Қорқыныш мәдениеті – саяси мақсаттарға жету үшін эмоциялық манипуляция арқылы қоғамды қорқыту. Жұмыс орнындағы басшылықтың тирандық стилі қорқыныш атмосферасын тудырады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кең тараған жазадан қорқу атмосферасы
Arrangement in which fear of retribution is pervasive
Қорқыныш мәдениеті (немесе қорқыныш климаты) – адамдардың саяси немесе жұмыс орнындағы мақсаттарға эмоционалдық ықпал ету арқылы қол жеткізу үшін халық арасында қорқыныш сезімін қастерлеуі мүмкін деген түсінік. Бұл тұжырымды социологиялық аспект ретінде Фрэнк Фуреди жасады, ал америкалық социолог Барри Гласснер оны кеңінен танымал етті.
Culture of fear (or climate of fear) is the concept that people may incite fear in the general public to achieve political or workplace goals through emotional bias. It was developed as a sociological framework by Frank Furedi and has been more recently popularized by the American sociologist Barry Glassner.
Жұмыс орнында
Эшфорт көшбасшылықтың құрылымды бұзуға қабілетті жағын талқылады және ол «кішкентай тирандар» деп атаған басшыларды анықтады: басқарудың тираниялық стилін қолданатын, жұмыс орнында үрей атмосферасын қалыптастыратын басшылар. Жағымсыз күштің толық емес немесе үзіліс-үзіліспен қолданылуы тиімді үрей және күмән атмосферасын жасайды. Егер қызметкерлер зорлыққа төзеушілік танылатынын сезсе, үрей атмосферасы қалыптасуы мүмкін. Бірнеше зерттеу зорлық пен, бір жағынан, автократиялық көшбасшылық пен дауларды шешудің немесе келіспеушіліктерге қатысты авторитарлық тәсілдер арасындағы байланысты растады. Авторитарлық көшбасшылық стилі үрей атмосферасын тудыруы мүмкін, онда диалогқа орын аз немесе мүлдем жоқ, ал шағымдану бекер деп есептеледі. Мемлекеттік сектордағы кәсіподақ мүшелері арасында жүргізілген зерттеуде, жұмысшылардың шамамен бесінші бөлігі зорлыққа куә болғандықтан жұмыс орнын тастау туралы ойланғанын мәлімдеді. Рейнер бұл көрсеткіштерді қызметкерлердің хабарлаудың қауіпсіз емес деп санайтын, үрей атмосферасының болуына байланысты түсіндірді, мұнда зорлыққа бұрын төзеушілік танылған, тіпті басшылық зорлықтың бар екенін білгеніне қарамастан.
Ashforth discussed potentially destructive sides of leadership and identified what he referred to as petty tyrants: leaders who exercise a tyrannical style of management, resulting in a climate of fear in the workplace. Partial or intermittent negative reinforcement can create an effective climate of fear and doubt. When employees get the sense that bullies are tolerated, a climate of fear may be the result. Several studies have confirmed a relationship between bullying, on one hand, and an autocratic leadership and an authoritarian way of settling conflicts or dealing with disagreements, on the other. An authoritarian style of leadership may create a climate of fear, with little or no room for dialogue and with complaining being considered futile. In a study of public sector union members, approximately one in five workers reported having considered leaving the workplace as a result of witnessing bullying taking place. Rayner explained the figures by pointing to the presence of a climate of fear in which employees considered reporting to be unsafe, where bullies had been tolerated previously despite management knowing of the presence of bullying.
БАҚ-тың әсері
Бұқаралық ақпарат құралдарын қолдану АҚШ-та терроризмнен қорқу сезімін қалыптастыруға зор әсер етті, дегенмен терроризм актілері сирек кездесетін құбылыс. 1960 жылдардан бастап Джордж Гербнер және оның әріптестері медиа қолдану мен қылмысқа қатысты қорқыныш арасындағы байланысты зерттеуді күшейтті. Гербнердің пікірінше, теледидар және басқа да бұқаралық ақпарат құралдары шындыққа негізделген емес, "қайталанатын медиа хабарларынан" туындайтын әлемдік көзқарасты қалыптастырады. Көптеген американдықтар күн сайын медианың әлдебір түрімен қарым-қатынас жасайды, ал теледидар мен әлеуметтік желілер платформалары – жергілікті және халықаралық жаңалықтарды алудың ең көп қолданылатын тәсілдері. Сондықтан көпшілік зорлық-зомбылық қылмыстар мен терроризм актілері туралы жаңалықтар мен ақпаратты осы арқылы алады. Дамыған смартфондар мен әлеуметтік желілердің арқасында адамдар үнемі жаңа жаңалықтармен қамтылады және әлемнің түкпір-түкпірінен келетін терроризм туралы хабарларды оқи алады. Бұқаралық ақпарат құралдары терроризм және ұлттық қауіпсіздікке қатысты басқа да қауіп-қатерлерден қорқыныш тудырады, бұл халықтың психологиялық денсаулығына, мысалы, депрессия, мазасыздық және ұйқысыздық сияқты кері әсер етеді. Саясаткерлер зорлық-зомбылық қылмыстар мен терроризм актілерінен кейін теледидар арқылы немесе басқа жолдармен сұхбат береді және сайлаушылардың санасына терроризмнен қорқыныш сезімін сіңіру үшін әлеуметтік желілерін пайдаланады.
The consumption of mass media has had a profound effect on instilling the fear of terrorism in the United States, though acts of terror are a rare phenomenon. Beginning in the 1960s, George Gerbner and his colleagues have accelerated the study of the relationship that exists between media consumption and the fear of crime. According to Gerbner, television and other forms of mass media create a worldview that is reflective of "recurrent media messages", rather than one that is based on reality. Many Americans are exposed to some form of media on a daily basis, with television and social media platforms being the most used methods to receive both local and international news, and as such this is how most receive news and details that center around violent crime and acts of terror. With the rise in use of smartphones and social media, people are bombarded with constant news updates, and able to read stories related to terrorism, stories that come from all corners of the globe. Media fuels fear of terrorism and other threats to national security, all of which have negative psychological effects on the population, such as depression, anxiety, and insomnia. Politicians conduct interviews, televised or otherwise, and utilize their social media platforms immediately after violent crimes and terrorist acts, to further cement the fear of terrorism into the minds of their constituents.