Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Гренджер заңдары – 1860 жылдардың соңы мен 1870 жылдардың басында АҚШ-тың орталық-батыс штаттарында, атап айтқанда Миннесота, Айова, Висконсин және Иллинойс штаттарында қабылданған заңдар жиынтығы. Гранжер заңдарын негізінен «Ұлттық Грандж» деп танылатын фермерлер тобы қолдады. Гранджтың басты мақсаты – Американдық Азамат соғысынан кейін теміржол және астық сақтау компанияларының тасымалдау бағасының өсуін реттеу болды. Ірі теміржол компанияларын наразы қылған бұл заңдар сол кезде көп пікірталас тудырып, Мунн против Иллинойс және Уабаш против Иллинойс сияқты бірнеше маңызды сот ісіне әкелді. Рок-Айленд, Чикаго және Солтүстік-Батыс, сондай-ақ Милуоки жолы сияқты бұл заңдарға қатысты теміржолдар кейде «гранджер теміржолдары» деп аталады.
The Granger Laws were a series of laws passed in several midwestern states of the United States, namely Minnesota, Iowa, Wisconsin, and Illinois, in the late 1860s and early 1870s. The Granger Laws were promoted primarily by a group of farmers known as The National Grange of the Order of Patrons of Husbandry. The main goal of the Granger was to regulate rising fare prices of railroad and grain elevator companies after the American Civil War. The laws, which upset major railroad companies, were a topic of much debate at the time and ended up leading to several important court cases, such as Munn v. Illinois and Wabash v. Illinois. The railroads targeted by these laws, such as the Rock Island, Chicago & North Western, and the Milwaukee Road, are sometimes called "granger railroads."
Гренджер заңдарының әсері
Гренджер заңдарының кейбір ерекшеліктері штаттан штатқа өзгеше болды, бірақ барлық қатысқан штаттардың мақсаты бір болды: теміржол тарифінің бағасын фермерлерге, әсіресе шағын ауылдық фермерлерге тиімді ету. Бұл ортақ ниет заңдардың Ұлттық үй шаруашылығының басшылары (Гранж) ұйымы тарапынан штаттық саясатта белсенді түрде насихатталуының нәтижесі болды. Гранж – АҚШ-тың орталық-батыс аймағында таралып, Оңтүстік штаттарына дейін жеткен фермерлер ұйымы. Мүшелерінің көп бөлігі Канзас және Небраска штаттарында болғанымен, Гранжтың ең тиімді жұмыс істегені Иллинойс, Висконсин, Айова және Миннесота штаттарында болды, осы штаттарда Гранджер заңдары қабылданды. Иллинойс Гранжының фермерлері мұны қалаған себебі, шағын ауылдық фермерлер көбінесе жергілікті жерлерге тауар тасығандықтан, олардың бизнесін жүргізуі мен пайда табуы қиын болып келген, себебі тасымалдау бағасы тым жоғары болды. 1886 жылы АҚШ Жоғарғы Соты Иллинойс штатының Гранджер заңдарының конституцияға қайшы екенін шешті, өйткені олар мемлекетаралық сауданы бақылауға тырысқан, ал бұл Гиббонс және Огден (1824) ісі бойынша федералдық үкіметтің құзырына жататын мәселе еді. «Уабаш ісінен» кейін Конгресс 1887 жылғы Мемлекетаралық сауда туралы заңды қабылдады, бұл АҚШ-тағы бизнес саласын реттеудің алғашқы қадамы болды. Бұл заң теміржол компанияларын өз тарифтерін үкіметке жариялауға міндеттеді және теміржолдардың қысқа және ұзақ қашықтыққа әртүрлі тарифтер белгілеуіне тыйым салды. Сондай-ақ, бұл заң 1887 жылы Мемлекетаралық сауда комиссиясын құрды, ол теміржол тарифтерін реттеді және тарифтердің «әділ және дұрыс» деңгейде қалуын қамтамасыз етті. Бағаны бекіту жүйесін Поттер заңы енгізді. Висконсин штаты белгілеген бағалар теміржол компанияларына тиімді пайда әкелмеді. Бағаны бекіту штаттың экономикасына көптеген жағымсыз әсерлер тигізді. Поттер заңының қолданылуының екінші жылында Висконсин штатының ешбір теміржолы дивиденд төлемеді, тек төрт теміржолы облигацияларына пайыз төледі. Бұл штатта теміржол құрылысын толығымен тоқтатуға әкелді, өйткені компаниялар жаңа желілер салса, пайда таба алмайды деп ойлады. 1876 жылы Висконсин штаты, конституциялық шекте болғанына қарамастан, теміржол құрылысының нәтижесінде экономикалық өсімді ынталандыру мақсатында заңды жойды. Бүгінде Висконсин штатының теміржолдары Теміржол комиссарының кеңсесі басқаруында.
Certain aspects of the Granger Laws varied from state to state, but all of the involved states shared the same intent: to make pricing of railroad rates more favorable to farmers, small rural farmers in particular, in the states. This common aspiration was a result of the laws being promoted heavily in state politics by the National Grange of the Patrons of Husbandry (Grange). The Grange was an organization of farmers that stretched throughout the Midwestern United States and filtered into the Southern United States. Despite the highest proportion of its members being in Kansas and Nebraska, the Grange were most effective in Illinois, Wisconsin, Iowa, and Minnesota, where the Granger laws were eventually passed. The farmers of the Illinois Grange wanted this because smaller rural farmers who tended to ship more locally were being charged such high rates that they were having a difficult time staying in business and making a profit. The U. S. Supreme Court ruled in 1886 that Illinois’ granger laws were unconstitutional because they attempted to control interstate commerce, which had been deemed a responsibility of the federal government by Gibbons v. Ogden (1824). Following the Wabash Case, Congress passed the Interstate Commerce Act of 1887, the first federal regulation of business in the United States. This act forced railroad companies to publish their rates with the government and banned railroads from charging different rates for short and long hauls. This 1887 act also created the Interstate Commerce Commission, which regulated the rates of railroads and ensured the rates remained “reasonable and just”. The Potter Law brought about this system of price fixing. The rates at which Wisconsin fixed the prices yielded little to no profits for the railroad companies. The fixing of rates led to many negative economic effects for the state. In the second year under the Potter Law, no Wisconsin railroad paid a dividend and only four railroads paid interest on their bonds. This led to a complete halt in railroad construction in the state, as the companies did not believe they would make a profit if they built more lines. In 1876, despite still being within constitutional bounds, the state of Wisconsin repealed the law in attempts to spur economic growth brought about by railroad construction. Today Wisconsin's railways are administered under the Office of the Commissioner of Railroads.