Леонард Кортни: Британ саяхатшысы және пропорционалды ұсыну жақтасы

Кіріспе

Британдық саясаткер Леонард Генри Кортни, 1-ші Пенвиф бароны (6 шілде 1832 – 11 мамыр 1918) – британдық радикал саясаткер және ғалым, парламентте пропорционалды өкілдікті қолдап, империализм мен милитаризмге қарсы күрескеннен кейін танымал болды. Ол 1880–1883 жылдары Уильям Эварт Гладстонның екінші үкіметінде қызмет етті және 1886–1893 жылдары «Жолдар мен қаражаттар» (Халық палатасы спикерінің орынбасары) төрағасы болды. 1858 жылы Линкольн Иннінде адвокаттыққа қабылданды. 1872–1875 жылдары Лондон университетінің колледжінде саяси экономика профессоры болды. 1881–1882 жылдары Корольдік Корнуолл геологиялық қоғамының президенті болды.

Саяси мансап

1876 жылдың желтоқсанында, алдыңғы сәтсіз тырысыстан кейін, Кортни Лискеард округінен либерал ретінде парламентке сайланды. Ол 1885 жылғы реформа заңымен біріктірілген Бодмин және оның құрамына кірген Бодмин қаласын 1900 жылға дейін, Оңтүстік Африка соғысына қатысты көзқарасы (оның әйелі Кэтрин және ол «боершілдер» деп аталатын партияның белгілі өкілдерінің бірі болды) зейнетке кетуге мәжбүр болғанға дейін өкілдік етіп келді. 1885 жылға дейін ол Уильям Эварт Гладстонның, әсіресе қаржы және сыртқы саясат мәселелеріндегі адал жақтасы болды. 1880 жылы ол Ішкі істер министрлігінің мемлекеттік хатшысының орынбасары, 1881 жылы – Отарлар министрлігінің мемлекеттік хатшысының орынбасары, ал 1882 жылы – Қаржы министрлігінің қаржы хатшысы болып тағайындалды. Ол принциптері үшін табанды күрескен адам ретінде танымал болды. 1884 жылғы үкіметтің реформалық заң жобасында пропорционалды өкілдік схемасы қарастырылмағанын білген соң, ол қызметінен кетті. 1886 жылы Гладстонның «Ирландияға дербестік беру» туралы заң жобасын қолдаудан бас тарды және оның қабылдануына қарсылық көрсеткендердің бірі болды. Оның адалдығы мен зиялылық беделі Либералды-юнионист партиясына нығайлылық сыйлады. 1886 жылы Кортни Вестминстер палатасының төрағасы (Спикердің орынбасары) болып сайланды және 1889 жылы Корольдік кеңеске ант берді. Осы лауазымдағы тиімділігі 1895 жылғы жалпы сайлаудан кейін Спикер болуға мүмкіндік бергендей көрінді. Алайда, либералды-юнионист тек консерваторлардың дауысымен ғана сайлана алатын еді, және ол консерваторлардың көп бөлігіне әртүрлі мәселелердегі тәуелсіздігімен ұнамайтын еді, онда оның либералдық көзқарастары партиялық адалдығынан басым түсті. Қалай болғанда да, ол көру қабілетінің нашарлауынан қаушатырды, бұл оны бір кезде қоғамдық өмірден толығымен шеттетуі мүмкін еді. 1895 жылдан кейін Кортнидің Ирландия саясатынан басқа мәселелерде Юнионист партиясымен келіспеушілігі айқын бола бастады. Ол Палатада өзінің номиналды басшылары ұсынған шараларды ашық сынап, оппозиция қатарында болды. 1899 жылы Трансвааль дағдарысы басталғанда, Кортнидің көзқарастары, ол 1881 жылы Маджубадан кейін келісімге қол жеткізуді қолдаған кездегідей болды, Лорд Солсбери мен Джозеф Чемберленнің номиналды жақтасы ретіндегі ұстанымымен үйлеспейтіні анық болды. Ол бурлардың азап-тозақтарын британдықтардың назарына жеткізген Оңтүстік Африка татуласу комитетінің жұмысын басқарды. 1902 жылдың қараша айында ол мемлекеттік қызметкерлердің зейнетақысын қарастырған Корольдік комиссияның төрағасы болып тағайындалды, ол келесі жылы есебін ұсынды. Ол біртіндеп Либералды партияның толыққанды мүшесіне қайта оралды және 1906 жылдың қаңтар айында жалпы сайлауда сэр Генри Кэмпбелл Баннерманды қолдаған Эдинбург Батыс округінен сайлануға тырысты, бірақ сәтсіз аяқталды. 1906 жылғы туған күніне орай ол Корнуолл графтығындағы Пенвит бароны Кортни титулын алды. Кортни әйелі мен қарындасының ықпалымен әйелдер қозғалысын белсенді түрде қолдады. Жастық шағында ол «The Times» газетіне тұрақты түрде мақалалар жазды және саяси және экономикалық тақырыптардағы маңызды журналдарда көптеген эсселер жариялады. 1901 жылы ол Ұлыбританияның конституциялық құрылысы туралы кітап шығарды. 1897–1899 жылдары Корольдік Статистикалық Қоғамның президенті болды. Ол суретші Норман Гарстинмен жақын дос болды.

In December 1876, after a previous unsuccessful attempt, Courtney was elected to parliament for Liskeard as a Liberal. He continued to represent the borough, and Bodmin into which it was merged by the Reform Act of 1885, until 1900, when his attitude towards the South African War (he and his wife Catherine were one of the foremost of the so called Pro Boer Party) compelled his retirement. Until 1885, he was a devoted adherent of William Ewart Gladstone, particularly in finance and foreign affairs. In 1880 he was appointed Under Secretary of State for the Home Department, in 1881 Under Secretary of State for the Colonies and in 1882 Financial Secretary to the Treasury. He was known as a stubborn fighter for principle, and after finding that the government's Reform Bill in 1884 contained no recognition of the scheme for proportional representation, to which he was deeply committed, he resigned office. He refused to support Gladstone's Home Rule Bill in 1886 and was one of those who chiefly contributed to its rejection, whose reputation for unbending integrity and intellectual eminence gave solidity to the Liberal Unionist party. In 1886, Courtney was elected Chairman of Ways and Means (Deputy Speaker of the House of Commons) and was sworn of the Privy Council in 1889. His efficiency in this office seemed to mark him out for the speakership after the 1895 general election. A Liberal Unionist, however, could be elected only by Conservative votes, and he had made himself objectionable to a large section of the Conservative Party by his independent attitude on various questions, on which his liberalism outweighed his party loyalty. He, would in any case, have been incapacitated by an affection of the eyesight, which for a while threatened to withdraw him from public life altogether. After 1895, Courtney's divergences from the Unionist party on questions other than Irish politics became gradually more marked. He became known in the House of Commons principally for his candid criticism of the measures introduced by his nominal leaders, and he was rather to be ranked among the Opposition than as a Ministerialist. When the crisis with the Transvaal came in 1899, Courtney's views, which remained substantially what they were when he supported the settlement after Majuba in 1881, had plainly become incompatible with his position even as a nominal follower of Lord Salisbury and Joseph Chamberlain. He led the work of the South African Conciliation Committee which brought the sufferings of the Boers to the attention of British people. In November 1902, he was appointed chairman of the Royal Commission on Superannuation of the Civil Service, which delivered their report the following year. He gradually reverted to formal membership of the Liberal party and, in January 1906, unsuccessfully contested Edinburgh West as a supporter of Sir Henry Campbell Bannerman at the general election. Among the birthday honours of 1906 he was elevated to the peerage as Baron Courtney of Penwith, in the County of Cornwall. Courtney was a prominent supporter of the women's movement through the influence of his wife and sister in law. In his earlier years, he was a regular contributor to The Times, and he wrote numerous essays in the principal reviews on political and economic subjects. In 1901, he published a book on The Working Constitution of the United Kingdom. He was President of the Royal Statistical Society, 1897–99. He was a great friend of artist Norman Garstin.

Жеке өмір

Кортни 1883 жылдың 15 наурызында Уайтчапельдегі Сент-Джуд шіркеуінде Ричард Поттердің қызы және Беатрис Уэббтің үлкен әпкесі Кэтрин Поттерге үйленді. Олардың балалары болмады. 1918 жылдың мамыр айында 85 жасында қайтыс болған кезде ол 15 Cheyne Walk мекенжайында тұрды. Ол жалпы сомасы 56 672 фунт 2 шиллинг 6 пенни болатын мүлікті қалдырды. Атағы тоқтатылды.