Кіріспе

Амапиано музыкасында негізінен қолданылатын қуыс соққы аспабы.

Щықырлы барабан немесе тілі бар гонг – қуыс соққы аспабы. Оны көбінесе барабан деп атағанмен, ол нағыз барабан емес, себебі оның барабан басы жоқ (нағыз барабанның үстіне керілген мембрана). Ол идиофон класына жатады, онда аспаптың өзі дірілдейді, әдетте бамбуктан немесе ағаштан жасалған, бір немесе бірнеше тілі бар, көбінесе жабық қуыс камера түрінде болады. Оған тілінің жиегіне жақын жерден соққы беру арқылы ойнайды. Кейбір конструкцияларда тіл бір түзу сызықтан тұрады, ал басқаларында тілдерді жасау үшін тікбұрышты (немесе осыған ұқсас) пішіннің үш жағы кесіліп, төртінші жағы жалғау арқылы жасалады. Көптеген щықырлы барабандарда бір тіл болады, бірақ екі және үш тілдер де кездеседі (көбінесе "H" әрпіне ұқсап, екі тіл құрайды). Әр түрлі ауданы немесе қалыңдығы бар тілдер әртүрлі дыбыстарды шығарады. Щықырлы барабандар Африка, Оңтүстік-Шығыс Азия және Океанияда қолданылады. Африкада мұндай барабандар, дыбыстың оптималды таралуы үшін стратегиялық түрде орналастырылып (мысалы, өзен немесе аңғар бойында), алыс қашықтыққа хабар алмасу үшін пайдаланылған. Барабанның екі жағы да жабық, сондықтан қабықша тілге соққы бергенде туындайтын дыбыс тербелістері үшін резонанстық камера болып табылады, әдетте таяқ немесе соққышпен ойнайды. Резонанстық камера тілдің дыбысын күшейтеді және оны ашық тесік арқылы шығарады. Егер резонанстық камера тілдің шығаратын дыбысының биіктігіне сәйкес келсе, яғни оның ауа кеңістігінің көлемі сол биіктік үшін толық дыбыс толқынын жасауға жеткілікті болса, аспап тиімдірек және күштірек болады. Вануату халқы үлкен бөлікшені кесіп, сыртына "тотем" сияқты ою-өрнектер салып, ортасын қуыс қылып, алдынан тілді қалдырады. Бұл қуыс бөлікшеге сырттан таяқпен соққанда барабанның терең резонансын береді.

Синиттік

Ағаш балық ойық барабан сияқты жұмыс істейді, бірақ көбінесе басқа ойық барабандардың қатарына жатқызылмайды.