Кіріспе
Қылмыстар үшін ең төменгі жазалар Міндетті жазалау қылмыскерлердің белгілі бір қылмыстар үшін, әдетте ауыр немесе зорлық-зомбылық қылмыстары үшін алдын ала белгіленген мерзімде бас бостандығынан айыруды талап етеді. Судьялар заңмен байланысты; бұл үкімдер сот жүйесі арқылы емес, заң шығарушы орган арқылы шығарылады. Олар үкім шығару процесін жеделдету және сот шешімінің бұзылуына жол бермеу үшін құрылған. Міндетті жазалар әдетте белгілі бір ауыр және/немесе зорлық-зомбылық қылмыстары үшін сотталған адамдарға беріледі және түрме жазасын талап етеді. Міндетті жазалау заңдары әр елде әр түрлі болады; олар жалпы құқық юрисдикцияларында көбірек таралған, өйткені азаматтық құқық юрисдикциялары әдетте қылмыстың әрбір түрі үшін ең төменгі және ең жоғары жазаны нақты заңдарда белгілейді. Міндетті жазалау заңдары көбінесе "әдепсіздіктерге" (мысалы, алкоголь, жыныстық қатынас, есірткі) және адамның күнкөрісіне қауіп төндіретін қылмыстарға бағытталған. Мұндағы ой, кейбір қылмыстар соншалықты қорқынышты, оларды жасаған адамды алдымен лайықты жазаламастан халыққа қайта қабылдаудың жолы жоқ. Кейбір қылмыстар өмір бойына немесе кейде өлім жазасына кесіліп, қоғамнан белгісіз мерзімге ажыратуды талап ететіндей ауыр болып саналады. Бұл адамдарды жалпы халықтан бөлу қоғамдық қызмет ретінде қарастырылады, өйткені қылмыстың сипаты немесе бұзушылықтың жиілігі судьяның субъективті пікірін жоққа шығарады деп есептеледі. Жазалаудағы бұзушылықтарды соттың қатаң бақылауына байланысты жою жазалауды әділ және теңгерімді етуге тиіс. Австралия мен Ұлыбританияда сот үкімдері сот ерекшеліктеріне қатты тәуелді болды. Жеке судьялар істің нәтижесіне елеулі әсер етеді, кейде жұртшылыққа үкімнің қылмыскерге қарағанда судьяға көбірек сәйкес келетінін ұқтырады. Осыған байланысты, жазалаудың қатаң қағидаларын жасау сот жүйесінің тұрақтылығы мен әділдігін арттыруға бағытталған. Міндетті жазалар сондай-ақ қылмыс жасауға бейім қылмыскерлер мен қайталап қылмыс жасағандарды жалпы қорқыту ретінде қызмет етеді деп күтілуде, өйткені олар ұсталса, жазасын алатынына сенімді болады. Бұл "қылмысқа қатысты қатаң саясаттың" негізі. АҚШ-тың федералдық қазылар алқаларына айыпталушы айыпты деп танылса, қолданылатын міндетті ең төменгі жазалар туралы ақпарат беруге рұқсат етілмейді, өйткені қазылар алқасының рөлі кінәлі немесе кінәсіз екендігін анықтаумен шектеледі. Алайда, қорғаушылар кейде бұл ақпаратты қазылар алқасына жеткізудің жолдарын табады; мысалы, кейде ұқсас айыптауларға тап болған куәгерді қарсы сұрақтар кезінде оның қанша уақытқа сотталғанын сұрауға болады. Бұл кейде куәгерді айыптау құралы ретінде қабылданады. Алайда, кем дегенде бір мемлекеттік сот ісі Айдахо штатында рұқсат етілмейді деп танылды. Айта кетейік, адам өлтіргені үшін өлім жазасы белгілі бір елдерде, соның ішінде Ұлыбританияда 1957 жылға дейін және Канадада 1961 жылға дейін міндетті болды.
Mandatory sentencing requires that offenders serve a predefined term of imprisonment for certain crimes, commonly serious or violent offenses. Judges are bound by law; these sentences are produced through the legislature, not the judicial system. They are instituted to expedite the sentencing process and limit the possibility of irregularity of outcomes due to judicial discretion. Mandatory sentences are typically given to people who are convicted of certain serious and/or violent crimes, and require a prison sentence. Mandatory sentencing laws vary across nations; they are more prevalent in common law jurisdictions because civil law jurisdictions usually prescribe minimum and maximum sentences for every type of crime in explicit laws. Mandatory sentencing laws often target "moral vices" (such as alcohol, sex, drugs) and crimes that threaten a person's livelihood. The idea is that there are some crimes that are so heinous, there is no way to accept the offender back into the general population without first punishing them sufficiently. Some crimes are viewed as serious enough to require an indefinite removal from society by a life sentence, or sometimes capital punishment. It is viewed as a public service to separate these people from the general population, as it is assumed that the nature of the crime or the frequency of violation supersedes the subjective opinion of a judge. Remedying the irregularities in sentencing that arise from judicial discretion is supposed to make sentencing more fair and balanced. In Australia and the United Kingdom, sentencing has been heavily influenced by judicial idiosyncrasies. Individual judges have a significant effect on the outcome of the case, sometimes leading the public to believe that a sentence reflects more about the judge than the offender. Subsequently, creating stricter sentencing guidelines would purportedly promote consistency and fairness in the judicial system. Mandatory sentences are also supposed to serve as a general deterrence for potential criminals and repeat offenders, who are expected to avoid crime because they can be certain of their sentence if they are caught. This is the reasoning behind the "tough on crime" policy. United States federal juries are generally not allowed to be informed of the mandatory minimum penalties that may apply if the accused is convicted because the jury's role is limited to a determination of guilt or innocence. However, defense attorneys sometimes have found ways to impart this information to juries; for instance, it is occasionally possible, on cross examination of an informant who faced similar charges, to ask how much time he was facing. It is sometimes deemed permissible because it is a means of impeaching the witness. However, in at least one state court case in Idaho, it was deemed impermissible. Notably, capital punishment has been mandatory for murder in a certain number of jurisdictions, including the United Kingdom until 1957 and Canada until 1961.
Австралия
1996 жылы Батыс Австралияда үшінші рет үйді тонау қылмысы үшін 12 айға міндетті түрде жазалау шарасы 1913 жылғы Қылмыстық кодекске енгізілген түзетулер арқылы қолданысқа қосылды. 1997 жылы Австралияның Солтүстік территориясында міндетті жазалау жүйесі енгізілді. “Үш ереуіл – бостандықтан айыру” саясаты алғашқы жылы жергілікті халықтан келген әйелдердің түрмеге қамалу деңгейін 223%-ға арттырды. Ерлер арасында қамауға алу көрсеткіші 57%-ға, ал жергілікті халықтан келген ерлер арасында 67%-ға өсті. Міндетті жазалау туралы заңдар Солтүстік территориядағы қылмыс статистикасында жергілікті халықтың көптеп кездесуіне байланысты (тікелей емес) кемсітушілікке ұшырауы мүмкін деген пікірталас тудырды. Жаңа Оңтүстік Уэльсте қазіргі таңда екі міндетті жаза бар. 2011 жылғы Қылмыстарға енгізілген түзетулер полиция қызметкерін өлтірген адамға өмір бойына бас бостандығынан айыру жазасын міндетті етті. Сондай-ақ, 2014 жылғы Қылмыстар және басқа да заңнамаға (Шабуыл және Мастық) енгізілген түзетулер Сиднейдегі “бір соққыдан” жасалған шабуылдарға жауап ретінде, маскүнемдік күйінде жасалған зорлық-зомбылық әрекеттері үшін кемінде 8 жылға бас бостандығынан айыру жазасын енгізді. Бұл заңдарды NSW премьер-министрі Барри О’Фаррелл, осыған ұқсас жағдайлар, әсіресе Томас Келлиді өлтірген Кирен Ловеридж ісі туралы бұқаралық ақпарат құралдарында кеңінен жарияланғандықтан қолдады. Квинсленд, Оңтүстік Австралия және Солтүстік территорияда кісі өлтіру үшін өмір бойына бас бостандығынан айыру міндетті. Басқа штаттарда өмір бойына бас бостандығынан айыру жазасы әуе кемесін қақпай салу үшін ғана немесе қылмыскер полиция қызметкерін немесе мемлекеттік лауазымды тұлғаны өлтіргені үшін сотталған жағдайда, кемінде 20 жылдық мерзімге босатылмайды (Оңтүстік Австралия мен Солтүстік территорияда – 25 жыл). Австралияда адамдарды заңсыз көшіруге қатысқандарға 5 жылдан 25 жылға дейін бас бостандығынан айыру жазасы, сондай-ақ 500 000 долларға дейін айыппұл салу және қылмысқа пайдаланылған кеме немесе ұшақты тәркілеу және жою туралы заң да бар. 2017 жылы Виктория штатының үкіметі “екі ереуіл” саясатын енгізді, ол қайталап зорлық-зомбылық жасаған қылмыскерлерге кемінде 6 жылға бас бостандығынан айыру жазасын көздейді. Сондай-ақ, Викторияда “бір соққыдан” адам өлтіргені үшін кемінде 10 жылға бас бостандығынан айыру жазасы қарастырылған.
Міндетті өлім жазасы
Канадада 1961 жылға дейін кісі өлтіру қылмысы тек өлім жазасымен жазаланатын, егер қылмыскер саналы ересек болса. 1999 жылдың 1 қыркүйегіне дейін Ұлттық қорғаныс заңында белгілі бір әрекеттер үшін (қоқан-қастерлік, дезертирлік, заңсыз бас иелік ету) міндетті түрде өлім жазасы көзделген, егер олардың жасалуы опасыздықпен байланысты болса. 1930 жылы Қытайдағы Кантон (қазіргі Гуанчжоу) қаласында үш рет қылмыс жасағандарға міндетті түрде өлім жазасы тағайындалды. Чехословакияда Бенеш жарлығы № 16/1945 Coll. бойынша, екінші дүниежүзілік соғыс кезінде неміс билік органдарына хабарлау, егер ол әрекеттің салдарынан адамның өліміне әкелсе, міндетті түрде өлім жазасына тартылды. 1833 жылға дейінгі Францияда, қазылар алқасына қылмыстарды жеңілдететін жағдайларды табуға рұқсат берілмегенге дейін, өлім жазасы – капиталдық қылмыстар үшін қол жетімді жалғыз жаза болып табылды. Осыған байланысты, 1981 жылы гильотина жойылғанға дейін, кісі өлтіруге (бірінші дәрежелі кісі өлтіру) айыпталған адамға қатысты үкімді қарағанда, жеңілдететін жағдайлар мәселесі маңызды болды. Гонконгта 1993 жылға дейін кісі өлтіру үшін міндетті түрде өлім жазасы тағайындалатын. Алайда, соңғы атқарылым 1966 жылы болды, ал содан кейін барлық өлім жазалары өмір бойына бас бостандығынан айыруға автоматты түрде ауыстырылды. Сол кезден бері кісі өлтіру үшін міндетті түрде өмір бойына бас бостандығынан айыру жазасы көзделген. Үндістанда өмір бойына бас бостандығынан айырылған сотталған адамды өлтіру жағдайында міндетті түрде өлім жазасы тағайындалады. Үндістан заңының 31А-бабында көзделген міндетті өлім жазасы, белгілі бір қылмыстарды қайталап жасағандарға және белгілі бір санаттағы есірткілерді ірі көлемде қолданғандарға қатысты ең төменгі жаза болып табылады. 2005 жылдың тамызынан бастап ұшақ қақпасы да өлім жазасын қолдануды талап етеді. Жапонияда тек шетелдік агрессияны қоздыру қылмысы үшін ғана міндетті түрде өлім жазасы тағайындалады. Сингапурда кісі өлтіру және белгілі бір мөлшерде бақыланатын есірткілерді иелену сияқты кейбір қылмыстар үшін міндетті түрде өлім жазасы көзделген, бірақ соңғы кезде бұл ережелер жеңілдетілді. Сингапурдың қару-жарақ туралы заңына сәйкес, заңсыз қару-жарақтарды қолдану үшін өлім жазасы міндетті, және егер қылмыскер кез келген қылмыс жасағаны үшін ұсталған кезде қару-жарақпен ұсталса, ол міндетті түрде өмір бойына бас бостандығынан айырылады және соққыға алынады. Сингапур заңына сәйкес, қарақшылық сияқты жағдайларда да міндетті түрде соққы қолданылады. Швецияда бұрынғы қылмыстық кодекске (1966 жылы жойылған) сәйкес, кісі өлтіргені үшін немесе, жеңілдететін жағдайлар болмаса, адам өлтіргені үшін кінәлі деп танылған, өмір бойына бас бостандығынан айырылған тұтқындарға өлім жазасы міндетті болды. 1921 жылы кісі өлтіру үшін өлім жазасы жойылды. Тайваньда бұрын өлім жазасына кесілетін көптеген қылмыстар болған; 2006 жылға қарай бұл заңдардың барлығы соттың қалауын қамтамасыз ету үшін жеңілдетілді. Ұлыбританияда міндетті түрде өлім жазасына кесілетін қылмыстарға кісі өлтіру (1957 жылға дейін, және 1957 жылдан 1965 жылға дейін, егер атыс қаруымен кісі өлтіру немесе жеке жағдайларда кісі өлтіру сияқты ауырлататын критерийлер орындалса), мемлекетке қарсы сатқындық (1998 жылға дейін), бүлік және тыңшылық кірді. АҚШ-та 1976 жылы АҚШ Жоғарғы Сотының «Вудсонға қарсы Солтүстік Каролина» ісі бойынша шешімінен кейін міндетті өлім жазасы конституцияға қайшы деп танылды. Олар негізінен өмір бойына бас бостандығынан айырылған сотталғандардың кісі өлтіруіне және шабуыл жасауына қолданылды. Израильде «Нацистер мен нацистік әріптестер (жазалау)» заңы соғыс қылмыстарына, адамзатқа қарсы қылмыстарға немесе еврей халқына қарсы қылмыстарға кінәлі деп табылғандарға өлім жазасын тағайындайды.
Басқа
Данияда адам өлтіру (5 жылдан өмір бойына дейін) және патша өлтіру (115-бап) үшін міндетті ең төменгі жазалар белгіленген, өрт сөндіру кезінде адам өліміне келтіру 4 жылдан өмір бойына бас бостандығынан айырумен жазаланады, ал заңсыз қару-жарақ ұстау үшін бір жыл мемлекеттік түрмеде жазаланады. АҚШ-тың Флорида штатында «10 20 Өмір» деп аталатын қатаң ең төменгі жаза саясаты бар, ол келесі жазаларды қамтиды: қылмыс кезінде қару қолданған үшін 10 жыл бас бостандығынан айыру, қылмыс кезінде оқ атып өлтірген үшін 20 жыл бас бостандығынан айыру және 25 жыл бас бостандығынан айыру, егер адамды атып өлтірсе, ол тірі қалса немесе қайтыс болса да. Канада мен Ирландияда ересек адам екені анықталған жағдайда, адам өлтіру үшін өмір бойына бас бостандығынан айыру міндетті. Шартты түрде босату мерзімі әртүрлі, бірақ Ирландия және Канада заңдары бойынша тиісінше 7 және 10 жылдан кем болмайды. Жаңа Зеландияда адам өлтіру үшін өмір бойына бас бостандығынан айыру жазасы міндетті. Ауырлататын жағдайлар бар адам өлтіру үшін, өмір бойына бас бостандығынан айыру үшін 10 жыл емес, міндетті түрде 17 жыл шартсыз босату мерзімі белгіленеді. 2002 жылдан бері судьялар «өте әділетсіз» деп табылған жағдайларда, мысалы, рақымдылықпен жасалған кісі өлтірулер мен өзіне-өзі қол жұмсау келісімінде міндетті жазаны күштен шығаруға құқылы. Германияда ләззат, жыныстық қанағаттандыру, ашкөздік немесе басқа да төменгі ниеттермен, жасырын түрде немесе қатыгездікпен, немесе қоғамға қауіп төндіретін тәсілдермен, немесе басқа қылмыстың жасыруына немесе жеңілдетуіне көмектесу үшін жасалған адам өлтіру өмір бойына бас бостандығынан айырумен жазаланады. Ирландияда Оирехтас актілері кісі өлтіру және мемлекетке опасыздық жасағаны үшін өмір бойына бас бостандығынан айыру жазасын, сондай-ақ түрлі жеңіл қылмыстар үшін міндетті ең төменгі жазаны белгілейді. Міндетті ең төменгі жаза нақты міндетті немесе болжамды болуы мүмкін, бұл судьяға ерекше жағдайларда жазаны жеңілдетуге мүмкіндік береді. Ұлыбританияда кісі өлтіргені үшін сотталғанда, сот айыпталушыны өмір бойына бас бостандығынан айыруға міндетті. Заңға сәйкес, соттар шартты түрде босатуға болатын ең аз мерзімді белгілеуі керек. Осы мақсатта, әртүрлі кісі өлтіру оқиғаларында жазаны белгілеуге судьяға бағыт беру үшін бірнеше «бастапқы нүктелер» бар. Қазіргі уақытта Англия мен Уэльсте кісі өлтіру үшін бес «бастапқы нүкте» бар, атап айтқанда: 18 жасқа толмаған адам жасаған кісі өлтіру үшін 12 жыл бас бостандығынан айыру; 18 жастан асқан адам жасаған барлық «басқа» кісі өлтіру үшін 15 жыл бас бостандығынан айыру; 18 жастан асқан адам оқиға орнында пышақ немесе басқа қару қолданған кездегі кісі өлтіру үшін 25 жыл бас бостандығынан айыру; атыс қаруын немесе жарылғыш заттарды қолдану сияқты «өте ауыр» ауырлататын факторлары бар кісі өлтіру үшін 30 жыл бас бостандығынан айыру; немесе ұрлық немесе қарақшылық сияқты басқа қылмыс жасау кезінде жасалған кісі өлтіру; және екі немесе одан да көп адамды өлтіру, немесе баланы ұрлап алып, оны жыныстық немесе садистік ниетпен өлтіру сияқты «өте ауыр» ауырлататын факторлары бар жағдайларда өмір бойына бас бостандығынан айыру, яғни адам ешқашан шартты түрде босатуға құқылы болмайды. Қазіргі уақытта Ұлыбританияда белгілі бір қылмыстар үшін тағы үш міндетті ең төменгі жаза бар, атап айтқанда: А класы есірткілерді сату, жеткізу немесе өндіру үшін үшінші немесе одан кейінгі рет сотталған 18 жастан асқан адам үшін кемінде 7 жыл бас бостандығынан айыру; тыйым салынған атыс қаруын немесе қаруды бірінші немесе одан кейінгі рет иелену, сатып алу, алу, жасау, беру немесе сату үшін кемінде 5 жыл бас бостандығынан айыру (18 жастан асқан адам үшін) немесе 3 жыл бас бостандығынан айыру (16 жастан 17 жасқа дейінгі адам үшін); және үйді тонау үшін үшінші немесе одан кейінгі рет сотталған 18 жастан асқан адам үшін кемінде 3 жыл бас бостандығынан айыру.
Жарыс
АҚШ-тың федералды түрмелері туралы Барбара С. Мейерхофер Федералды сот орталығына берген баяндамасында: «1984 жылы қара нәсілді қылмыскерлердің үлесі 10%-дан кем болса, 1990 жылы есірткіге қатысты міндетті ең төменгі жаза алғандардың арасында 28%-ға дейін өсті; ақ нәсілділер бұл топтың көпшілігін құрамайды. Бұл федералдық қылмыскерлер арасындағыдан гөрі күрт өзгеріс». 2011 жылдың қазан айында жарияланған «Міндетті ең төменгі жазалар туралы статистикалық шолуда» былай делінген: «Міндетті ең төменгі жазаны көздейтін қылмыс үшін сотталған және үкім кезінде осы жазаға қалуға тиіс болған барлық қылмыскерлердің 38,5 пайызы қара нәсілді (n=4,076), 31,8 пайызы испаноязыл (n=3,364), ал 27,5 пайызы (n=2,913) ақ нәсілді». Қауіпсіздік клапаны сияқты ерекшеліктерге рұқсат берілсе де, міндетті жазалауға қатысты нәсілдік демографиялық көрсеткіштер сақталып тұр. «Испаноязыл қылмыскерлер 2000 жылы міндетті ең төменгі жазадан ең көп босатылды, 2005 жылы – 57,7 пайыз, 2010 жылы – 55,7 пайыз. Басқа нәсілді қылмыскерлердің көрсеткіші де жоғары болды (2000 жылы – 52,8 пайыз, 2005 жылы – 53,1 пайыз, 2010 жылы – 58,9 пайыз). Қара нәсілді қылмыскерлердің көрсеткіші ең төмен болды (2000 жылы – 45,7 пайыз, 2005 жылы – 32,8 пайыз, 2010 жылы – 34,9 пайыз). Ақ нәсілді қылмыскерлер 2000 жылы – 60,3 пайыз, 2005 жылы – 42,5 пайыз, 2010 жылы – 46,5 пайыз жазадан босатылды». Палатаның Әділет комитетінің отырысында Юта округінің АҚШ округтік сотының судьясы Пол Г. Касселл міндетті жазалауды қатал және ерекше жазалау ретінде сипаттап, жазалау талаптары айыпталушыларды «потенциалды зорлық-зомбылықпен аяқталатын қылмыстар үшін, нақты зорлық-зомбылықпен аяқталатын қылмыстарға қарағанда» ауыррақ жазалайтынын айтты. 2009 жылғы тыңдауда Америка адвокаттар қауымдастығының өкілдері «Міндетті ең төменгі жаза – рационалды жаза саясатының антонимі» деді. 2004 жылы қауымдастық міндетті ең төменгі жазаны жоюды талап етіп, «бағытталған жазалау жүйесінде міндетті ең төменгі жазаның қажеті жоқ» деді. 1997 жылы RAND корпорациясының зерттеуі кокаинға қатысты міндетті ең төменгі жазалар кокаин тұтыну немесе есірткі қылмыстарын азайту үшін тиімді емес екенін көрсетті. Кейбір судьялар міндетті ең төменгі жазаны, әсіресе алкогольдік зорлық-зомбылыққа қатысты тиімді емес деп санайды. R v O’Connor ісінде Австралияның Жоғарғы соты қылмыскердің мас күйде болғанда оның жеке басы мен мінез-құлқы өзгеруі мүмкін екенін, бұл оның өзін-өзі бақылауына әсер ететінін айтты; қылмыскер ерікті және қасақана әрекет жасауы мүмкін, бірақ бұл оның сабаз күйде жасамайтын нәрсе. Мас болу қылмыстық мінез-құлықты ақтамайды, сондай-ақ (АҚШ және Ұлттар Достастығының көптеген юрисдикцияларында) заңды қорғаныс емес; бірақ мас адамның шешімдері салдарын ұтымды бағалауға негізделмейді, сондықтан мас адамдарға қатысты ықпал етудің тиімділігі төмендеуі мүмкін. Зерттеулер көрсеткендей, міндетті ең төменгі жаза судьялардың дискрециясын прокурорларға ауыстырады. Прокурорлар айыпталушыға қандай айып тағуға болатынын шешеді және олар «жағдайды қиындатуға» болады, яғни айыпталушыны кінәсін мойындауға мәжбүрлеу үшін көп айып тағуға болады. Прокурорлар атқарушы биліктің бөлігі болғандықтан, ал сот билігі жазалауда ролі жоқ болғандықтан, демократиялық жүйенің тежегіштері мен тепе-теңдігі жойылады, осылайша биліктердің бөліну принципі бұрмаланады. Міндетті жазалауға қарсылар, судья емес, прокурордың істің ерекше жағдайларын ескере отырып, дискрециялық шешім қабылдауы дұрыс деп санайды (мысалы, есірткі қылмыскерінің ірі қылмыскер ме, әлде төмен деңгейдегі қатысушы ма, немесе жыныстық қылмыскерлерді тіркеу белгілі бір қылмыс пен қылмыскер үшін орынды шара болып табыла ма). Прокурорлар дискрециялық шешім қабылдағанда, әртүрлі жазалау салдары бар әртүрлі заңдарды таңдағанда, жазалаудағы айырмашылықтарды тудырады. Әділдік туралы аргументтерге қоса, кейбір қарсыластар емдеу ұзақ мерзімге қарағанда тиімді деп санайды. Сондай-ақ олар халық арасында жүргізілген сауалнамаға сүйене отырып, қазір адамдар міндетті ең төменгі жазаға қарағанда сот шешімін қалайтынын айтады. 2015 жылы ACLU, Американдық прогресс орталығы, Міндетті жазалауға қарсы отбасылар, Кох отбасылық қорлары, Қоғамдық қауіпсіздік коалициясы және МакАртур қоры сияқты АҚШ реформаторларының көптеген өкілдері қылмыстық сот жүйесін реформалау және міндетті жазалау заңдарын азайту бойынша екіпартиялық келісімге келді. Олардың күш-жігері Президент Обама тарапынан мақталып, олардың реформалары жазасын өтегендер үшін оңалту мен жұмыс мүмкіндіктерін жақсартатынын атап өтті. Олар міндетті жазалау көбінесе тым ауыр жаза екенін және шағын қылмыстар үшін адамның өмірлік мүмкіндіктерін шектеуге келтіретінін айтты. 2019 жылы президенттікке үміткер Джо Байден қылмыстық сот реформасы жоспарын жариялады, ол міндетті ең төменгі жазаны жоюды көздейді.