Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Цзяньцзи Сенгкан (建智僧璨; Пиньинь: Jiànzhì Sēngcàn; Уэйд-Джайлз: Chien chih Seng ts'an; Ромадзи: Kanchi Sōsan) – Бодхидхармадан кейінгі үшінші қытай патриархы және Сиддхартха Гаутама Буддадан кейінгі отызыншы патриарх ретінде танымал. Ол екінші қытай патриархы Дадзу Хуйке (қытайша: 大祖慧可; пиньинь: Dàzǔ Huìkě; Уэйд-Джайлз: Ta tsu Hui k’o; ромаджи: Taiso Eka) дхармасының мұрагері саналады. Сенгкан ең әйгілі «Синьсин Мин» (Қытайша: 信心銘; Пиньинь: Xìnxīn Míng; Уэйд-Джайлз: Hsin hsin Ming) Чан поэмасының автор ретінде белгілі, аталған поэманың атауы «Жүректегі сенім туралы жазу» деген мағынаны білдіреді.
Jianzhi Sengcan (; Pīnyīn: Jiànzhì Sēngcàn; Wade–Giles: Chien chih Seng ts'an; Rōmaji: Kanchi Sōsan) is known as the Third Chinese Patriarch of Chán after Bodhidharma and thirtieth Patriarch after Siddhārtha Gautama Buddha. He is considered to be the Dharma successor of the second Chinese Patriarch, Dazu Huike (Chinese: 大祖慧可; Pīnyīn: Dàzǔ Huìkě; Wade–Giles: Ta tsu Hui k’o; Rōmaji: Taiso Eka). Sengcan is best known as the putative author of the famous Chan poem, Xinxin Ming (Chinese: 信心銘; Pīnyīn: Xìnxīn Míng; Wade–Giles: Hsin hsin Ming), the title of which means "Inscription on Faith in Mind".
Өмірбаян
Сенгканның туған жылы мен орны, сондай-ақ оның әулеті белгісіз.
The year and place of Sengcan's birth is unknown, as is his family name.
Даосин
592 жылы он төрт жастағы жаңа монах Даосинмен (580-651) кездесті. Даосин Сеңканнан тоғыз жыл бойы тәлім алып, жиырма жасына толмай Дхарманы жеткізді. Соңынан Сеңкан Вангонг тауына қайтқанға дейін Луофу тауында (Лофу-шань, Кунгтунның (Кантон) солтүстік-шығысында) екі жыл өткізді. 606 жылы Дхарма жиналысы кезінде ағаш астында отырып дүниеден озды. Дюмолиннің мәліметінше, қытай шенеунігі Ли Чань 745 немесе 746 жылы Шу-чоуде Сеңканның қабірін тапқан. Сеңкан Тан әулетінің императоры Сюань Цзуннан "Джианчжи 鑑智" ("Көзілдірік даналық") деген құрметті атақ алды.
He met Daoxin, (580 651) a novice monk of just fourteen, in 592. Daoxin attended Sengcan for nine years and received Dharma transmission when he was still in his early twenties. Subsequently, Sengcan spent two years at Mount Luofu (Lo fu shan, northeast of Kung tung (Canton)) before returning to Wangong Mountain. He died sitting under a tree before a Dharma assembly in 606. Dumoulin notes that a Chinese official, Li Ch’ang found Sengcan's grave in Shu chou in 745 or 746. Sengcan received the honorary title Jianzhi 鑑智 (“Mirror Wisdom”) from the Tang dynasty emperor Xuan Zong.
Ұстазы
Сенгкан, Бодхидхарма мен Хуике сияқты, Ланкаватара сутрасын зерттеуде жақтас және шебер ретінде белгілі болды, ол барлық екіұштылықты жоюды және «сөздер мен ойларды ұмытуды» үйретті, сонымен қатар даналықты терең ойлауға баса назар аударды. Дегенмен, МакРей Бодхидхарма (демек, Сенгкан) мен Ланкаватара сутрасы арасындағы байланысты «беткей» деп сипаттайды. Бұл сутра мен «Бодхидхарма мектебі» арасындағы байланыс Тао Хсуанның «Еңбегімен көзге түскен монахтардың қосымша өмірбаяндары» еңбегінде айтылады. Фа Чжуңның өмірбаянында ол «Хуи Кьо Ланкаватара сутрасының мәнін бірінші болып ұқты» деп нақтылайды және Сенгканды Ланкаватара сутрасының терең мағынасы туралы айтқан, бірақ жазба қалдырмаған адам ретінде көрсетеді. Сенгканның ілімдеріне қатысты пікірлер нақты дәлелдердің жетіспеуіне байланысты болжамдық сипатта болады.
Sengcan, like Bodhidharma and Huike before him, was reputed to be a devotee and specialist in the study of the Lankavatara Sutra, which taught the elimination of all duality and the “forgetting of words and thoughts”, stressing the contemplation of wisdom. However, McRae describes the link between Bodhidharma (and therefore Sengcan) and the Lankavatara Sutra as “superficial”. The link between this sutra and the “Bodhidharma school” is provided in Tao hsuan's Further Biographies of Eminent Monks where, in the biography of Fa ch’ung he “stresses that Hui k’o was the first to grasp the essence of the Lankavatara Sutra” and includes Sengcan as one who “discoursed on but did not write about the profound message of the Lankavatara Sutra. Due to the lack of authentic evidence, comments on Sengcan's teachings are speculative.
Жазбалар
Сенгканды Синьсин Миннің ("Аңдағы сенім") авторы ретінде дәстүрлі түрде құрметтегенімен, қазіргі заманғы ғалымдардың көпшілігі мұны ықтимал емес деп санайды.
Although Sengcan has traditionally been honored as the author of the Xinxin Ming (W G:Hsin hsin Ming, "Faith in Mind"), most modern scholars dismiss this as improbable.
Шекті көздер
Сенгкан туралы тарихи мәліметтер өте аз. Барлық Чан патриархтарының ішінде Сенгкан ең күдікті және ең нашар зерттелген:
The historical record of Sengcan is extremely limited. Of all the Chan patriarchs, Sengcan is the most ambiguous and the least known:
Белгілі молшылықтардың тағы да білімі
Сенгкан есімімен алғаш рет кездесетін жазба – Даосуаньның (??) 667 жылы жазылған "Тағы да көрнекті монахтардың өмірбаяндары" (645) (жапонша: Зоку косоден; пиньинь: Сюй гаосенг цхуан) кітабында. Бұл кітапта Сенгкан Хюике есімінен кейін, Хюикедің жеті шәкіртінің бірі ретінде, Ланкаватара сутрасының шебері Фа чжуңның (587-665) өмірбаянында аталған. Бұдан артық ақпарат берілмейді. Шамамен 710 жылы құрастырылған "Дхарма қазынасының берілуінің жазбалары" (Шюань фа пао чи), "Көрнекті монахтардың одан әрі өмірбаянындағы" оқиғаларды пайдалана отырып, Чан үшін "тізбек" құрды. Кейбір зерттеушілер Сенгканның есімі Хюике есімінен кейін бірден келгендіктен, оның Чанның үшінші патриархы ретінде танылуына себеп болғанын болжайды.
The earliest recorded note naming Sengcan is in Further Biographies of Eminent Monks (645) (Japanese, Zoku kosoden; Pinyin, Xu gaoseng zhuan) by Daoxuan (? 667) where Sengcan is named, immediately after Huike’s name, as one of seven disciples of Huike in a biographical entry of the Lankavatara sutra master, Fa ch’ung (587 665) No further information is given. It was not until the Records of the Transmission of the Dharma treasure (Sh’uan fa pao chi), compiled about 710 and drawing on the stories in the Further Biographies of Eminent Monks, that a teaching “lineage” for Chan was created. Some have speculated that it was merely the fact that Sengcan's name immediately followed Huike's name in the latter work that led to him being named as the Third Patriarch of Chan.
Шамның берілуі
Сондықтан, төмендегі өмірбаян негізінен Сеңканның дәстүрлі өмірбаяндық еңбектерінен, ең алдымен "Шамның берілуі" кітабынан жинақталған. Оның өмірі туралы белгілінің көп бөлігі Ханьчжоудағы Лингьин ғибадатханасындағы монах Пуджи 13 ғасырдың басында жинаған Вудэнь Хуйюань ("Бес шамның жинағы") кітабынан алынған. Жинақтағы бес жазбаның біріншісі, әдетте "Шамның берілуі" деп аталатын мәтін, және Сеңкан туралы көптеген мәліметтер осы мәтіннен алынған. Дегенмен, қазіргі ғалымдардың көпшілігі "Шам" жазбаларының тарихи дәлдігіне күмәнданады.
Therefore, the biography that follows is garnered largely from traditional biographies of Sengcan, mainly the Transmission of the Lamp. Most of what is known about his life comes from the Wudeng Huiyuan (Compendium of Five Lamps), compiled in the early 13th century by the monk Puji at Lingyin Temple in Hangzhou. The first of the five records in the compendium is a text commonly referred to as the Transmission of the Lamp and it is from this text that most of the information about Sengcan is garnered. However, it should be kept in mind that most modern scholars have some doubts about the historical accuracy of the Lamp records.