Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық линкор
British battleship
HMS Trafalgar 1890 және 1891 жылдары салынған екі британдық линкордың бірі болды, екіншісі – . Кеме, бортындағы қалың броньды белдеуімен және үлкен сусыру қабілетімен, қазіргі линкорлардың жетілдірілген нұсқасы ретінде жобаланған. «Трафальгар» 1890 жылдан 1897 жылға дейін және 1909 жылдан 1911 жылға дейін, сатылғанға дейін линкор ретінде белсенді қызметте болды. Бұл екі кезең арасында «Трафальгар» күзет кемесі және жаттығу кемесі ретінде қызмет етті.
HMS Trafalgar was one of two s commissioned in 1890 and 1891, the other being The ship was designed as an improved version of existing battleships with greater displacement and a thicker armoured belt amidships. Trafalgar saw active service as a battleship from 1890 to 1897 and from 1909 to 1911 when she was sold. Between these two periods as a combatant, Trafalgar served as a guardship and as a drill ship.
Дизайн
Екі кеме де және кластарының жақсартылған нұсқалары ретінде жобаланған. Бірақ, олар толық броньды белдеудің орнына, кеме ортасында қалыңдығы жоғары жартылай белдеуге басымдық берді. Бастапқы жоба бойынша "Трафальгар" 11 940 тонна су сығуға тиіс болған және он қарудан тұратын қосалқы қару-жарақ жиынтығына ие болуы керек еді. Алайда, құрылыс барысында жасалған өзгерістер су сығу мөлшерін 12 590 тоннаға дейін арттырды; бұл кеменің бастапқы жобадан және толық жанармай бактарымен салыстырғанда суға батып кету деңгейін арттырды. Бұл өз кезегінде негізгі белдеудің жоспарланғаннан тереңірек болуына әкелді, бұл жағдайда шайқаста қорғаныс қабілеті төмендеуі мүмкін еді. 1896 жылдың қазанында қосалқы қару-жарақ жиынтығындағы қарулар, алты жылдам ату қаруынан тұратын күштірек жиынтыққа алмастырылды. Басты артиллерия теңіз деңгейінен 4 метр биіктікте орналасқан, бірақ палубадан тек қана биік болды. Кеме бойымен ату құрылымдық зақымдарға әкелуі мүмкін деген болжам болды; алайда, бас конструктор сұраған сынақтар көрсеткендей, ықтимал зақымдар минималды болды. Бұрынғы кемелермен салыстырғанда "Трафальгардың" су астындағы корпусы жақсырақ жасалған, сонымен қатар рульдері үлкен болды. Бұрынғы кемелерге қарағанда еркін борт азайғандықтан, кемені басқаруға айтарлықтай кері әсер етті; алайда, ол өзінің активтік қызметін Жерорта теңізіндегі салыстырмалы түрде тыныш суларда өткізгендіктен, бұл кемшілік маңызды болған жоқ.
The two ships were designed to be improved versions of the and classes, having a greater displacement to allow for improved protection. However, they sacrificed a full armoured belt for greater thickness amidships in a partial belt. As originally designed, Trafalgar was to have displaced 11,940 tons, and carried a secondary armament of ten guns of calibre, disposed in the broadside battery. Changes made during construction however, led to an increase in displacement to 12,590 tons; this led to the ships draught being increased by from the initial design, and with full bunkers. This in turn led to the main belt being immersed to a deeper level than had been intended, with a potential decrease in defensive effect in combat. In October 1896 the secondary battery of guns was replaced by a more powerful battery of six quick firers. The main artillery, while situated at a militarily effective height of 14 feet (4 m) above sea level, were only above the deck. It was thought possible that firing along the keel line might cause structural damage; tests requested by the Chief Constructor, however, showed the potential damage to be minimal. As compared to , Trafalgars under water hull form was finer, with a larger rudder. Together with the reduced freeboard as compared to earlier ships, this had a significantly adverse effect on her handling; as she spent her active service in relatively calm water in the Mediterranean, however, this defect was of minimal importance.
Қызмет тарихы
Трафальгар үш жыл үш айдың ішінде, негізгі қару-жарағын қоспағанда, құрылысын аяқтады. Оның қаруларын дайындаудың кешігуі салдарынан, ол 1890 жылдың 2 сәуіріне дейін Жерорта теңізі флотының екінші флагмандық кемесі ретінде қолданысқа енгірілмеді. Ол 1897 жылдың қазан айына дейін осы қызметте тұрды, содан кейін Портсмутте демобилизацияланды. Кейіннен қайта қолданысқа енгізіліп, 1902 жылдың тамызына дейін күзетші кеме ретінде қызмет етті. 1902 жылдың 16 тамызында Спитхедте король Эдуард VII-нің тәж киюіне арналған флоттық парадқа қатысты. Капитан Джордж Ансон Примроуз 1899 жылдың желтоқсанында командир болып тағайындалды. Ол 1907 жылға дейін резервте болды, содан кейін Ширнесске мұнаралар мен су асты торпедалық аппараттар экипаждарын оқыту үшін жаттығу кемесі ретінде жіберілді. 1909 жылдың сәуірінде ол Норде орналасқан Отандық флоттың төртінші дивизиясымен қайтадан белсенді қызметке кірісті. 1911 жылдың 9 наурызында сатылды.
Trafalgar was completed, except for her main armament, in only three years and three months. The delay in the production of her guns meant that she was not commissioned, as second flagship Mediterranean Fleet until 2 April 1890. She served in this position until October 1897, when she paid off at Portsmouth. She was recommissioned, and stayed there as guardship until August 1902, taking part in the fleet review held at Spithead on 16 August 1902 for the coronation of King Edward VII. Captain George Anson Primrose was appointed in command in December 1899. She remained thereafter in reserve until 1907, when she went to Sheerness to serve as a drill ship for crews of turrets and of submerged torpedo tubes. In April 1909 she reverted to active service with the fourth division of the Home Fleet, based at the Nore. She was sold on 9 March 1911.