Ребекка Блейн Хардинг Дэвис: Америкалық жазушы және журналист өмірі мен шығармашылығы
Rebecca Harding Davis
Ребекка Хардинг Дэвис (1831-1910) – американдық жазушы, журналист, реализмнің алғашқы өкілі. «Темір зауытындағы өмір» әңгімесі, әлеуметтік өзгерістер туралы жазулары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ребекка Блейн Хардинг Дэвис (24 маусым 1831 - 29 қыркүйек 1910) – американдық жазушы және журналист. Ол американ әдебиетіндегі әдеби реализмнің негізін қалаушылардың бірі болды. Пенсильваниядағы Вашингтон әйелдер семинариясын үздік бітірген. Оның ең маңызды әдеби туындысы – «Атлантик айлық» журналының 1861 жылғы сәуір айындағы санында жарияланған «Жетістік темір зауытында» атты әңгімесі. Өмірі бойы Дэвис афроамерикандықтар, әйелдер, жергілікті американдықтар, иммигранттар және жұмысшы табының жағдайын жақсарту үшін әлеуметтік өзгерістерге ұмтылды, 19 ғасырда маргиналданған осы топтар туралы жазды.
American author and journalist
Rebecca Blaine Harding Davis (June 24, 1831 – September 29, 1910) was an American author and journalist. She was a pioneer of literary realism in American literature. She graduated valedictorian from Washington Female Seminary in Pennsylvania. Her most important literary work is the short story "Life in the Iron Mills," published in the April 1861 edition of The Atlantic Monthly. Throughout her lifetime, Davis sought to effect social change for African Americans, women, Native Americans, immigrants, and the working class, by intentionally writing about the plight of these marginalized groups in the 19th century.
Ерте өмір
Ребекка Блейн Хардинг Ричард пен Рейчел Лит Уилсон Хардингтің қызы ретінде Дэвид Брэдфорд үйінде дүниеге келді. Ребекка бес баланың ең үлкені еді. Алабама штатындағы Биг-Спрингте кәсіпкерлік әрекеттері сәтті болмағаннан кейін, отбасы 1836 жылы Виргиния штатында (қазіргі Батыс Виргиния штатының бөлігі) орналасқан Уилингке көшіп келді. Сол кезде Уилинг темір және болат зауыттары шоғырланған өндірістік қалаға айналып жатты. Ребекканың туған қаласының ортасы кейіннен оның көркем шығармаларының тақырыптары мен көрінісіне әсер етті, мысалы, "Темір зауыттағы өмір" сияқты. Уилингтің өнімділігіне және Огайо өзені бойындағы ыңғайлы орналасуына қарамастан, Дэвис балалық шағының әлемін баяу, қарапайым заманға жатқан деп сипаттады. 1904 жылғы "Әңгімелер жинағы" автобиографиясында ол: "онда теміржол, автомобильдер немесе трамвайлар, телеграфтар, аспанға тірелетін үйлер болған жоқ. Елдегі ең бай адамда да қазіргідей көп ақша болған жоқ", - деп жазды, бұл осы аталған нәрселердің Екінші өнеркәсіп революциясынан бұрын ойлап табылмағандығынан туындады.
Rebecca Blaine Harding was born at the David Bradford House to Richard and Rachel Leet Wilson Harding. Rebecca was the eldest of five children. After an unsuccessful entrepreneurial spell in Big Spring, Alabama, the family finally settled in 1836 in Wheeling, which at the time was in Virginia (in the portion of the state that is now West Virginia). At the time, Wheeling was developing into a productive factory town, the concentration of which was iron and steel mills. The environment of Rebecca's home town would later affect the themes and vision of her fiction, like "Life in the Iron Mills." Despite Wheeling's productivity and its accessible location along the Ohio River, Davis described the world of her childhood as having belonged to a slower, simpler time, writing in her 1904 autobiography Bits of Gossip that, "there were no railways in it, no automobiles or trolleys, no telegraphs, no sky scraping houses. Not a single man in the country was the possessor of huge accumulations of money such as are so common now", being before their invention in the Second Industrial Revolution.
Білім
Дэвис балалық шағында туған қаласындағы мемлекеттік мектептер әлі ашылмаған еді. Оның білімін негізінен анасы берді, кейде жеке сабақтар да болды. Дэвис он төрт жасқа келгенде, анасының қарындасымен бірге Вашингтон, Пенсильванияға жіберілді, онда ол Вашингтон әйелдер семинариясында оқыды. 1848 жылы он жеті жасында ол сыныптың үздік түлегі атанды. Ребекка мектепті "есеп жүргізуге жеткілікті математика, жұлдыз шоқтарын табуға жеткілікті астрономия, аздаған музыка мен сурет салу, сондай-ақ француз тілі, тарих және әдебиет – қалауынша" деп сипаттады. 1861 жылғы сәуірде «The Atlantic Monthly» журналында жарияланған «Life in the Iron Mills» (Темір зауыттағы өмір) атты туындысы көптеген сыншылар тарапынан американ әдебиетінде реализмнің бастауы болған новаторлық туынды деп танылды. Кейін ол баспашысы Джеймс Т. Филдспен кездесу үшін көптен кешіктірген сапарында Натаниел Хоторнмен бірге тұрып, Эмерсонмен танысты. Ол осы екі американдық жазушыны да өте құрметтеді. Баспашысымен жеке кездесуге ниеттенген сапары барысында Дэвис баспашысының әйелі Энни Адамс Филдспен жақын дос болып кетті. Олсеннің «Сыртқы әлем» атты ғылыми еңбегі әдебиеттегі авторлардың үнсіздік кезеңдерін, жазушылардың шығармашылық дағдарысын, жарияланбаған туындыларын және еңбекші жазушылардың, әсіресе әйелдердің өнеріне назар аудару үшін уақыт табудағы қиындықтарын талдады. Кітаптың екінші бөлімі Дэвистің шығармашылығына арналды. 2013 жылғы сәуірде Дэвистің құрметіне тарихи белгі бұрынғы Макилвейн Холл / Вашингтон әйелдер семинариясы орналасқан Суонсон ғылым орталығының жанына қойылды. Бұл белгіні орнатуға Вашингтон және Джефферсон колледжінің ағылшын тілі профессоры Дженифер Хардинг жетекшілік етті, ол автормен туыс емес. Бұл тарихи ескерткіш Пенсильвания штатының Вашингтон қаласында әйелге арналған алғашқы ескерткіш болды. Шерон М. Харристің «Ребекка Хардинг Дэвис: Жазушылар арасындағы өмір» атты толыққанды өмірбаяны (Моргантаун: Батыс Вирджиния университетінің баспасы, 2018) Джейн Аттеридж Роуз және Жан Пфелцердің өмірбаяндарынан кейін жарық көрді.
During the earlier part of Davis's childhood, public schools in her hometown were not yet available. Her education was mainly undertaken by her mother, with occasional instruction from tutors. When Davis was fourteen, she was sent to Washington, Pennsylvania to live with her mother's sister, and attend the Washington Female Seminary. She graduated as class valedictorian in 1848, at the age of seventeen. Rebecca described the school as "enough math to do accounts, enough astronomy to point out constellations, a little music and drawing, and French, history, literature at discretion". Life in the Iron Mills, published in The Atlantic Monthly in April 1861, is regarded by many critics as a pioneering document marking the beginning of realism in American literature. She later met and became acquainted with Emerson whilst staying with Nathaniel Hawthorne during a trip she had long delayed to meet her publisher James T. Fields. She greatly admired both of these American writers. During this trip around the North, which originated with her publisher's desire to meet her personally, Davis also became close friends with her publisher's wife, Annie Adams Fields. Olsen's non fiction volume, titled Silences, was an analysis of authors' silent periods in literature, including writer's blocks, unpublished work, and the problems that working class writers, and women in particular, have in finding the time to concentrate on their art, and the second part of the book was a study of the work of Davis. In April 2013, a historical marker in Davis's honor was placed near Swanson Science Center, the site of the former McIlvaine Hall/Washington Female Seminary. The effort to place the marker there was led by Jennifer Harding, a Washington & Jefferson College English professor, who has no biological relationship to the author. The historical marker was the first dedicated to a woman in Washington, Pennsylvania. A thorough biography titled Rebecca Harding Davis: A Life Among Writers by Sharon M. Harris (Morgantown: West Virginia University Press, 2018) appeared after biographical writing by Jane Atteridge Rose and Jean Pfaelzer.
Негізгі шығарма: "Темір зауыттағы өмір"
"Жетістік темір зауытындағы өмір" немесе "Корл әйелі" Ребекка Хардинг Дэвистің ең маңызды туындысы саналады. 1861 жылы "The Atlantic Monthly" журналында жарияланған "Жетістік темір зауытындағы өмір" американдық әдебиетте индустрияландыруды зерттеген алғашқы туындылардың бірі болды. Бұл әңгіме Америка Азамат соғысының басында жарық көрді және Дэвистің жарияланған алғашқы туындыларының бірі. Ол өзінің көркемдік құндылығымен ғана емес, сонымен қатар тарихи маңызымен де маңызды мәтінге айналды. Оның формасы мен мазмұны жарияланған кезде жаңашыл болды, бұл еңбекшілердің өмірін және индустрияландырудың салдарларын дәстүрлі реалистік стильде баяндайтын туынды. Бұл әңгіме индустрияландыру және жұмысшы табы сияқты кең тақырыптарға қатысты болғанымен, Дэвистің Хью Вулфты бейнелеуі және реализмді меңгеруі оқырманға еңбекші табындағы жеке тұлғаға және оның өмірінің шындығының оның жаны мен жүрегіне тигізетін әсерге назар аударуға мүмкіндік береді. "Жетістік темір зауытындағы өмір" туындысында Хардинг тарихи тұрғыдан жұмысшыларға қалай қатысқандарын көрсетеді және олар үшін не істеуге болатынын – рухани тәрбие мен әлеуметтік жақсартуды ұсынады.
"Life in the Iron Mills;" or, The Korl Woman is widely considered Rebecca Harding Davis's most significant work. Published in 1861 in The Atlantic Monthly, "Life in the Iron Mills" was one of the first works to explore industrialization in American literature. The short story saw its publication around the dawn of the American Civil War, and is one of Davis's earliest published works. It has become an important text not only for its artistic merit, but for its historical implications. Both its form and content were ground breaking at the time of its publication, being a narrative that follows the lives of laborers and the consequences of industrialization, in a traditionally realistic style. Though the short story is concerned with larger themes such as industrialization and the working class, Davis's depiction of Hugh Wolfe, and her command of realism allows the reader to focus on the individual within the labor class, and the consequences of its realities upon his heart and soul. In "Life in the Iron Mills," "Harding reveals what, historically was done to workers and suggests what could be done for them, moral education and social uplift."
Стиль
Ребекка Хардинг Дэвистің әдеби стилі көбінесе реализм деп аталады. Дегенмен, оның әдеби туындылары романтизмден әдеби реализмге өтуді көрсетеді, сондықтан олар сентиментализм, романтизм, реализм және натурализм элементтерін үйлестіреді. Мысалы, "Темір зауыттағы өмір" шығармасында жақсы анықталған оқырманға тікелей үндеу жасайтын баяндаушы, нұсқаулық мақсат және оқырманды әрекетке эмоционалды түрде итермелеу үшін кейіпкерлерді қиын жағдайларға түсіру сияқты сентименталдық элементтер қолданылады. Бұл әңгімеде рухани құштарлықты бейнелейтін мүсін және баяндаушыға тиесілі болатын, Натаниел Хоторнның "Қызыл әріпі" романындағы баяндаушының кеден үйінен тапқан жәдігерін еске түсіретін романтикалық элементтер де бар. Сонымен қатар, журналистік дәлдікке ие және әлеуметтік жағдайына тән кейіпкерлер мен олардың тілінде сөйлеу арқылы реалистік стиль қолданылады, бұл американдық әдеби реализмінің қарыштама кезеңіндегі жазушылардың туындыларымен салыстыруға болады, ал бұл стиль мәтін жарық көргеннен кейін екі онжылдықтан соң дамыды.
Rebecca Harding Davis's literary style is most commonly labeled as realism. However, her literary works mark a transition from romanticism to literary realism, so they combine elements of Sentimentalism, Romanticism, Realism, and Naturalism. For instance, "Life in the Iron Mills" uses sentimental elements such as a narrator who directly addresses the well defined reader, a didactic purpose, and characters in extreme situations for the purpose of emotionally stirring the reader to action. The short story also uses Romantic elements such as a statue symbolizing a spiritually hungry woman and owned by the narrator, reminiscent of the relic found in the custom house by the narrator of Nathaniel Hawthorne's The Scarlet Letter. And it uses a realistic style with journalistic specificity and characters typical of their social class and speaking in its vernacular, comparable to that of writers in the height of American literary realism, which came two decades after the text was published.
Тақырыптар
Ребекка Хардинг Дэвис шығармаларындағы қайта-қайта келетін тақырыптар – он тоғызыншы ғасырдың әлеуметтік және саяси мәселелері: Америка Азамат соғысы, нәсілдік қатынастар, аймақтық ерекшеліктер, жұмысшы табы және әйелдер.
Recurring themes in Rebecca Harding Davis's works are the social and political issues of the nineteenth century: the American Civil War, race, regionalism, the working class, and women.
Индустриализм
Батыс Вирджиния штатының Вилинг қаласында тұрған Дэвис индустриализммен байланысты дау-дамай мен қиындықтарды өз басынан өткерді. «Темір зауыттағы өмір» шығармасында ол индустриализм тақырыбын қолданып, темір зауыттарының көңіл көншітпейтін, қараңғы атмосферасына назар салады. Ол тек қана уайымды пейзаж ғана емес, сонымен қатар жұмысшы табының бейнесін де жанды түрде суреттейді. Темір зауыттарының тұрғындарына тигізетін әсерін зерттеу арқылы Дэвис жұмысшы табының маргинализациясымен байланысты өз алаңдаушылықтары мен наразылықтарын көрсетеді. Дэвис өзінің барлық жазуларында жұмысшы табының күнделікті тұрмысын бейнелеуді жиі қолданады, бұл ең бастысы осындай адамдарға жасалған қатыгездіктің бетпердесін ашуға қызмет етеді. Оның осы зауыттардың тұрғындарының дене және рухани ашаршылығын баяндаудағы мақсаты – оқырмандарын әлеуметтік емес, рухани шешімдер табуға шақыру.
Having lived in the steel town of Wheeling, West Virginia, Davis had first hand experience with the controversies and hardships associated with industrialism. She utilizes the theme of industrialism in Life in the Iron Mills by calling attention to the dark and dismal setting of the iron mills. She not only provides vivid imagery of the dismal landscape, but imagery of the working class as well. By exploring the effects of the iron mills on its inhabitants, Davis is able to depict her own concerns and frustrations associated with the marginalization of the working class. Davis's depiction of the daily routines of the laboring class is a common theme throughout her writing, and most importantly serves the purpose of unveiling the maltreatment of such individuals. Her goal in relating the physical and mental starvation that plagues the inhabitants of these mills is to urge her audience to form spiritual solutions to these issues rather than social solutions.