Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мэннің халықаралық темір жолы – Квебек провинциясының Лак-Мегантик және Мэн штатының Маттавамеккег қалалары арасында Канадалық Тынық мұхиты темір жолы (CPR) салған тарихи темір жол. Ол темір жолдың континенттік басты магистралінің, Жаңа Брансуик провинциясындағы Сент-Джон портына дейінгі маңызды бөлігін толықтырды.
The International Railway of Maine was a historic railroad constructed by the Canadian Pacific Railway (CPR) between Lac Mégantic, Quebec, and Mattawamkeag, Maine, closing a key gap in the railway's transcontinental main line to the port of Saint John, New Brunswick.
Монреальға қысқы балама
1885 жылы КСРМ Монреаль (Квебек) қаласынан Ванкуверге (Британдық Колумбия) дейінгі маршрутын аяқтады. Сент-Лоуренс шығанағы мен Сент-Лоуренс өзенінде мұзды үзіп өтетін кемелер пайдалануға дейінгі онжылдықтарда Монреаль порты желтоқсаннан мамырға дейін жабық болды, бұл темір жолдың өзінің бәсекелестерінен басымдықтарын шектеді. КСРМ-нің негізгі канадалық бәсекелесі Grand Trunk Railway (GTR) Монреальдегі қысқы мұз проблемаларынан құтылуға тырысты, ол 1850 жылдардың ортасында сатып алынған Сент-Лоуренс және Атлантика темір жолы арқылы Портленд, Мэннің мұзсыз портын пайдаланды. Бас инженер Джеймс Росс 1886–1887 жылдары құрылысты бастады, ол маршруттың әртүрлі нүктелерінен екі бағытта жүргізілді. Жаңа желі 1889 жылғы маусымда ашылды, КСРМ Мэйн Орталықтан Маттавамеккегтен Вансбороға дейінгі учаскеде жүру құқығын алды және Вансбородан Сент-Джонға дейінгі маршрулды басқару үшін, сондай-ақ Батыс Нью-Брансуик және Солтүстік Мэйндегі тармақтар желісін иелену үшін Нью-Брансуик темір жолын сатып алды. Vanceboro және Mattawamkeag-те КСРМ-мен байланысқа қоса, Мэйн Орталық 1906 жылдан 1933 жылға дейін Гринвилл тоғысынан батысқа қарай КСРМ-мен байланысқа түсті, онда Кинео тармағы Сомерсет тоғысынан өтіп, Кинео стансасына дейін жүретін бу кемелерімен байланыс жасады. Мэннің халықаралық бөлімшесімен екі орман шаруашылығы темір жолы да байланысқа түсті. 1915–1926 жылдар аралығында Джекменде Джекмен ағаш компаниясының Bald Mountain темір жолымен, ал 1912–1929 жылдар аралығында Боуэрбанк қалашығындағы Карибу ағысының жанындағы Рей Сайдингте Ray Lumber Company (кейін Indian Lake Lumber Company) темір жолымен байланыс болды.
The CPR completed its route from Montreal, Quebec, to Vancouver, British Columbia, in 1885. In the decades prior to the use of ice breaking ships in the Gulf of St. Lawrence and St. Lawrence River, the port of Montreal was closed from December to May, limiting any advantage that the railway might have over its competitors. CPR's primary Canadian competitor, the Grand Trunk Railway (GTR), managed to avoid the winter ice problems in Montreal by using the ice free port of Portland, Maine, accessed by a route constructed by the St. Lawrence and Atlantic Railroad which the GTR had purchased in the mid 1850s. Construction under Chief Engineer James Ross began in 1886–1887 and proceeded in both directions from various points on the route. The new line opened in June 1889 and CPR obtained trackage rights over the Maine Central from Mattawamkeag to Vanceboro, and purchased the New Brunswick Railway to acquire control of the route from Vanceboro to Saint John, as well as a branch line network in western New Brunswick and northern Maine. In addition to interchanging with CPR at Vanceboro and Mattawamkeag, the Maine Central had an interchange with the CPR from 1906 to 1933 west of Greenville Junction where the Kineo branch crossed at Somerset Junction en route to Kineo Station connections with steamboats serving the Mount Kineo House. Two logging railroads also interchanged with the International of Maine Division. There was an interchange at Jackman with Jackman Lumber Company's Bald Mountain Railroad from 1915 to 1926, and with the Ray Lumber Company (later Indian Lake Lumber Company) railroad at Ray Siding near Caribou Stream in Bowerbank Township from 1912 to 1929.
Жол қозғалысы төмендейді
1955 жылы CPR «The Atlantic Limited» атты шектеулі тоқталымды экспресс жолаушылар пойызын құрды. Бұл күнделікті пойыз Монреальден Сент-Джонға және кері бағытта, толық қызмет көрсететін асхана, байқау және жаттық/ұйықтайтын вагондармен жұмыс істеді. 1970-ші жылдары Сент-Джондағы интермодальдық контейнер терминалы мен түрлі жақсартуларға жасалған үкіметтік инвестициялар жүк тасымалының көбеюіне әкелді, ал CPR маршруттың инфрақұрылымын жақсартуға инвестициялар жасады. Алайда, 1980-ші жылдары кеме қатынасының өзгеруі және жүк логистикасының жаңаруына байланысты CPR желіден кіріс табуы азайды. 1978 жылы Via Rail Canada CPR жолаушылар қызметін қабылдап алды, «The Atlantic Limited» пойызы «Atlantic» болып өзгертілді және қызмет Сент-Джоннан Галифаксқа қарай кеңейтілді. Жолаушылар саны артты, бірақ 1981 жылы үкіметтік бюджетті қысқартулар пойысты тоқтатып, 1889 жылы ашылған Монреаль-Сент-Джон бағытындағы жолаушылар қызметін алғаш рет тоқтатты. «Atlantic» 1985 жылы қайта іске қосылды және 1990 жылға дейін күнделікті, содан кейін аптасына үш рет жұмыс істеді. 1988 жылы CPR Монреальден шығысқа қарай барлық желілерін, соның ішінде Новая Шотландиядағы «Dominion Atlantic Railway» еншілес компаниясын, «Maine and the Maritimes» аймағына біріктіріп, «Canadian Atlantic Railway» (CAR) атты жаңа еншілес компания құрды. CAR эксперименті қысқа болды, өйткені батыс Нью-Брансуик және солтүстік Мэндегі көптеген шағын ауылдық тармақ желілерін жапқанға қарамастан, желілер әлі де зиян келтіріп жатты. 1993 жылы CPR Монреальден Сент-Джонға дейінгі магистральды жабуға өтініш берді, бірақ үкіметтік реттеушілер оны қабылдамады.
In 1955, CPR created a limited stop express passenger train named The Atlantic Limited. This daily train operated overnight from Montreal to Saint John and vice versa, with full service diner, observation and coach/sleeper cars. Government investment in the 1970s for an intermodal container terminal and various improvements at Saint John resulted in some freight traffic increases and CPR invested in infrastructure improvements over the route, however by the 1980s, it was in severe decline as changes in shipping patterns and cargo logistics saw CPR make less and less return on the line. In 1978, Via Rail Canada took over operation of CPR passenger services and The Atlantic Limited was changed to become the Atlantic and service was extended east from Saint John to Halifax. Passenger traffic increased but government cutbacks in 1981 saw the train discontinued, removing passenger service from the Montreal Saint John route for the first time since the route opened in 1889. The Atlantic was restored in 1985 and remained in daily service until 1990 and then tri weekly service thereafter. In 1988, CPR organized all its lines east of Montreal into Maine and the Maritimes (including its Dominion Atlantic Railway subsidiary in Nova Scotia) under a new subsidiary called the Canadian Atlantic Railway (CAR). The CAR experiment was short lived as its lines were still losing money, despite abandoning many of its small rural branch lines in western New Brunswick and northern Maine. CPR applied in 1993 to abandon the mainline from Montreal to Saint John but was refused by government regulators.
Тастанды және сату
1994 жылы ол қайтадан тоқтату туралы өтініш берді және сол жылдың соңында рұқсат алынды. Бағыт бойындағы тасымалдаушылар мен қауымдастықтар наразылық білдіріп, CPR-ді желіні сатуға шақырды, нәтижесінде 1995 жылдың 1 қаңтарында желі бөлік-бөлік етіп сатылды. Желіні тоқтатуға дайындалып, кейін сатуға дейін Via Rail 1994 жылдың 17 желтоқсанында «Atlantic» бағыты бойынша жолаушылар тасымалын тоқтатты және содан бері бұл бағытта арнайы жолаушылар тасымалы жүргізілмеді. Сент-Джоннан Мэн және Нью-Брансуик шекарасына дейінгі бөлігін Нью-Брансуик Оңтүстік темір жолы сатып алды, ол JD Irving Limited компаниясының еншілес кәсіпорны, ірі өнеркәсіптік конгломерат және Сент-Джондағы маңызды тасымал көзі. Мэн-Нью-Брансуик шекарасынан Маттавамикегке дейін (Гильфорд теміржол жүйесімен тоғысқан жер) және Браунвилл торабына дейін (Бангор және Арустук темір жолымен тоғысқан жер) созылған бөлігі JDI еншілес компаниясы – Шығыс Мэн темір жолына сатылды. Браунвилльден Монреальге дейінгі батысқа қарайғы жолды Бангор және Арустук темір жолының корпоративтік иесі Iron Road Railways сатып алды. 2000 жылдардың басында Iron Road банкротқа ұшырағаннан кейін жүйенің батыс бөлігі жаңадан құрылған Монреаль, Мэн және Атлантик темір жолына (2013 жылдың тамызында банкроттықтан қорғануға өтініш берген) өтті, ал JDI маршруттың шығыс бөлігінде жұмысын жалғастырды. Fortress Investment Group банкроттықтан шығып, Montreal Maine and Atlantic компаниясына тиесілі жолды сатып алды. Бұл Майн халықаралық темір жолының Браунвилл торабынан батысқа қарайғы бөлігін де қамтиды. 2014 жылы операциялар Орталық Мэн және Квебек темір жолы ретінде басталды. 2020 жылдың 4 маусымынан бастап Canadian Pacific бүкіл Орталық Мэн және Квебек темір жолын сатып алды және бұрынғы CM&Q желілерін біріктіру процесін бастады. Бұл Орталық Мэн және Квебекке тиесілі, бірақ бұрын Canadian Pacific-ке қатысы болмаған Бангор және Арустук желілерін де қамтиды.
In 1994 it applied again for abandonment and permission was granted for the end of that year. Shippers and communities along the route were upset and urged CPR to sell the line, which it finally did in sections on January 1, 1995. In advance of the pending abandonment and later sale of the line, Via Rail discontinued passenger service with the Atlantic on December 17, 1994, and the line has not had dedicated passenger service since then. The section from Saint John to the Maine–New Brunswick border was purchased by New Brunswick Southern Railway, a subsidiary of J. D. Irving Limited, an industrial conglomerate and major traffic source in Saint John. The section from the Maine New Brunswick border west to Mattawamkeag (where it interchanges with Guilford Rail System) and on to Brownville Junction (where it interchanges with Bangor and Aroostook Railroad) was also sold to a JDI subsidiary, Eastern Maine Railway. West of Brownville to Montreal, the route was purchased by Iron Road Railways, the corporate owner of the Bangor and Aroostook Railroad. The bankruptcy of Iron Road in the early 2000s saw the western part of the system taken over by the newly organized Montreal, Maine and Atlantic Railway (which filed for bankruptcy protection in August 2013), while JDI continues at the eastern end of the route. Fortress Investment Group purchased the trackage owned by the Montreal Maine and Atlantic out of bankruptcy. This includes the portion of the International Railway of Maine from Brownville Junction to the west. Operations began in 2014 as the Central Maine and Quebec Railway. As of June 4, 2020, Canadian Pacific has purchased the entire Central Maine and Quebec Railway and has begun the process of integrating the former CM&Q lines. This includes the former Bangor and Aroostook lines owned by the Central Maine and Quebec which had no prior ties to Canadian Pacific.