Жон де ла Поль, Саффолк герцогінің өмірбаяны (1442-1492)
John de la Pole, 2nd Duke of Suffolk
Джон де ла Поль, 2-ші Саффолк герцогі (1442-1492) – Англияның танымал ақсұлуы. Әкесінің өлімінен кейін кедейлікке ұшырады, сарайдағы өмірге қатысудан бас тартты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англия ақсұлы (1442–1492)
English noble (1442–1492)
Джон де ла Поль, 2-ші Суффолк герцогы, KG (1442 жылдың 27 қыркүйегі – 14–21 мамыр 1492), 15 ғасырдағы Англияның ірі магнаты болды. Ол Суффолк герцогы Уильям де ла Польдің және Томас Чосердің қызы Элис Чосердің ұлы (осылайша Джон ақын Джеффри Чосердің шөбересі еді). Оның жастық шағы 1450 жылы король Генрих VI-ның сүйіктісі болған, бірақ қалған ақсұлықтардың сеніміне ие болмаған әкесінің саяси құлдырауынан және одан кейін болған өлтіруінен қиындықтарға толы болды. Суффолк герцогының біріншісі сауда және, әсіресе, корольдік үсыныстар арқылы байлыққа ие болғанмен, оның өлімінен кейін осы табыс көзі құрғап қалды, сондықтан Джон де ла Поль 1463 жылы герцогтық титулын алғанда ағылшын герцогтарының ең кедейлерінің бірі болды. Джон бұл жағдайды өте ауыр сезінді; бірнеше рет өзінің кедейлігі соншалықты болғандықтан, сүйіншілеушілерді ұстауға шығын жұмсауға шамасы келмегендіктен Лондонға барудан бас тартты. Жас кезінде Джон де ла Поль екі рет үйленді; оның бірінші некесі жойылды, бірақ екінші некесі Йорк әулетінен Елизаветамен болды, осы арқылы ол екі король – Эдуард IV және Ричард III-нің қайнағасы болды. Бұл оған он бір бала сыйлады, олардың үлкені Джон 1484 жылы Ричард III-нің мұрагері болып тағайындалды және Йоркшылдардың ісі үшін шайқаста қаза тапты. Дегенмен, Джон де ла Поль Розалар соғысының қырқынан қашып өтуге тырысты. Ол некесі арқылы Йорк әулетімен саяси байланысы бар болғанымен, 1450 жылдардағы шайқастарға қатыспады, Эдуард IV таққа отырғанға дейін қаруға көтерілмеді. Шындығында, де ла Поль осы кезеңнің көп бөлігін шығыс Англиядағы көршілері – Пастон отбасымен мұрагерлік үшін күресіп, тіпті парламенттік сайлауларға араласып, үстемдікке ие болуға тырысты. Суффолк Эдуард IV-тен ірі үсыныстар алмады, бірақ де ла Поль қажет болғанда оны қолдауын жалғастырды, ал Эдуард 1470 жылы тағын жоғалтқанда Суффолкқа жаңа Ланкастер режимі сенімсіздікпен қарады. Суффолк Эдуард үшін Барнет және Тьюксбери шайқастарында шайқасты, бірақ оның екінші билігі кезінде Эдуардтың жақын шеңберіне кірген жоқ. Ол 1483 жылы Ричард III-нің таққа отыруына келіскендей көрінеді, бірақ ұлынан айырмашылығы, екі жылдан кейін Босворт шайқасында Ричард III жеңілгенде қатыспады. Генрих VII Суффолк ұлының опасыздығын герцогқа ешқандай жаза ретінде таңбаламаған сияқты, тіпті оны бұрынғы патшаның айыпталуынан қорғағандай болды. Джон де ла Поль 1492 жылы қайтыс болды және Суффолк графтығындағы Уингфилд шіркеуіне жерленді.
John de la Pole, 2nd Duke of Suffolk, KG (27 September 1442 – 14–21 May 1492), was a major magnate in 15th century England. He was the son of William de la Pole, 1st Duke of Suffolk, and Alice Chaucer, the daughter of Thomas Chaucer (thus making John the great grandson of the poet Geoffrey Chaucer). His youth was blighted, in 1450, by the political fall and subsequent murder of his father, who had been a favourite of king Henry VI but was increasingly distrusted by the rest of the nobility. Although the first duke of Suffolk had made himself rich through trade and – particularly – royal grants, this source of income dried up on his death, so John de la Pole was among the poorest of English dukes on his accession to the title in 1463. This was a circumstance which John felt acutely; on more than one occasion, he refused to come to London due to his impoverishment being such that he could not afford the costs of maintaining a retinue. As a youth, John de la Pole married twice; his first marriage was annulled, but his second marriage, to Elizabeth of York, made him the brother in law of two kings, Edward IV and Richard III. It brought him eleven children, the eldest of whom, John, would eventually be named heir to Richard III in 1484 and die in battle in the Yorkist cause. John de la Pole, though, generally managed to steer clear of involvement in the tumultuous events of the Wars of the Roses. Although he was politically aligned to the House of York by virtue of his marriage, he avoided participating in the battles of the 1450s, not taking up arms until Edward IV had claimed the throne. De la Pole appears to have spent much of this period, in fact, feuding with his East Anglian neighbours, the Paston family over an inheritance – even interfering in parliamentary elections, for example, in an attempt to gain the upper hand. Suffolk did not receive major grants from Edward IV either, although de la Pole continued to support him in arms when necessary, and when Edward lost his throne in 1470, Suffolk was not trusted by the new Lancastrian regime. Suffolk fought for Edward at the battles of Barnet and Tewkesbury but did not join Edward's inner circle during his second reign. He seems to have acquiesced in the accession of Richard III in 1483, but, unlike his son, was not present for Richard III's defeat at the Battle of Bosworth two years later. Henry VII does not seem to have held Suffolk's son's treason against the duke, and even seems to have protected him from the former's attainder. John de la Pole died in 1492 and was buried at Wingfield Church, Suffolk.
Жастық шақ
Джон де ла Поль 1442 жылдың 27 қыркүйегінде дүниеге келді, ол Уильям де ла Польдің, 1-ші Саффолк герцогының жалғыз ұлы және мұрагері, сондай-ақ ақын Джеффри Чосердің немересі Элис Чосердің ұлы еді. Осылайша, Джон 1450 жылдың 7 ақпанында алты жасар Леди Маргарет Бофортқа үйленген кезде жеті жастағы бала болды, бірақ Папаның үйленуге рұқсаты 1450 жылдың 18 тамызына дейін қол қойылған жоқ. Тарихшы Майкл Хикстің айтуынша, Саффолк графының иелігі "ешқандай айрықша байлыққа ие болған жоқ", мүмкін, тек осы мәртебеге қажетті 666 фунт стерлингтік кіріске ғана жеткен. Дегенмен, оның анасы әкесі, сэр Томас Чосерден, өз құқығымен елеулі мүліктерге ие болды. Сонымен қатар, бұл Алисаның үшінші некесі болғандықтан, ол бұрынғы күйеулерінен, олардың екіншісі Томас Монтегю, 4-ші Солсбери графы болған, үлкен қорлық алды. Замандастары Джон Бофорттың қызына үйлену арқылы Джон де ла Польдің сол кездегі баласыз патшаның туысы болуына байланысты, болашақта тәждің мұрагері болуы көздегенін айтты. Қазіргі тарихшылар бұл мүмкін емес деп санайды, себебі король Уильямды осы жоспарларды қолдағандығын көрсететін деректер бар. Бұл некеге Вильгельмнің 1450-1451 жылдардағы парламенттегі саяси қиындықтары себеп болған деген пікір де бар.
John de la Pole was born on 27 September 1442, only son and heir to William de la Pole, 1st Duke of Suffolk, and Alice Chaucer, the granddaughter of the poet Geoffrey Chaucer. John was therefore still only a child of seven when, on 7 February 1450, he was married to the six year old Lady Margaret Beaufort, though the Papal dispensation to marry was not signed until 18 August 1450. The earldom of Suffolk, says historian Michael Hicks, was 'not particularly well endowed,' probably only just scraping the £666 qualifying income for that rank. His mother, though, held substantial estates in her own right, from her father, Sir Thomas Chaucer. Furthermore, because this was Alice's third marriage, she held large dowers from both previous husbands, the second of whom had been Thomas Montagu, 4th Earl of Salisbury. Contemporaries claimed that the marriage to the daughter of John Beaufort, Duke of Somerset (cousin of the then childless king), was intended to make John de la Pole an eventual heir to the crown; this is considered unlikely by modern historians, who have pointed at indications that the King supported William in these plans. It has been suggested that the marriage was the direct result of William's political difficulties during the 1450–1451 parliament.
Әкемнің құлдырауы
Оның әкесі Джонға қатысты жоспарлары 1450 жылы Саффолкқа парламент тарапынан Нормандияны Жүз жылдық соғыста жоғалтқаны үшін импичмент жариялағанда күрт өзгерді. Саффолк елден қуылды, бірақ ол континентке жетпеді, себебі ол кеткеннен кейін көп ұзамай Ла-Манш каналында теңізшілердің қолынан қаза тапты. 1450 жылдың 30 сәуірінде Ипсвичтен кетер алдында, абыройын жоғалтқан герцог Джонға хат жазып, ұлын "мақтаншыл, ашкөз және жағымпаз адамдардың серігінен және кеңесінен қашуға" шақырды. Саффолк ресми түрде айыпталмағандықтан, ол сотталған жоқ, бірақ Джон де ла Польға жақсы мүмкіндіктер берген патшалық үсыныстар енді тәжге қайтарылды. 1458 жылдың ақпан айына дейін, анасының ұйымдастыруымен Джон Ричард Йорк пен Сесилияның (Невилл) екінші тірі қалған қызы Елизаветаға үйленді. Неке саяси тұрақсыз кезеңде болды. Сент-Олбанс шайқасының біріншісі үш жыл бұрын өткен еді, ал король Йорк пен оның одақтастары (шайқаста жеңгендер) және онда қаза тапқан лордтардың отбасылары арасында бейбітшілік орнатуға тырысты. Йорк, шындығында, Джонның әкесінің жақын жауы болған, тіпті 1450 жылы Саффолкқа қарсы импичмент процесінің басталуына Йорк себепкер болды. Елизавета өзімен бірге шамамен 1533 фунт стерлингтік күйеулік қорлық әкелді. Бұл Саффолкты байыту үшін жасалмаған. Бұл сол кездегі басқа күйеулік қорлықтармен салыстырғанда көп емес еді, сонымен қатар Йорк, оның түрлі лауазымдарынан алатын жалақысы үнемі кешіктіріліп тұратындықтан, көбінесе төлемдерді уақтылы төлей алмады. Олар екеуі де Fastolf мұрасын бөлісудегі мүдделер қақтығысының салдарынан Пастон отбасымен қатысты дауға тартысты. Әйтсе де, ол әлі толыққанды ересек емес еді және оның лауазымдары ресми түрде қабылданбағандықтан, бұл рас емес болуы мүмкін. Немесе, егер осылай болған болса, онда бұл герцог мәртебесін сақтауға қаржылық мүмкіндігінің жетпеуіне байланысты болуы мүмкін. Бұл тек оның әйелі, корольдің қарындасының өмірлік кезеңінде ғана болды. Саффолк әкесінің Уоллингфорд және Чилтерн Хандредс лауазымдарын қайта алды, оған жылына 40 фунт стерлинг жалақы төленді. 1467 жылы ол өзінің қарындасының (корольдің қарындасы) күйеуі, Эксетер герцогинясы Аннаның сенімді адамы болды. Сонымен қатар, ол 1478 жылдың наурыз және шілде айлары аралығында Ирландияның корольдік лейтенанты болды (кейінгі ғасырларда бұл лауазым Ирландияның лорд-лейтенанты деп аталды), бұл "таңғажайып мәрмәр ескерткіште" көрсетілген.
Any plans his father had for John were rudely upset in 1450 when Suffolk was impeached by parliament over the loss of Normandy in the Hundred Years' War. Suffolk was exiled, but never reached the continent as he was murdered by sailors in the Channel soon after his departure. On 30 April 1450, before he sailed from Ipswich, the disgraced duke wrote a letter to John in which he urged his son to "flee the company and council of proude men, of coveitows men and of fateryng men". Since Suffolk had never been formally convicted, he was not attainted, but the royal grants which had given John de la Pole such good prospects were now resumed to the crown. Sometime before February 1458, in a match arranged, it appears by his mother, John married Elizabeth, the second surviving daughter of Richard of York and Cecily, née Neville. The marriage took place at a politically turbulent time. The First Battle of St Albans had taken place less than three years earlier, and the king was attempting make a peace between York and his allies (who had won the battle) and the families of those lords who had died there. York after all had been a bitter enemy of John's father—indeed, it had been mainly thanks to York that impeachment proceedings were brought against Suffolk in 1450. With her, Elizabeth brought a marriage portion of about £1533. This was not to make Suffolk rich. Not only was it not that much compared to other dowries of the period, but York, whose wages from his various offices were almost permanently in arrears, often could not keep up the instalments. Both of them were involved in a severe feud with the Paston family as a result of conflicting interests in the Fastolf inheritance. and in any case, as he was still strictly a minor, and not in official receipt of any of his titles, it may not have been true. Or, if it did happen, it may well have been on the grounds of his fiscal inability to uphold the status of a duke. a year, although this was only during the life of his wife, the king's sister. Suffolk himself regained his father's Wallingford and Chiltern Hundreds offices, with a £40 per annum salary for it. In 1467, he acted as feoffee for his sister in law (the King's sister), Anne, Duchess of Exeter. He was also the King's Lieutenant of Ireland (in later centuries the post came to be known as the Lord Lieutenant of Ireland) between March and July 1478 in a "stunning alabaster monument".