Кіріспе
Перу президенті 1868-1872 жылдар аралығында. Жозе Балта и Монтеро (25 сәуір 1814 – 26 шілде 1872) – перулік әскери қызметкер және саясаткер, Перудің 19-шы президенті болған. Ол Джон Балта Бру мен Агустина Монтеро Касафранканың ұлы. 1865 жылы ол Мариано Игнасио Прадоға президенттікке ие болуға көмектесіп, оның басқармасында қызмет етті. 1867 жылы ол өз кезегінде Прадоны құлатты. Президент ретінде ол конституциялық тәртіпті қайта орнатты және ұлттық жақсарту үшін ірі жобаларды жүзеге асырды. Ол француз компаниясына гуано экспортына монополия берді және Еуропадан ірі қарыздар алды, бірақ оның басқармасының жомарт шығындары Перуді терең қарызға баттырды. Балта өз кабинетінің наразы мүшесі, қорғаныс министрі Томас Гутьеррес тарапынан төңкеріс жасауға тырысқан кезде қызметтен алынып, атылды.
José Balta y Montero (25 April 1814 – 26 July 1872) was a Peruvian soldier and politician who served as the 19th President of Peru from 1868 to 1872. He was the son of John Balta Bru and Agustina Montero Casafranca. In 1865, he aided Mariano Ignacio Prado in the seizure of the presidency and served in his administration. In 1867, he in turn overthrew Prado. As president, he re established constitutional rule and undertook vast projects for national improvement. He granted a monopoly of guano export to a French company and obtained large loans in Europe, yet the lavish expenditures of his administration plunged Peru deep in debt. Balta was deposed and shot by a disgruntled member of his own cabinet, Defense Minister Tomás Gutiérrez during his subsequent coup d'état attempt.
Ерте мансап
Жозе Балта и Монтеро ерте жасынан әскери мансапты таңдады. 1830 жылы 16 жасында әскери колледжге түсіп, үш жылдан кейін сержант шенімен бітірді. 38 жасқа келгенде ол полковник шеніне ие болды. 1855 жылы Луис Хосе де Орбегосо (1834), Фелипе Сантьяго Салавери (1835) және Қайта Орнату (1838-1839) қозғалысына қосылды. 1865 жылы президент Хуан Антонио Пезетке қарсы Педро Диес Кансеко мен Мариано Игнасио Прадо көтерілісіне қатысты. Ол 2 мамыр шайқасына қатысты, бірақ келесі жылы президент Прадоның қарсыластарының бірі ретінде көзге түсті, ол оны Чилиге жер аударды. Хосе Балта 1867 жылы Перуге оралды және Чиклайода Прадоға қарсы қозғалысты жетектеді, ол Арекипада да қолдау тапты, онда ол генерал Педро Диес Кансекомен бірге көтерілді. Екеуі де 1860 жылғы жаңа Конституцияға ант беруден бас тартты, ол күшіне енген деп жарияланды. Мариано Игнасио Прадо көтерілісті басу үшін оңтүстікке сапар шекті, бірақ Балта мен Диес Кансеконың қысымымен, сондай-ақ Лимадан Конгресс тарапынан көрсетілген ықпалмен, ол отставкаға кетуге мәжбүр болды. Уақытша президенттік үшінші рет құлап, генерал Педро Диес Кансеко президент болды. Оның қызметінің алғашқы айында, 6 ақпанда Диес Кансеко президент сайлауын жариялады, онда Балта белсенді түрде үгіт жүргізді. Сайлауда ол 3168 дауыс алды, ал Мануэль Костасқа 384, ал оның басты қарсыласы Мануэль Торибио Уретаға 153 дауыс түсті, ол либералдарды ұсынды. Балта 1868 жылдың 2 тамызында президенттік белбеуді киді.
Республиканың президенті
Оның басшылығымен Балта елді шетелдік капиталға ашуға кірісті. Қаржы министрі етіп тағайындалған Николас де Пьерола Перуды қысып жатқан қаржы дағдарысын шешуге тырысты. Ол гуаноның болашақтағы пайдалану құқығын француздық еврей компаниясы Дрейфуске беру арқылы осы дағдарысты шешуге ұмтылды. Бұл оны жергілікті олигархиямен қарым-қатынастың ушығуына алып келді. Келісімнен түскен қаражат теміржол құрылысы және басқа да жобаларға жұмсалды. Бұл Балта үкіметінің маңызды жетістіктерінің бірі болды. 1861 жылы Перуде бар болғаны 90 мильдік теміржол желісі болса, 1874 жылы ол 947 мильге жетті. Сонымен қатар, теміржолдардан өзге де бірнеше ірі жобалар іске асырылды: жағалаудағы жаңа пирлер, Лима қаласындағы кең даңғылдар және жағалаудағы жаңа көпірлер салынды. Мысалы, 1869-1919 жылдар аралығында салынған, қазір оның атымен аталатын көпір бар. Дегенмен, теміржол құрылысына қатысты мердігерлерге төлеуге жеткілікті қаражат болмағандықтан, үкімет Дрейфустен гуанодан түсетін кірістің алдын ала төлемін сұрауға мәжбүр болды, бұл бұрыннан бар үлкен қарыздың одан әрі өсуіне әкелді. Экономикалық қиындыққа тап болған президент Хосе Балта 1868 жылы саяси консерватор және демократ Николас де Пьероланы қаржы министрі етіп тағайындады. Пьерола Конгреске гуаноны шетелге тікелей сату (консигнациясыз) үшін келіссөздер жүргізуге рұхсат беру туралы өтініш жасады, сату көлемі екі миллион метрикалық тоннаға жуық болды. Француздық "Дрейфус Хнос" еврей фирмасы бұл ұсынысты қабылдады. Перу үкіметі мен Дрейфус фирмасы арасындағы келісімшарт 1869 жылдың 17 тамызында қол қойылды және 1870 жылдың 11 қарашасында Конгресс бекітті. Перулік капиталистердің немесе консигнациялық фирмалардың наразылығына қарамастан келісімшарт күшіне енді. 1879 жылға қарай теміржол желісінің ұзындығы 1,963 мильді құрады.
Сайлау және кісі өлтіру
1871 жылы өте тартысты сайлау кезінде мемлекет басшысының ағасы және сол кездегі премьер-министр Хуан Франсиско Балта президенттікке үміткер болады деген қауесет тарады. Алайда, Николас де Пьероланың кеңесімен, ол бұл қадамнан бас тартты. Сондықтан Балта бұрынғы президент Хосе Руфино Эченике кандидатурасын қолдауға шешім қабылдады, бірақ ол да ұсыныстан бас тартты. Соңында, үшінші үміткер Антонио Аренас Балтаның толық қолдауын алды. Бәйекеттердің қатарында Мануэль Торибио Урета Аренас, бұл кандидаттыққа қайтадан түскен еді, және сол кездегі Жоғарғы прокурор Мануэль Пардо и Лавалле болды. Соңғысының сайлау кампаниясы керемет табысқа ие болды, ал 1872 жылы ол Перу Республикасы тарихындағы тұңғыш азаматтық президент болып сайланды. Жозе Балта Гутьеррес ағайындарынан билікте қалуға ұсыныс алғанмен, олардың бірі – Соғыс министрі болса да, ол бұл ұсыныстан бас тартты, бұл Перу тарихында сирек кездесетін жағдай еді. Осы жылдың, 1872 жылдың 22 шілдесінде, сол кездегі министр Томас Гутьеррес өзін Республиканың Жоғарғы Басшысы деп жариялау үшін бүлік көтерді. Сол күні президент Балта Мигель Грау Семинарио мен Аурелио Гарсия и Гарсиямен, сол кездегі ең жоғары шенді теңіз офицерлерімен кездесуге барғанда тұтқынға алынды. Осы екі көрнекті әскери қайраткердің араласуы арқасында Теңіз күштері Томас Гутьеррес бүлігіне қолдау көрсетпеді және оның үкіметін мойындамады. Лима халқы да оған қарсы болды, ал қастандық жасаушы ағайындардың бірі, Сильвестр Гутьеррес, 22 шілде 1872 жылы астанадағы көптеген қақтығыстардың бірінде қаза тапты. Бауырының өліміне кек қайтару үшін президент Томас Гутьеррес Хосе Балта и Монтероны өлтіруге бұйрық берді; ол төсегінде атып өлтірілді. Бұл бірнеше күннен кейін Гутьеррестің құлатылуына және линче ете беруіне әкелді. 1990 жылғы президенттік сайлауда оның шөбересі Николас де Пьерола Балта (сонымен қатар президент Николас де Пьероланың немересі) кандидат болды.
In the 1990 presidential election, his great grandson Nicolás de Piérola Balta (also a great grand nephew of President Nicolás de Piérola) was a candidate.
Еңбектері мен мұралары
1869 жылы Ауыл шаруашылығы мектебін құрды. Анкон қаласын және Тарапака конституциялық провинциясын негіздеді. Каллао портындағы кемежайды салды. Лима – Кальяо және Лима – Хуачо теміржолын салды. Салавери портының басқармасын құрды. "Көрме сарайын" салды, қазір ол Өнер мұражайы. Ла Виктория ауданын негіздеді. Сан-Маркос-де-Арика соборын және сол қаланың кеңсесін (қазір Чили) салдырды.