Альфред Циннеманн (1907-1997) – австриялық-американдық кинорежиссер, өмірі мен отбасы тарихы. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезеңіндегі өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Аустриялық-американдық кинорежиссер (1907–1997)
Austrian American film director (1907–1997)
Альфред Зиннеманн (29 сәуір, 1907 – 14 наурыз, 1997) – Анна (Фейвел) мен Оскар Зиннеманнның ұлы, дәрігер. Оның ата-анасы австриялық яһудилер еді. Оның кіші інісі бар еді. Зиннеманн Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Венада өсті, соғыстың көп бөлігінде әкесі Шығыс майданында Австрия-Венгрия армиясының жауынгерлік фельдшеры болып қызмет етті. Зиннеманн кейіннен әкесінің соғыс оқиғаларынан қатты күйзелгенін және жиі қорқынышты түстер көргенін еске алды. 1918 жылы құлаған империяның қалдықтарынан құрылған және кейіннен «кішкентай, жеңілген, кедей ел» деп сипаттаған Бірінші Австрия Республикасында өскен кезде, Зиннеманн музыкант болғысы келді, бірақ 1927 жылы Вена университетінің заң факультетін бітірді. Зиннеманнның Голливудтағы алғашқы жұмыстарының бірі – «Батыс майдандағы тыныштық» (1930) фильміндегі эпизодтық рөл. Оның айтуынша, басқа эпизодтық рольдерді ойнағандардың көпшілігі 1917 жылғы Қазан төңкерісінен және одан кейінгі Қызыл террордан қашып Америкаға келген бұрынғы орыс аристократтары мен жоғары шенді офицерлері болған. Алайда, оның келесі фильмі «Іздеу» (1948) сценарийі үшін «Оскар» сыйлығын жеңіп алып, Голливудтағы беделін нығайтты. Соғыс зардаптарынан қираған Германияда түсірілген фильмде Монтгомери Клифт соғыстан зардап шеккен, жоғалған чех баласына қамқорлық жасайтын әскери қызметкер рөлінде дебют жасады. Одан кейін «Зорлық актісі» (1948) фильмінде Ван Хефлин арбаған тұтқын, Роберт Райан оның жарылқақ мінезді бұрынғы досы, Джанет Ли Хефлиннің әйелі және Мэри Астор жанашыр жезөкше рөлінде ойнады. Зиннеманн «Зорлық актісін» өзінің «не қалайтынын және оны қалай іске асыруға болатынын білгенде өзін жақсы сезінген» алғашқы жобасы деп санады. Өндіріс барысында ол Гари Купермен жақын қарым-қатынас орнатып, қартайған актерді көптеген жақын планға түсірді, олар оның терлегенін және тіпті экранда жылағанын көрсетті. Сценарист Карл Форман «Жоғары түскі» фильмінің сенатор Джозеф Маккартидің коммунистерге қарсы өшпендігінің аллегориясы болуын көздеген. Алайда, Зиннеманн бұған келіспей, өмірінің соңына таман фильмдегі мәселелер, оның пікірінше, кеңірек, көбінесе ар-ұждан және тәуелсіз, келісімсіз батылдық туралы болды. Ол былай деді: «Менің ойымша, «Жоғары түскі» – бұл «вестерн» емес, ол жай ғана Ескі Батыста орын алады». Киносыншы Стивен Принс Кейн кейіпкерінің шын мәнінде Зиннеманнның өзін бейнелейтінін болжайды, ол көкжиекте жақын арада қауіп төндіретін атмосфераны, жақын арада келетін кісі өлтірушілер тобының бейнесімен бейнеленген ықтимал «фашизмнен» қорқыныш туғызуға тырысты. Зиннеманн өзінің көптеген фильмдерінің жалпы контексін былай түсіндірді: «Бүгінгі күні ең маңызды нәрселердің бірі – біздің өркениетімізді сақтап қалуға тырысу». Зиннеманн фильмнің тақырыбын және оның қазіргі заманға қатысын түсіндірді:
Alfred Zinnemann (April 29, 1907 – March 14, 1997) was an Austrian American the son of Anna (Feiwel) and Oskar Zinnemann, a doctor. His parents were Austrian Jews. He had one younger brother. Zinnemann grew up in Vienna during the First World War, during much of which his father was serving as a combat medic with the Austro Hungarian Army on the Eastern Front. Zinnemann later recalled that his father was severely traumatized by his war experiences and often suffered from nightmares. While growing up in the First Austrian Republic, which had been formed as a rump state of a fallen Empire in 1918 and which he later described as, "a tiny, defeated, impoverished country", Zinnemann wanted to become a musician, but went on to graduate with a law degree from the University of Vienna in 1927. One of Zinnemann's first jobs in Hollywood was as an extra in All Quiet on the Western Front (1930). He said that many of the other extras were former Russian aristocrats and high ranking officers who fled to America as refugees from the October Revolution in 1917 and the ensuing Red Terror. However, his next film, The Search (1948), won an Oscar for screenwriting and secured his position in the Hollywood establishment. Shot in war ravaged Germany, the film stars Montgomery Clift in his screen debut as a GI who cares for a lost Czech boy traumatized by the war. It was followed by Act of Violence (1948), a gritty film noir starring Van Heflin as a haunted POW, Robert Ryan as his hot tempered former friend, Janet Leigh as Heflin's wife, and Mary Astor as a sympathetic prostitute. Zinnemann considered Act of Violence the first project in which he "felt comfortable knowing exactly what I wanted and exactly how to get it." During production he established a strong rapport with Gary Cooper, photographing the aging actor in many tight close ups which showed him sweating, and at one point, even crying on screen. Screenwriter Carl Foreman apparently intended High Noon to be an allegory of Senator Joseph McCarthy's vendetta against alleged Communists. However, Zinnemann disagreed, insisting, late in life, that the issues in the film, for him, were broader, and were more about conscience and independent, uncompromising fearlessness. He says, "High Noon is "not a Western, as far as I'm concerned; it just happens to be set in the Old West." Film critic Stephen Prince suggests that the character of Kane actually represents Zinnemann, who tried to create an atmosphere of impending threat on the horizon, a fear of potential "fascism", represented by the gang of killers soon arriving. Zinnemann explained the general context for many of his films: "One of the crucial things today [is] trying to preserve our civilization." Zinnemann explains the theme of the film and its relevance to modern times:
«Той мүшесі» (1952) пьесасын экрандастыру үшін Зиннеманн фильмнің 12 жасар басты кейіпкері ретінде Джули Харристі таңдады, бірақ ол кезде ол 26 жаста еді. Екі жыл бұрын Харрис Бродвейде Этель Уотерс пен Брэндон де Уайльд сияқты екі басқа жетекші актер сияқты рөлді жасады. Зиннеманнның келесі фильмі, Джеймс Джонстың романы бойынша түсірілген «Бұл жерден мәңгілікке» (1953) 13 «Оскар» сыйлығына ұсынылып, 8 сыйлықты жеңіп алды, соның ішінде «Үздік фильм» және «Үздік режиссер». Зиннеманн продюсер Гарри Конмен Монтгомери Клифтті Превитт рөлінде таңдауға қатты күресті, бірақ танымалдылығының төмендеген кезеңінде болған Франк Синатра Зиннеманнның қалауына қарсы «Маджио» рөлінде өзін таңдады. Кейін Синатра «Ең үздік қосалқы актер» номинациясында «Оскар» сыйлығын жеңіп алды. «Бұл жерден мәңгілікке» фильмінде Дебора Керр, әдетте әдепті және дұрыс рөлдермен танымал, адал әскер әйелі рөлінде ойнады. Донна Рид Монтгомери Клифт кейіпкерінің жезөкшесі және сүйіктісі Альма «Лорин» Берк рөлін ойнады, ол 1953 жылы «Ең үздік қосалқы актриса» номинациясында «Оскар» сыйлығын жеңіп алды. «Оклахома!» (1955) фильмінде Роджерс және Хаммерштейн мюзиклінің Зиннеманн нұсқасында кең экранды форматтағы Тодд АО дебют жасады, сондай-ақ фильмнің жас жұлдызы Ширли Джонс та дебют жасады. Бұл сондай-ақ Зиннеманнның Америкаға деген сенімі мен оптимизмін, оның энергиясы мен қуанышын білдірді. 1965 жылы ол 4-ші Мәскеу халықаралық кинофестивалінің қазылар алқасының мүшесі болды. Зиннеманнның тағдыры «Барлық маусымға арналған адаммен» (1966) қайта өзгерді, Роберт Болт өзінің пьесасынан сценарий жазып, Пол Скофилдті сэр Томас Мор ретінде бейнеледі, оны ар-ұжданымен соңғы тағдырына жетелеген адам ретінде көрсетеді. Фильм 6 «Оскар» сыйлығын жеңіп алды, соның ішінде «Үздік фильм», «Үздік актер» (Скофилд) және «Үздік режиссер» (Зиннеманн үшін бұл екінші «Оскар» сыйлығы болды). Фильм сондай-ақ 5-ші Мәскеу халықаралық кинофестиваліне қатысты. Осыдан кейін Зиннеманн МГМ үшін «Адамның тағдыры» фильмін түсіруге дайын болды. Алайда, жоба 1969 жылы тоқтатылды, ал студия Зиннеманнды өндіріске жұмсалған 3,5 миллион доллардың кемінде 1 миллион долларын өтеуге жауапкер деп тануға тырысты. Наразылық ретінде Зиннеманн студияға қарсы сотқа шағымданып, келесі фильмін түсіруге төрт жыл кетті.
For his screen adaptation of the play The Member of the Wedding (1952), Zinnemann chose Julie Harris as the film's 12 year old protagonist, although she was by then 26 years old. Two years earlier Harris had created the role on Broadway just as the two other leading actors, Ethel Waters and Brandon deWilde, had. Zinnemann's next film, From Here to Eternity (1953), based on the novel by James Jones, was nominated for 13 Academy Awards and would go on to win 8, including Best Picture and Best Director. Zinnemann fought hard with producer Harry Cohn to cast Montgomery Clift as the character of Prewitt, although Frank Sinatra, who was at the lowest point of his popularity, cast himself in the role of "Maggio" against Zinnemann's wishes. Sinatra would later win an Oscar for Best Supporting Actor. From Here to Eternity also featured Deborah Kerr, best known for prim and proper roles, as a philandering Army wife. Donna Reed played the role of Alma "Lorene" Burke, a prostitute and mistress of Montgomery Clift's character which earned her an Academy Award for Best Supporting Actress for 1953. In Oklahoma! (1955), Zinnemann's version of the Rodgers and Hammerstein musical, the wide screen format Todd AO made its debut, as did the film's young star, Shirley Jones. It was also an expression of Zinnemann's continued faith and optimism about America, with its energy and exuberance. In 1965 he was a member of the jury at the 4th Moscow International Film Festival. Zinnemann's fortunes changed once again with A Man for All Seasons (1966), scripted by Robert Bolt from his own play and starring Paul Scofield as Sir Thomas More, portraying him as a man driven by conscience to his ultimate fate. The film went on to win six Academy Awards, including Best Picture, Best Actor (Scofield) and Best Director, Zinnemann's second such Oscar to date. The film was also entered into the 5th Moscow International Film Festival. After this, Zinnemann was all set to direct an adaptation of Man's Fate for MGM. However, the project was shut down in 1969, and the studio attempted to hold Zinnemann responsible for at least $1 million of the $3.5 million that had already been spent on pre production. In protest, Zinnemann filed a lawsuit against the studio, and it would be four years before he would make his next film.
1970 жылдар
1970 жылдардың басында Зиннеман "Адам тағдыры" фильмінің тоқтатылуынан кейін жұмыссыз қалды; ол бұл жағдайды "кино жасаудағы бір дәуірдің аяқталып, жаңа дәуірдің басталуы, онда заңгерлер мен бухгалтерлер студия басшылары ретінде шоумендерді ығыстыра бастады, ал қол алысу бұрынғыдай қол алысу болмай қалды" деп түсіндірді. "Шакал күнінен" кейін төрт жыл өткен соң "Жулия" (1977) фильмі түсірілді, ол Лиллиан Хеллманның "Пентименто: Портреттер кітабындағы" әңгімесіне негізделген. Фильмде Джейн Фонда жас Хеллман рөлінде, ал Ванесса Редгрейв оның жақын досы Джулия рөлінде ойнады – ол өзінің туған жері мен зор байлығының қауіпсіздігі мен ыңғайлылығынан бас тартып, өмірін Австрияның нацизмге қарсы күресіне арнады, бұл оның үшін өлімге әкеп соқты. Фильм 11 «Оскар» сыйлығына ұсынылып, үш сыйлықты жеңіп алды: «Үздік сценарий» (Алвин Сарджент), «Үздік қосалқы актер» (Джейсон Робардс) және «Үздік қосалқы актриса» (Ванесса Редгрейв), ол «Оскар» салтанатындағы қабылдау сөзінде «ционистік қарапайымдар» деген сөздері үшін шашыраңқы ызылдауларға ұшырады. Зиннеман Фонданың актерлік шеберлігі керемет деп ойлады және ол да «Оскарға» лайық болды деп есептеді. Зиннеман фильмнің сыншылар тарапынан және коммерциялық тұрғыдан сәтсіздікке ұшырағанын өзінің кино режиссерлігінен кетуіне байланыстырады: "Мен бұл жақсы фильм болды демеймін. Бірақ сын-пикирлерде зор қатыгездік болды. Кейбір адамдар фильмді құлатудан алған ләззат шынымен де жаралы етті".
By the early 1970s, Zinnemann had been out of work since the cancellation of Man's Fate; he believed it had "marked the end of an era in picture making and the dawn of a new one, when lawyers and accountants began to replace showmen as head of the studios and when a handshake was a handshake no longer." The Day of the Jackal was followed four years later by Julia (1977), based on a story in the book Pentimento: A Book of Portraits by Lillian Hellman. The film starred Jane Fonda as a young Hellman and Vanessa Redgrave as her best friend Julia, an American heiress who forsakes the safety and comfort of both her homeland and great wealth to devote her life with fatal consequences to the Austrian Resistance to Nazism. The film was nominated for 11 Academy Awards and won three, for Best Screenplay (Alvin Sargent), Best Supporting Actor (Jason Robards), and Best Supporting Actress for Vanessa Redgrave, who received scattered boos on Oscar night for her "Zionist hoodlums" acceptance speech. Zinnemann thought that Fonda's acting was extraordinary and she also deserved an Oscar. Zinnemann blamed the film's critical and commercial failure for his retirement from filmmaking: "I'm not saying it was a good picture. But there was a degree of viciousness in the reviews. The pleasure some people took in tearing down the film really hurt."
Соңғы жылдары және өлімі
Зиннеман Голливудтағы жасқа қатысты дискриминацияға қарсы күрескен деп есептеледі. Әңгімеге сәйкес, 1980 жылдары жас Голливуд басшысымен кездесу кезінде Зиннеман өзінің кім екенін білмейтініне таңырқады, тіпті ол төрт рет «Оскар» сыйлығын жеңіп, Голливудтың ең ірі фильмдерін түсіргеніне қарамастан. Жас басшы Зиннеманнан өмірінде не істегенін сұрағанда, ол: «Мәссаған, алдымен сен айт» деп жауап берген екен. Голливудта бұл оқиға «Сен бірінші» деп белгілі және тәжірибелі режиссерлердің жаңа келгендердің олардың туындыларымен таныс еместігін байқағанда жиі еске алынады. Зиннеман жылдар бойы осы әңгімеден бас тартқанын айтты: «Мен осы оқиғаны Билли Уайлдер өзі туралы айтқан деп ойлаймын». Зиннеман 1997 жылдың 14 наурызында Лондон қаласында жүрек талмасынан қайтыс болды. Ол 89 жаста еді. Зиннеманның денесі Кенсал Грин зиратында кремацияланды және күлі зираттан алынды. Оның әйелі 1997 жылдың 18 желтоқсанында дүние салды.
Zinnemann is often regarded as striking a blow against ageism in Hollywood. The apocryphal story goes that in the 1980s, during a meeting with a young Hollywood executive, Zinnemann was surprised to find the executive didn't know who he was, despite having won four Academy Awards, and directing many of Hollywood's biggest films. When the young executive asked Zinnemann to list what he had done in his career, Zinnemann reportedly answered, "Sure. You first." In Hollywood, the story is known as "You First," and is often alluded to when veteran creators find that upstarts are unfamiliar with their work. Zinnemann insisted, "I've been trying to disown that story for years. It seems to me Billy Wilder told it to me about himself." Zinnemann died of a heart attack in London, England on March 14, 1997. He was 89 years old. Zinneman's remains were cremated at Kensal Green Cemetery and the cremated remains were collected from the cemetery. His wife died on December 18, 1997.
Режиссерлік стилі
Мысалы, "Бұл жерден мәңгілікке" фильмінде ол Пёрл-Харборға жапондықтардың шабуылын бейнелейтін нақты жаңалықтарды қосты, бұл оқиғаны күшейтіп, драмалық әсерін арттырды. Сол сияқты, "A Hatful of Rain" фильмінде Нью-Йорктегі есірткіге тәуелділіктің шынайы жағдайын көрсету үшін деректі фильм стилін пайдаланды. Зиннеман Испания азамат соғысы туралы "Бейірт ат" фильмінде де жаңалықтар кадрларын қолданды. Шарль де Голльді өлтіруге жасалған әрекет туралы саяси триллер "Шакал күні" жаңалықтар стилінде түсірілді, ал "Джулия" кейіпкерлерін екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Парижден Мәскеуге дейінгі кернеулі пойыз сапары сияқты нақты ортаға енгізді. "Аналар тірі қалу үшін" (1938) – ең үздік қысқаметражды фильм үшін академиялық сыйлық. "Халықаралық түсіністікті дамытуға ең үлкен үлес қосқан фильм" үшін "Алтын глобус": "The Search" (1948). Ең үздік қысқаметражды деректі фильм үшін академиялық сыйлық: "Бенджи" (1951). "Жоғарғы түскі" (1952) үшін Нью-Йорк киносыншылары сыйлығы – үздік режиссер. "Оскар" сыйлығы – үздік режиссер, Америка режиссерлер гильдиясы (DGA) сыйлығы – "Бұл жерден мәңгілікке" фильміндегі ең озық режиссерлік жетістіктері үшін (1953). "The Nun's Story" (1959) үшін Нью-Йорк киносыншылары сыйлығы – үздік режиссер. "Оскар" сыйлығы – үздік режиссер, Нью-Йорк киносыншылары сыйлығы – үздік режиссер, Америка режиссерлер гильдиясы (DGA) сыйлығы – ең озық режиссерлік жетістіктері үшін: "Кез келген уақыттағы адам" (1966). Д.У. Гриффит сыйлығы, 1971. Францияның Өнер және әдебиет ордені, 1982. АҚШ Конгресінің өмір бойына жеткен жетістіктері үшін сыйлығы, 1987. Джон Хьюстон сыйлығы, Суретшілер құқықтары қоры, 1994.
In From Here to Eternity, for example, he effectively added actual newsreel footage of the Japanese attack on Pearl Harbor, which enhanced and dramatized the story. Similarly, in A Hatful of Rain, he used a documentary style to present real life drug addiction in New York City. Zinnemann again incorporated newsreel footage in Behold a Pale Horse, about the Spanish Civil War. The Day of the Jackal, a political thriller about an attempt to assassinate Charles de Gaulle, was shot on location in newsreel style, while Julia placed the characters in authentic settings, as in a suspenseful train journey from Paris to Moscow during World War II. Academy Award for Best Short Subject, One Reel: That Mothers Might Live (1938). Golden Globe for Best Film Promoting International Understanding: "The Search" (1948). Academy Award for Best Documentary Short Subject: Benjy (1951). New York Film Critics Circle Award for Best Director: High Noon (1952). Academy Award for Best Director, Directors Guild of America (DGA) Award for Outstanding Directorial Achievement in Motion Pictures: From Here to Eternity (1953). New York Film Critics Circle Award for Best Director: The Nun's Story (1959). Academy Award for Best Director, New York Film Critics Circle Award for Best Director, and Directors Guild of America (DGA) Award for Outstanding Directorial Achievement in Motion Pictures: A Man for All Seasons (1966). D. W. Griffith Award, 1971. Order of Arts and Letters, France, 1982. U. S. Congressional Lifetime Achievement Award, 1987. John Huston Award, Artists Right Foundation, 1994.