Британдық ойшылдар мектебі: Кембридж және Оксфорд қозғалыстары
Cambridge movement (philosophy)
Кембридж қозғалысы – Англиялық шіркеудің билігін қорғаған консервативтік бағыт. Ирландиядағы діни саясатқа наразылық білдірген, Эразмның идеяларымен байланысты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық ойлау мектебі Кембридж қозғалысы Оксфорд қозғалысына тығыз байланысты консервативті идеологиялық бағыт болды.
the British school of thought
The Cambridge movement was a conservative ideological school of thought closely related to the Oxford Movement.
Тарих
Бұл қозғалыстың бастауы Кембридж университетінің профессоры және интеллектуал Дезидериус Эразмның тұжырымдарынан туындаған деп есептеледі. Дегенмен, қозғалыстың негізгі нанымдары 1833 жылы Джон Кеблдің айтқан сөзімен басталды, ол британ үкіметінің, көбінесе католик Ирландиясындағы Англия шіркеуінің ресми билігін кемсіту жоспарына қарсы болды. Ирландиялық католиктердің салымы Англия шіркеуін қаржыландырмауының әділетсіздігі айтылды. Кебл және оның қолдаушылары Англия шіркеуінің орнықты діні, мемлекеттік биліктен жоғары тұрады деп сенді. Осы уағыздан кейін күндер өткен соң Хью Джеймс Роуздың үйінде кездесу өтті. Роуз Оксфорд қозғалысының Кембридж мектебінің негізін қалаушысы деп саналады, ал Джон Ньюман Оксфорд қозғалысының жетекшісі болды. Роуздың үйінде өткен кездесуде "апостолдық тізбектілік пен дұға кітабының толықтығын" сақтау туралы шешім қабылданды. Қозғалыстың тағы бір сенімі – орта ғасырлық шіркеу, 19 ғасырлық шіркеуге қарағанда, өз қауымдастарына үлкен қажеттілік пен қызмет көрсеткен.
It has been claimed the origins of the movement emanate from the teachings of the Cambridge University professor and intellectual Desiderius Erasmus. However, the more readily understood beliefs of the movement began in 1833 with a sermon made by the Reverend John Keble which was hostile toward a plan by the British Government to diminish the official power of the Anglican Church in the predominantly Roman Catholic Ireland. It had been argued that it was unjust that Irish Catholic taxes should not support the Anglican Church. Keble and his supporters believed that Christianity in the form of the established Church of England was above secular government. Within days of this sermon being preached a meeting was held at the home of Hugh James Rose. It is Rose who is generally held to be the founder of the Cambridge school of the Oxford movement while John Newman was the leader of the Oxford movement. At the meeting at Rose's home a resolution was passed to preserve “the apostolic succession and the integrity of the Prayer Book.” Further beliefs of the movement were views that the medieval church fulfilled a greater need and ministry to its members than that of the 19th century church.
Қалыптану
Кембридж қозғалысы Оксфордтағысына қарағанда көбірек либералды болды. Дегенмен, ол ортағасырлық шіркеудің күшті әрі рухани болған кезеңіне қатысты эстетика мен құлшыныс тәртібіне назар аударды. Осының нәтижесінде, "алысқа сырғанаған, бірақ сұлу биік алтарлар, киім-кешек және ортағасырлық рәсімдердің толық жиынтығы" бар готикалық стильдегі шіркеулердің қайта жандануының үлкен толқыны пайда болды. Бұл қозғалысты Ричард Кромвелл Карпентер сияқты Кембридж қозғалысының жақтастары қолдады.
The Cambridge Movement was more liberal than its counterpart at Oxford. However, it was concerned with the aesthetics and liturgy pertaining to the more powerful and spiritual medieval church. This resulted in a great wave of Gothic revival church architecture with its "remote but splendid high altars, vestments, and the full panoply of medieval ceremonial." The movement was championed by such followers of the Cambridge movement as Richard Cromwell Carpenter.
Құлдырау
Бұл қозғалыстың ең көрнекті жақтастарының бірі Джон Ньюманның 1845 жылы Рим католиктігіне өтуінен кейін оның ықпалы төмендеді. Қозғалыс жоғары шіркеу рәсімдерін жақтап, күшті болғанымен, сол кездегі антипаптық ахуалда католиктік дінге өту британдық элитасының көптеген мүшелері үшін шектен тыс қадам саналды. Дегенмен, қозғалыс шабыттандырған архитектураның идеологиялық ретроспективті мектебі 19 ғасырдың соңына дейін сақталды.
The movement began a decline after the conversion of one of its greatest advocate John Newman to Roman Catholicism in 1845. While the movement was strongly in favour of high church ritual, conversion to Catholicism in the anti Popish climate of the day was a step too far for the British establishment to which many of its members belonged. However, the ideological retrospective school of architecture the movement inspired lingered on for the remainder of the 19th century.