Кіріспе
Корольдік сүйікті – монархтың немесе тақ мұрагерінің некеден тыс сүйіктісінің тарихи мәртебесі және кейде ресми емес атағы, олар сексуалдық немесе романтикалық жақындық, серіктестік және кеңес сияқты белгілі бір қызметтерді көрсетуді күтіп, олардың орнына қауіпсіздік, лауазымдар, ақша, құрметтер және корольдік сарайдағы ықпалды орын алатын. Осылайша, кейбір корольдік сүйіктілерінің айтарлықтай билігі болды, олар тақтың артындағы күш ретінде танылды. Бұл институттың кең таралғандығының себебі, корольдік некелердің тек саяси және династиялық факторларға негізделгендігінде, ал монархтың серіктес таңдауындағы жеке қалауларына орын қалмауында жатыр. Корольдік сүйікті атағы ешқашан ресми болған емес, көптеген сүйіктілердің сарайда болуының ресми себебі болды, мысалы, корольдік отбасының әйел мүшесіне қызмет ететін күтімші немесе құрметті қызметші, немесе корольдік балаларға тәрбиеші. Алайда, олардың нақты мәртебесі көбінесе жасырын болды және ерте француз сарайында ресми және бейресми саяси билік арасында нақты айырмашылық болған жоқ. 15 ғасырдан бастап, әсіресе Францияда, бас сүйіктілер жартылай ресми атаққа ие болды (француз тілінде: maîtresse en titre, сөзбе-сөз "ресми сүйікті"), ол сарайдағы жеке пәтермен бірге келді. Бас сүйіктіні кейде maîtresse déclarée, яғни "жарияланған сүйікті" деп те атады. Белгісіз, маңыздылығы төмен корольдік сүйікті petite maîtresse ("кішкентай сүйікті") деп аталды. Еуропада сүйіктілердің балалары, әдетте, мұрагерлік тізбегіне кіргізілмейтін, бірақ құпия некелер болған жағдайда ғана кіргізілуі мүмкін. Дегенмен, оларға жиі лауазымдар мен корольдік сарайда немесе армияда жоғары мәртебелер берілді.
A royal mistress is the historical position and sometimes unofficial title of the extramarital lover of a monarch or an heir apparent, who was expected to provide certain services, such as sexual or romantic intimacy, companionship, and advice in return for security, titles, money, honours, and an influential place at the royal court. Thus, some royal mistresses have had considerable power, being the power behind the throne. The institution partly owes its prevalence to the fact that royal marriages used to be conducted solely on the basis of political and dynastic considerations, leaving little space for the monarch's personal preferences in the choice of a partner. The title of royal mistress was never official, and most mistresses had an official reason to be at the court, such as being a lady in waiting or maid of honour to a female member of the royal family or a governess to the royal children. However, their real position was most often an open secret, and there was no real division between formal and informal political power in the early French court. From the 15th century onward and most importantly in France, chief mistresses gained a semi official title (French: maîtresse en titre, literally "official mistress"), which came with its own assigned apartments in the palace. A chief mistress was also sometimes called a maîtresse déclarée, or "declared mistress". An unacknowledged, less important royal lover was known as a petite maîtresse ("little mistress"). In Europe, the children of mistresses were typically not included in the line of succession, except when secret marriages were alleged. They were however regularly given titles and high positions in the court or the army.
Италия
Павиялық Ротруда (945 ж. ө.), Италияның Гюгосының сүйіктісі
Изабелла Бошетти (1502 ж. т.), Мантуя герцогы Федерико II Гонзаганың сүйіктісі
Клаудия Колла (1611 ж. ө.), Парма герцогы Рануччо I Фарнезедің сүйіктісі
Isabella Boschetti (b.1502), mistress of Federico II Gonzaga, Duke of Mantua
Claudia Colla (d.1611), mistress of Ranuccio I Farnese, Duke of Parma
Феррара
Стелла де Толомей (1419 ж.ө.), Феррара маркграфы Никколо III д’Эстенің әйелі емес, жақын серігі. Лаура Дианти (1573 ж.ө.), Феррара герцогы Альфонсо I д’Эстенің әйелі емес, жақын серігі.
Laura Dianti (d.1573), mistress of Alfonso I d'Este, Duke of Ferrara