) has extended the incomplete contracting framework to allow for asymmetric information.
Жалпы және келтірілген сілтемелер
Балкенборг, Д., Каплан, Т. Р. және Миллер, Т. (2010). Ұрлау мәселесі бойынша қарапайым экономикалық эксперимент. MPRA құжаты № 24772. Che, Y. K., & Sákovics, J. (2008). Ұрлау мәселесі. Экономиканың жаңа Палгрейв сөздігі, 2-ші басылым. Абстракт. Edlin, A. & Reichelstein, S. (1996). Ұрлау, стандартты бұзушылықтар және оңтайлы инвестициялар. American Economic Review, 86(3), 478–501 беттер. Grossman, S. J. және O. D. Hart, 1986. Меншік құнының артықшылықтары мен кемшіліктері: вертикальді және көлденең интеграция теориясы. Саяси экономика журналы, 94(4), 691–719 беттер. Coase, R. H. (2000). General Motors компаниясының Fisher Body компаниясын сатып алуы. Заң және экономика журналы, 1(43), 15–32 беттер. Ellingsen, T., & Johannesson, M. (2004). Ұрлау мәселесі бар ма? The Scandinavian Journal of Economics, 106(3), 475–494 беттер. Hart, O. (1995). Фирмалар, келісімшарттар және қаржылық құрылым. Оксфорд және Нью-Йорк: Оксфорд университетінің баспасы, Clarendon Press. Hart, O., & Moore, J. (1988). Толық емес келісімшарттар және қайта келіссөздер. Econometrica, 56(4), 755–785 беттер. Holmström, B., & Roberts, J. (1998). Фирма шекараларына қайта қарау. The Journal of Economic Perspectives, 12(4), 73–94 беттер. Hoppe, E. I., & Schmitz, P. W. (2011). Келісімшарттар Ұрлау мәселесін шеше ала ма? Эксперименттік дәлелдер. Games and Economic Behavior, 73(1), 186–199 беттер. Klein, B. (1998). Вертикальді интеграция ұйымдық меншік ретінде: Fisher Body – General Motors қарым-қатынасына қайта қарау. Journal of Law, Economics, and Organization, 4(1), 199–213 беттер. Nöldeke, G., & Schmidt, K. (1995). Опциондық келісімшарттар және қайта келіссөздер: Ұрлау мәселесіне шешім. The RAND Journal of Economics, 26(2), 163–179 беттер. Rogerson, W. P. (1992). Ұрлау мәселесіне келісімшарттық шешімдер. The Review of Economic Studies, 59(4), 777–793 беттер. Schmitz, P. W. (2001). Ұрлау мәселесі және толық емес келісімшарттар: келісімшарт теориясындағы соңғы тақырыптардың шолуы. Bulletin of Economic Research, 53(1), 1–17 беттер. Schmitz, P. W. (2006). Ақпарат жинау, транзакциялық шығындар және меншік құқығы тәсілі. American Economic Review, 96(1), 422–434 беттер. Tirole, J. (1988). Өнеркәсіптік ұйымдастыру теориясы. Массачусетс: Массачусетс технология институты. Williamson, O. E., 1979. Транзакциялық шығындар экономикасы: келісімшарттық қатынастарды басқару. Заң және экономика журналы, 22(2), 233–262 беттер.
Balkenborg, D., Kaplan, T. R., & Miller, T. (2010). A simple economic teaching experiment on the hold up problem. MPRA Paper No. 24772. Che, Y. K., & Sákovics, J. (2008). H old up Problem. The New Palgrave Dictionary of Economics, 2nd Edition. Abstract. Edlin, A. & Reichelstein, S. (1996). Holdups, Standard Breach Remedies, and Optimal Investment. American Economic Review, 86(3), pp. 478–501. Grossman, S. J. and O. D. Hart, 1986. The Costs and Benefits of Ownership: A Theory of Vertical and Lateral Integration. Journal of Political Economy, 94(4), p. 691 719. Coase, R. H. (2000). The Acquisition of Fisher Body by General Motors. Journal of Law and Economics, 1(43), 15 32. Ellingsen, T., & Johannesson, M. (2004). Is There a Hold Up Problem? The Scandinavian Journal of Economics, 3(106), 475 494. Hart, O. (1995). Firms, contracts, and financial structure. Oxford & New York: Oxford University Press, Clarendon Press. Hart, O., & Moore, J. (1988). Incomplete Contracts and Renegotiation. Econometrica, 4(56), 755 785. Holmström, B., & Roberts, J. (1998). The Boundaries of the Firm Revisited. The Journal of Economic Perspectives, 4(12), 73 94. Hoppe, E. I., & Schmitz, P. W. (2011). Can contracts solve the hold up problem? Experimental evidence. Games and Economic Behavior, 73(1), 186 199. Klein, B. (1998). Vertical Integration as Organizational Ownership: The Fisher Body General Motors Relationship Revisited. Journal of Law, Economics, and Organization, 1(4), 199 213. Nöldeke, G., & Schmidt, K. (1995). Option Contracts and Renegotiation: A Solution to the Hold up Problem. The RAND Journal of Economics, 2(26), 163 179. Rogerson, W. P. (1992). Contractual Solutions to the Hold Up Problem. The Review of Economic Studies, 4(59), 777 793. Schmitz, P. W. (2001). The Hold Up Problem and Incomplete Contracts: A Survey of Recent Topics in Contract Theory. Bulletin of Economic Research, 1(53), 1 17. Schmitz, P. W. (2006). Information Gathering, Transaction Costs, and the Property Rights Approach. American Economic Review, 96(1): 422–434. Tirole, J. (1988). The Theory of Industrial Organization. Massachusetts : Massachusetts Institute of Technology. Williamson, O. E., 1979. Transactions Cost Economics: The Governance of Contractual Relations. Journal of Law and Economics, 22(2), pp. 233–62.