Миннеаполис-Нортфилд темір жолы (Dan Patch Lines) тарихы: 87 шақырымдық маршрут, электрлену жоспары, Soo Line қосылуы. Темір жол тарихы туралы ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
тарихи Дэн Патч темір жолы Миннеаполис, Нортфилд және Оңтүстік темір жолы Миннеаполис пен Нортфилдті (Миннесота штаты) байланыстырған 140 шақырымдық қысқа рельсті американдық темір жолы болды. Ол 1918 жылы бұрынғы Миннеаполис, Сент-Пол, Рочестер және Дубуке электр тарту компаниясының, сондай-ақ Дэн Патч желілері деп белгілі болған жолдарына ие болу үшін құрылды. 1982 жылғы 2 маусымда оны Су-Лайн темір жолы сатып алды және 1986 жылғы 1 қаңтарда Чикаго, Милуоки, Сент-Пол және Тынық мұхиты темір жолымен (Милуоки жолы) біріктіргенге дейін жеке темір жол ретінде пайдаланды. 1963 жылға дейін ол I класс темір жол болып саналды; 1967 жылы 77 шақырымдық (124 км) темір жолда 131 миллион тонналық жүк тасымалын жүзеге асырғаны туралы хабарлады.
the historic Dan Patch rail line
The Minneapolis, Northfield and Southern Railway was an 87 mile (140 km) long American shortline railroad connecting Minneapolis and Northfield, Minnesota. It was incorporated in 1918 to take over the trackage of the former Minneapolis, St. Paul, Rochester and Dubuque Electric Traction Company, also known as the Dan Patch Lines. On June 2, 1982, it was acquired by the Soo Line Railroad, which operated it as a separate railroad until merging it on January 1, 1986, along with the Chicago, Milwaukee, St. Paul and Pacific Railroad (Milwaukee Road). Until around 1963, it was a Class I railroad; in 1967, it reported 131 million ton miles of revenue freight on 77 mile (124 km) of railroad.
Дан жапсырмасы сызықтары
Марион В. Савидж, жарыс жылқысы Дэн Патчтың иесі, Твин-Ситиді өзінің фермасымен және Миннесота өзенінің оңтүстігіндегі атқораларымен байланыстыратын электр теміржолын жоспарлады. Савидж Дэн Патчты 62 000 долларға сатып алды (1902 жылы орасан зор сома), содан кейін өзінің тұлпар протежесін жақсылықпен насихаттады. Савидж және оның демеушілері жаңа теміржолдың бастапқы нүктесі ретінде сол кездегі Ричфилд-Миннеаполис шекарасындағы 54-ші және Николет көшелерін таңдады. Миннеаполистің Николет трамвай желісі сол жерде аяқталып, жолаушылар көршілес Дэн Патч жүйесіне оңай ауыса алатын. Оның иелері жаңа фирманы Миннеаполис, Сент-Пол, Рочестер және Дубук электр тракциялық компаниясы деп атады, бірақ ешкім толық атауын қолданбады. Олар "Дэн Пэтч Лайны" деген лақап атын қалайтын. Құрылыс 1908 жылы басталды және 1910 жылдың соңында Нортфилдке жетті. 1911 жылы Фарибаултқа қарай кеңейтуге дайындық жұмыстары басталды, бірақ компания Фарибаултқа кіруді қамтамасыз ете алмады және жобадан бас тартты. Жаңа теміржол Ричфилдте төрт станция салды, Николет даңғылы бойындағы платформалар Бахманның 62-ші, Гудспидтің 66-шы, Ирвиннің 72-ші және Уилсонның 78-ші көшелеріндегі шаруа қожалықтарында орналасқан. Сонымен қатар, олар компанияның пикникке арналған "Антлерс Парк" деп аталатын орнын салды, ол қазір Лейквилл қалалық саябақ жүйесінің бөлігі болып табылады. Ричфилд бағбандары мен фермерлері Дэн Пэтч теміржолын өнімдерді, сүт өнімдерін және басқа да тауарларды тасымалдау үшін пайдаланды. Жолаушылар платформаларды фермерлермен бөлісті. Бастапқы жоспарлар бойынша Дэн Пэтч Лайны электрлендірілуі тиіс болған, Нортфилдтегі Рок Айленд және Милуоки жолы, Савидждегі C&NW, Кристаллдағы Су желісі, Сент-Луис Паркіндегі M&StL, Миннеаполистегі Седар көлінің ауласындағы Ұлы Солтүстік және Рэндольф пен Нортфилд арасындағы трасса құқықтары CGW. 1982 жылы Soo Line-ке сатылған кезде MN&S-тің алмасу бизнесі күйреп, Rock Island және Milwaukee Road банкротқа ұшырады, ал 1960 жылдары CGW және M&StL-ді C&NW-ге сату нәтижесінде тек Soo Line және Burlington Northern ғана қолдауға лайық алмасу серіктестері болып қалды. 1968 жылы CGW-нің C&NW-мен бірігуі кезінде Рэндольфтегі алмасу қозғалысының тоқтауы үлкен соққы болды, өйткені C&NW-ның Твин-Ситиге өз бағыттары болды және бұрынғы CGW-нің кіретін жүк тасымалының көп бөлігін өз рельстерінде қалдырды. 1982 жылы Soo Line бірнеше қадам жасауға дайын болды және бәсекелестік ұсыныстарға қарсы тұру үшін жеткілікті қаражаты болды. Soo Line-ның басты жоспары MN&S-ті Нортфилдке жеткізу, содан кейін Рок-Айлендтен Канзас-Ситиге дейінгі Spine Line-ды сатып алу еді. Алайда, C&NW 1983 жылы Spine Line-ды 93 миллион долларға сатып алды. Soo Line 1985 жылы банкрот болған Milwaukee Road-ты сатып алып, беделін сақтады. Soo Line-ның Spine Line-дан айырылуы және оңтүстікке қарайғы жүкті бұрынғы Milwaukee Road бағытымен Нортфилдке ауыстыруы келесі 25 жыл бойы бүкіл MN&S бойынша қызмет көрсетуді азайтты. 1997 жылы, Canadian Pacific Soo Line-ды сатып алғаннан кейін алты жыл өткен соң, соңғы пойыз Лейквиль мен Савидж арасында жүрді, содан бері жолдар пайдаланылмайды. 1999 жылы I&M Rail Link бұрынғы MN&S арқылы Миннеаполиске жол жүру құқығын алды, бірақ оны пайдаланбады. 2004 жылы Бёрнсвилл MN&S-тегі деңгейдегі өткелді қайта ашуды ұсынғанда, Canadian Pacific келесі бес жылда Progressive Rail MN&S бағытын пайдаланатынын мәлімдеді, бірақ бұл болған жоқ. Гленвуд шеберханалары жабылып, Soo Line компаниясы 1980 жылдардың ортасында жолдарды алып тастады. Соған қарамастан, MN&S магистралінің оңтүстікке қарай Нортфилдке дейін созылған бөлігінде, Soo-ның иесі Canadian Pacific Railway әлі де Савиджден Лейквиллге дейінгі және Миннесота өзенінен солтүстікке қарай MNS Junction дейінгі жолдарға ие. 2023 жылдың тамыз айының соңында Савидж қаласындағы Линн даңғылының көпіріне жүк көлігі соқтығысып, зақым келтірді. CP қыркүйек айының басында көпірдің жабынын алып тастады. Twin Cities and Western Railroad Миннесота өзенінің үстіндегі Дэн Пэтч Лайнының көпіріне ие. TC&W MN&S Spur-де жол жүру құқығына ие және болашақта құнды кеме қатынасы жолы болуы мүмкін деп санайтын көпірді сатып алды. 2016 жылы TC&W астық тасымалының өсуін күтіп, Дэн Пэтч Лайнының көпірін күрделі жөндеуден өткізді. 2022 жылдың қыркүйегінде TC&W Савидждегі ескі MN&S магистралының үш жарым мильдік бөлігін жөндеу үшін Миннесота штатынан қаржы сұрады, бұл бөлік тікелей қызметті қайта бастауға мүмкіндік берер еді. Progressive Rail, Inc. Лейквиль мен Нортфилд арасындағы жолды иеленеді және оны Джесси Джеймс Лайны ретінде пайдаланады. Progressive Rail екі MN&S кабинасын, сондай-ақ бұрынғы MN&S EMD SD39 локомотивін иеленеді және кейде пайдаланады. Progressive Rail-дің кейбір вагондары MN&S стилінде боялған. Миннесота Көлік департаменті Дэн Пэтч Лайны арқылы қалалық теміржол желісін іске қосу мүмкіндігін зерттеді. Бұл қызмет Дэн Пэтч Коридоры деп аталады. 2002 жылы Миннесота Заңнамасы ұсынылып жатқан қызметті одан әрі зерттеуге мемлекеттік қаражат жұмсауға тыйым салды, бірақ 2023 жылы бұл тыйым алынды.
Marion W. Savage, owner of the race horse Dan Patch, planned an electric railroad that would connect the Twin Cities to his farm and stables south of the Minnesota River. Savage purchased Dan Patch for $62,000 (a fortune in 1902), then lavishly promoted his equine protégé. Savage and his backers chose 54th and Nicollet, at the time the Richfield Minneapolis border, as the starting point for the new railroad. Minneapolis' Nicollet streetcar line ended at that spot, so passengers could easily transfer to the adjacent Dan Patch system. Its owners named their new firm the Minneapolis, St. Paul, Rochester and Dubuque Electric Traction Company, but no one used the full name. Instead, they preferred the nickname "Dan Patch Line." Construction began in 1908, eventually reaching Northfield in late 1910. Grading began on an extension to Faribault in 1911, but the company never secured an entrance into Faribault and abandoned the project. The new railroad built four stations in Richfield, with platforms along the Nicollet Avenue corridor – on the Bachman's farmstead spur at 62nd, Goodspeed's farmstead at 66th, Irwin's farmstead on 72nd and Wilson's farmstead on the southwest corner of 78th. They also completed a company developed picnic destination named Antlers Park, now part of the Lakeville city park system. Richfield gardeners and farmers used the Dan Patch railroad for shipping produce, dairy products and other goods. Passengers shared the platforms with farmers. Original plans called for the Dan Patch Line to be electrified, Rock Island and Milwaukee Road at Northfield, C&NW at Savage, Soo Line at Crystal, M&StL at St Louis Park, Great Northern at Cedar Lake Yard in Minneapolis, and CGW over trackage rights between Randolph and Northfield. By the time of the sale to Soo Line in 1982, MN&S's interchange business was in shambles with the Rock Island and Milwaukee Road fading in bankruptcy and the sale of CGW and M&StL to C&NW in the 1960s leaving only the Soo Line and Burlington Northern as viable interchange partners. The loss of interchange traffic at Randolph when CGW merged with C&NW in 1968 was a significant setback as C&NW already had its own routes to the Twin Cities and kept most of the ex CGW inbound freight on its own rails. By 1982, the Soo Line was ready to make several moves and had sufficient funds to counter competing offers. Soo Line's grand plan was to secure MN&S to Northfield, then purchase the Spine Line to Kansas City from Rock Island in its liquidation. However, C&NW purchased the Spine Line for $93 million in 1983. The Soo Line saved face in 1985 by purchasing the bankrupt Milwaukee Road. The Soo Line's loss of the Spine Line and the transfer of southbound freight to the former Milwaukee Road route to Northfield reduced service on the entire MN&S for the next 25 years. By 1997, six years after the Soo Line was purchased by Canadian Pacific, the last train had gone between Lakeville and Savage, and the tracks have remained out of service since then. In 1999 the I&M Rail Link gained trackage rights on the former MN&S to Minneapolis but never utilized them. In 2004, during which Burnsville proposed reopening an at grade crossing on the MN&S, Canadian Pacific stated that by the next five years Progressive Rail would be utilizing the MN&S route that is currently out of service, but this didn't happen. The Glenwood shops were closed and tracks removed in the mid 1980s after the Soo Line took over. Despite that, of the MN&S mainline extending south to Northfield, the Soo's owner Canadian Pacific Railway still owns the tracks from Savage to Lakeville and from the Minnesota River north to MNS Junction. In late August of 2023, the Lynn Avenue bridge in Savage was damaged by a truck. CP removed the bridge's decking in early September. The Twin Cities and Western Railroad owns the Dan Patch Line Bridge over the Minnesota River. TC&W has trackage rights over the MN&S Spur and purchased the bridge to protect what they feel may become a valuable shipping route in the future. In 2016, TC&W undertook a major rehabilitation of the Dan Patch Line Bridge in anticipation of an upsurge in grain traffic. By September of 2022, TC&W was seeking Minnesota state funding to rehabilitate a three quarter mile stretch of the old MN&S main in Savage, a section of track that would enable direct service to resume. Progressive Rail, Inc. owns the track between Lakeville and Northfield, operating it as their Jesse James Line. Progressive Rail owns and occasionally operates two MN&S cabooses as well as a former MN&S EMD SD39. Some of Progressive Rail's rolling stock is painted in an MN&S inspired livery. The Minnesota Department of Transportation has performed studies on operating commuter rail over the Dan Patch Line. This service would be known as the Dan Patch Corridor. Although the Minnesota Legislature imposed a ban on state money going to further studies of the proposed service in 2002, in 2023, this ban was lifted.