Британдық «Трафальгар» класс мұңайтұяқтары: құрылысы мен ерекшеліктері
Trafalgar-class ironclad
Британдық "Трафальгар" саяны кемелері: HMS Nile және HMS Trafalgar. XIX ғасырдың соңында салынған, "Адмирал" класынан жақсартылған темір кемелер. Теңіз шайқастары, тарих.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Британдық Корольдік теңіз күштерінің "Трафальгар" класындағы екі линкор – 19 ғасырдың соңында салынған темір кемелер болатын. Екеуі де Наполеон соғыстары кезінде адмирал Нельсон басқаруымен британдықтар жеңіске жеткен теңіз шайқастарының құрметіне аталған. Екі кеменің атауы – "Н.М.С. Нил" және "Н.М.С. Трафальгар" болды.
The two Trafalgar class battleships of the British Royal Navy were late nineteenth century ironclad warships. Both were named after naval battles won by the British during the Napoleonic Wars under the command of Admiral Nelson. The two ships were named HMS Nile and HMS Trafalgar.
Дизайн
1886 жылы салынған, оларды Уильям Генри Уайт «Адмирал» класының жетілдірілген нұсқалары ретінде жобалаған. Қорғанысты күшейту үшін олардың суыру қабілеті артырылды. Бірақ, толық броньды белдеудің орнына, ортаңғы бөлігінде қалыңдығы жоғары жартылай белдеу қолданылды. Алғашқы жоспар бойынша, олар сегіз 5 дюймдік зеңбірекпен жабдықталуы тиіс болған, алайда, шабуылдаушы торпедалық катерлерге қарсы күресу үшін бұл қарулар алты жылдам атуға қабілетті 4,7 дюймдік зеңбіректерге ауыстырылды. Бұл өзгеріс 60 тоннаға салмақ қосылуына әкелді, себебі көбірек оқ-дәрі тасымалдануы керек болды. Осы өзгерістердің бірі кемелердің салмағын 600 тоннаға арттырып, суға батып кету деңгейін бір футқа көтерді. «Трафальгарлар» Корольдік теңіз күштері үшін салынған соңғы төмен борттық линкорлардың бірі болды. Бұл жоба бірнеше жыл бойы бағаланды, өйткені ол жаудың ату қаруларына шабуыл жасағанда кеменің көрінетін нысанасын азайтады, ал кішігірім корпус ауданы қалың броняны орнатуға мүмкіндік берді. Алайда, борттың биіктігі шамамен 15 фут болғандықтан, кемелер қатты толқындарда жүзе алмайтын еді. Бұл мәселе олардың активті қызметтерінің көп бөлігін салыстырмалы түрде тыныш Жерорта теңізінде өткізуімен шешілді. Салынған кезде көптеген сарапшылар үлкен кемелердің торпедаларға осалдығын және олардан қашу мүмкін еместігін жоғары бағалады, соның салдарынан үлкен соғыс кемелері кішірек, осал және құны төмен кемелермен алмастырылатынына сене бастады. Мысалы, 1886 жылдың наурыз айында Адмиралтействоның парламенттік хатшысы Джон Хибберт парламентте былай деді: «Мен сенімді түрде айта аламын, бұл екі үлкен темір кеме осы немесе кез келген басқа елде осы типтегі соңғы темір кемелер болады. Францияда үлкен темір кемелерді салу тоқтатылды».
Laid down in 1886, they were designed by William Henry White to be improved versions of the Admiral class, having a greater displacement to allow for improved protection. However they sacrificed a full armoured belt for greater thickness amidships in a partial belt. They were originally intended to have a secondary armament of eight 5 inch guns but this was changed to six quick firing 4.7 inch guns for use against attacking torpedo boats, which led to a weight increase of 60 tons, partly due to the increased amount of ammunition carried. This was one of the changes which led to the vessels being 600 tons overweight, causing an increase in draught of a foot. The Trafalgars were the penultimate low freeboard battleships built for the Royal Navy. This design had been favoured for several years because it reduced the size of the target that the ships presented to enemy guns in battle, and because the smaller hull area allowed thicker armour. However, as a consequence of having a freeboard of only about 15 feet, the vessels were unable to cope with very rough seas. This was mitigated by having them spend most of their active service in the relatively calm Mediterranean. When they were built, many observers overestimated the vulnerability of large ships to torpedoes and the perceived inability to avoid them, which made them believe that large warships would inevitably be replaced by smaller, less vulnerable, and less valuable, vessels. For example, John Hibbert, the parliamentary secretary of the Admiralty, told Parliament in March 1886: "I think I may safely say that these two large iron clads will probably be the last iron clads of this type that will ever be built in this or any other country. In France they are ceasing to go on with the construction of large iron clads."