Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка симфониялық оркестрлерінің рейтингісі
Ranking of American symphony orchestras
"Музыкалық шеберлік, музыканттардың біліктілігі, келісімшарт бойынша жұмыс апталарының саны, апталық жалақы, жазбаларға кепілдік беру және төленген демалыс" саласында тарихи түрде көш бастаған бес американдық симфониялық оркестрді "Үлкен Бес" деп атайды. Олар құрылған мерзімі бойынша: Нью-Йорк филармониясы, Бостон симфониялық оркестрі, Чикаго симфониялық оркестрі, Филадельфия оркестрі және Кливленд оркестрі. Бұл термин 1950 жылдардың соңында және одан кейінгі бірнеше жыл бойы қолданысқа енді. Қазір де кейде қолданылып жүргенімен, көптеген сарапшылар оны қолданыстан қалған деп санайды, әсіресе оның Шығыс жағалаумен шектелгендігіне байланысты.
The Big Five are five American symphony orchestras that historically led the field in "musical excellence, calibre of musicianship, total contract weeks, weekly basic wages, recording guarantees, and paid vacations". In order of foundation, they are: the New York Philharmonic, Boston Symphony Orchestra, Chicago Symphony Orchestra, Philadelphia Orchestra and Cleveland Orchestra. The term gained currency in the late 1950s and for some years afterwards. Although it is still occasionally used, many commentators consider it outdated, particularly with its limited East Coast scope.
Шығу тегі
"Үлкен бестік" термині ұзақ ойналатын жазбалар қолжетімді болған, оркестрлік радио хабарлары кеңейіп, топты құрайтын бес оркестр Нью-Йорк қаласында жыл сайын концерттік сериялар өткізген кезде пайда болды. 20 ғасырдың ортасына қарай, жазбалар мен радио хабарларын Шығыс жағалауындағы ұжымдар басым басып, ең көрнекті оркестрлер "Үш үлкен" деп танылды: Нью-Йорк, Бостон және Филадельфия. Бұл атау 1950 жылдардың соңына дейін қолданылып келгенімен (мысалы, Newsweek, 17 ақпан 1958), сол кезде Джордж Сзелл басқаратын Кливленд оркестрінің және Фриц Райнер басқаратын Чикаго симфониялық оркестрінің айрықша беделінің артуы "Үш үлкенді" "Бес үлкенге" айналдырды.
The term "Big Five" was coined around the time when long playing recordings became available, regular orchestral radio broadcasts were expanding, and the five orchestras that make up the group had annual concert series in New York City. By the mid 20th century, with recordings and radio broadcasts dominated by East Coast ensembles, the most prominent orchestras were known as the "Big Three": New York, Boston, and Philadelphia. While this label was still being used in the late 1950s (e. g. Newsweek, February 17, 1958), the growing prestige of the Cleveland Orchestra under George Szell and the Chicago Symphony Orchestra under Fritz Reiner at this time saw the "Big Three" become the "Big Five".
Қазіргі заманғы қолданысы
Адамдар әлі де "Үлкен бестік" деп атайды, бірақ көптеген адамдар бұл жіктемені ескірген деп санайды. Бірнеше сыншылар жоғарғы деңгейді кеңейтуді ұсынды, соның ішінде Майкл Уолш 1983 жылы Time журналында, ал Марк Свед 2005 жылы Los Angeles Times газетінде. Олардың арасында Лос-Анджелес филармониясы, Питтсбург симфониялық оркестрі, Хьюстон симфониялық оркестрі, Ұлттық симфониялық оркестр (Вашингтон, округ Колумбия) және Сент-Луис симфониялық оркестрі бар. 2008 жылы Gramophone журналының сыншылары жүргізген сауалнамада жеті американдық оркестр әлемнің ең үздік 20 оркестрінің қатарына енді. Олар тізбе бойынша: Чикаго симфониялық оркестрі (5-орын), Кливленд оркестрі (7-орын), Лос-Анджелес филармониясы (8-орын), Бостон симфониялық оркестрі (11-орын), Нью-Йорк филармониясы (12-орын), Сан-Франциско симфониясы (13-орын) және Метрополитен опера оркестрі (Нью-Йорк) (18-орын). 21-ші ғасырда американдық оркестрлерді бақылайтындардың кейбіреулері "Үлкен бестік" атауының енді мағынасы қалмағанын айтады. Кливленд оркестрінің бұрынғы атқарушы директоры Гэри Хансон 2013 жылы оркестрдің беделінің бір кезде оның "дағдылы кадрларға ие болу мүмкіндігіне" маңызды фактор болғанын түсіндірді, яғни "бедел мен сапа арасында тікелей байланыс болды". Музыканттардың географиялық мобильділігінің артуы, маңызды оркестрлік жазу шарттарының сирек кездесуі және Американың көптеген қалаларында жыл бойы жұмыс істейтін ірі оркестрлердің болуы, бұрын "Үлкен бестікке" байланысты беделдің маңыздылығын азайтты. The New York Times газеті былай деп жазды: "Музыканттың жұмыс берушіні таңдауында оркестрдің тарихи атағымен қатар климат пен тұрмыс құны да маңызды рөл атқарады". Сонымен қатар, көптеген талантты жас музыканттардың болуы барлық американдық оркестрлердің сапасын жақсартатын "теңестіретін фактор" ретінде сипатталады.
People still refer to the "Big Five", but many deem the classification outdated. Several critics have suggested that the top echelon be expanded, including Michael Walsh in Time magazine in 1983; and Mark Swed in the Los Angeles Times, 2005. Among the orchestras proposed for inclusion are the Los Angeles Philharmonic, the Pittsburgh Symphony Orchestra, the Houston Symphony, the National Symphony Orchestra (Washington, D. C.), and the St. Louis Symphony Orchestra. Seven American orchestras were numbered among the world's top 20 in a 2008 critics' poll by Gramophone. They were, in rank order, the Chicago Symphony Orchestra (5th), the Cleveland Orchestra (7th), the Los Angeles Philharmonic (8th), the Boston Symphony Orchestra (11th), the New York Philharmonic (12th), the San Francisco Symphony (13th), and the Metropolitan Opera Orchestra (New York City) (18th). In the 21st century, some observers of American orchestras suggest that the "Big Five" designation is no longer meaningful. Gary Hanson, former executive director of the Cleveland Orchestra, commented in 2013 that an orchestra's reputation was once an important factor in its "ability to compete for talent", meaning "there was a direct relationship between reputation and quality." Greater geographic mobility of musicians, the rarity of major orchestral recording contracts, and the existence of major year round orchestras in more American cities have reduced the importance of the prestige that was once associated with the Big Five. The New York Times suggested that "climate and cost of living are as likely to figure in a musician's choice of employer as an orchestra's historic renown." Additionally, the availability of a large number of talented young musicians is described as a "leveling factor" that enhances the quality of all American orchestras.