Леоминстер каналы: тарихы және құрылысының мәселелері
Leominster Canal
Леоминстер каналы: тарихы, құрылысы, инженерлік қиындықтары. 18 мильдік канал жобасы, Роберт Уитворттың жоспары, және тоқтатылу себептері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англиядағы қолданыстан шыққан канал
Canal in England, now defunct
Леоминстер каналы – Англиядағы канал, ол Мамблден Леоминстерге дейін 18 мильден астам қашықтықта, 16 шлюз және бірнеше туннельдер арқылы салынған. Кейбір туннельдер канал ашылғанға дейін инженерлік мәселелерге тап болды. Алғашқыда канал Стурпорттан Кингтонға дейін 46 мильге созылатын, әлдеқайда масштабты жоспардың бір бөлігі болған.
The Leominster Canal was an English canal which ran for just over 18 miles from Mamble to Leominster through 16 locks and a number of tunnels, some of which suffered engineering problems even before the canal opened. Originally, the canal was part of a much more ambitious plan to run 46 miles from Stourport to Kington.
Құрылыс
1772 жылы Стаффордшир және Вурчестершир каналы ашылғаннан кейін, ол өнеркәсіптік Мидлендс аймағын Стурпорттағы Северн өзенімен байланыстырды. 1777 жылы инженер Роберт Уитворт Стурпортты Херефордқа қосатын каналды ұсынды, бұл канал Пенсакс және Леоминстер қалаларынан өтуі тиіс болды. 1789 жылы Леоминстер және Тенбери Уэллс қалаларында өткен жиналыстарда Леоминстерден Стурпортқа дейінгі мүмкін маршруттарды зерттеу туралы шешім қабылданды. Томас Дадфорд кіші зерттеу жұмыстарын жүргізіп, 1789 жылдың желтоқсанында өткен жиналыста 50 шақырымдық каналдың жоспарын ұсынды. Канал құны 83 000 фунт стерлинг, ал күтілетін жылдық кіріс 4 300 фунт стерлинг болатын. Путнал, Саутнет және Пенсакс жерлерінде үш туннель салу қажет болды. 1790 жылдың қаңтар айында өткен жиналыста Дадфордтың каналын салуды жалғастыру туралы шешім қабылданды. Сәуір айында Кингтон қаласында тағы бір жиналыс өтті, онда қалаға қосылатын канал салу туралы ұсыныстар айтылды. Екі жоба біріктіріліп, каналдың жалпы ұзындығы 74 шақырымға жетті. Кингтоннан бастап, шлюздер каналдың деңгейін 48 футқа (15 метрге) көтеріп, содан кейін 496 футқа (151 метрге) төмендетіп, Северн өзеніне жеткізетін болды. Ірі қалалар мен өнеркәсіп орындарының болмауы ұсыныс жасаушыларды алаңдатпады. 1791 жылдың 13 мамырында Парламент актісі (31 Geo. 3. c. 69) қабылданды, бұл меншік иелеріне 150 000 фунт стерлинг жинауға, қажет болған жағдайда тағы 40 000 фунт стерлинг жинауға рұқсат берді. Дадфорд инженер болып тағайындалды және 1795 жылға дейін осы лауазымды атқарды, бірақ ол уақытының тек төрттен бірін Леоминстер каналына жұмсады, өйткені ол Монмутшир каналында да сондай рөл атқарды және қалған үш тоқсанға келісімшарт жасады. Оның тағайындалғаннан кейін көп ұзамай жұмыс басталды, ал 1794 жылдың қазан айына қарай Тенберидің жанындағы Вуффертоннан Мамблдің жанындағы Марлбрукке дейінгі бөлік көлік қозғалысы үшін ашылды. Келесі жылы Леоминстерден Вуффертонға дейінгі бөлігінің көп бөлігі аяқталды, ал Марлбруктан тыс Саутнет туннелі аяқталды және Кингслендте Лэгг өзенінен су құбыры бойынша жұмыстар басталды. Осы кезеңге жету үшін шамамен 90 000 фунт стерлинг жұмсалды. 1795 жылы Саутнет туннелімен мәселелер туындады, оның бір бөлігі құлап кетті. Меншік иелері Джон Реннидің кеңесін алды, ол Дадфордтың жұмысын сынады. Ол Саутнеттен Леоминстерге дейінгі жұмыстарды түзету үшін 20 000 фунт стерлинг қажет болады деп есептеді және жобаны аяқтау үшін тағы 135 937 фунт стерлинг қажет болады деді. Меншік иелері қорқып, парламенттен екінші актіні сұрады, оны 1796 жылдың 26 сәуірінде алды, бұл оларға қосымша 180 000 фунт стерлинг жинауға немесе қарыз алуға рұқсат берді. Путналл даласындағы туннельді салу өте қиын болды, ол 1796 жылдың шілдесінде аяқталды, Леоминстерге дейінгі жолды аяқтады және 30 шақырымдық жұмыс істейтін каналды құрды. 1797 жылдың 1 маусымында Северн өзенінің жағалауында салтанатты кесу жасалды, онда канал оған қосылуы жоспарланған, бірақ екінші актінің шарттары бойынша тек 62 582 фунт стерлинг жиналды, ал шамамен 25 000 фунт стерлинг қарызы болғандықтан, барлық жұмыстар тоқтатылды. 1803 жылы меншік иелері Джон Ходжкинсоннан каналды қалай аяқтау керектігі туралы кеңес алды. Темір жол инженері ретінде Ходжкинсон Кингтон мен Стурпортқа жалғастыру үшін каналдың қазіргі бөлігінің екі шетінде де темір жол салуды ұсынды. Парламент тағы бір актіні қабылдаса да, құрылыс жұмыстары жүргізілген жоқ. Тоғыз жылдан кейін олар тағы да Ходжкинсонға жүгінді, бұл жолы ол оларға Стурпортқа баратын жолды тастап, каналды Вурчестердегі Северн өзеніне жаңа бағытта кеңейтуді ұсынды. Бұл жоспардан да ештеңе шықпады.
Following the opening of the Staffordshire and Worcestershire Canal in 1772, which linked the industrial Midlands to the River Severn at Stourport, the engineer Robert Whitworth proposed a canal to link Stourport to Hereford, passing through Pensax and Leominster in 1777. Meetings were held at Leominster and Tenbury Wells in 1789, at which it was decided to survey possible routes from Leominster to Stourport. Thomas Dadford, Jr. carried out the survey, and presented a plan to a meeting in December 1789 for a 31 mile (50 km) canal, costing £83,000, with estimated receipts of £4,300 per year. Three tunnels would be required, at Putnal Field, Southnet and Pensax. Despite the low estimated returns, a meeting in January 1790 decided to proceed with Dadford's canal. A further meeting was held in Kington in April, and there were calls to build a connecting canal to the town. The two schemes became one, and the total length of the canal would be 46 mile (74 km). From Kington, locks would raise the level of the canal by 48 feet (15 m), and then it would fall by 496 feet (151 m) to reach the River Severn. The lack of major towns or industries did not seem to worry the proposers, and an Act of Parliament (31 Geo. 3. c. 69) was obtained on 13 May 1791, which allowed the Proprietors to raise £150,000, with another £40,000 if necessary. Dadford was appointed as Engineer, a position which he held until 1795, although he only devoted one quarter of his time to the Leominster Canal, as he performed the same role for the Monmouthshire Canal and was contracted to them for the remaining three quarters of his time. Work began soon after his appointment, and by October 1794, the section from Woofferton near Tenbury to Marlbrook near Mamble was open for traffic. The following year saw most of the section from Leominster to Woofferton completed, while beyond Marlbrook the Southnet tunnel was finished and work started on an aqueduct over the River Lugg at Kingsland. Around £90,000 had been spent to reach this stage. There were problems with the Southnet tunnel, part of which collapsed in 1795. The Proprietors sought the advice of John Rennie, who criticised Dadford's work. He estimated that £20,000 would be required to rectify the existing works from Southnet to Leominster, and that another £135,937 would be needed to complete the project. Undaunted, the Proprietors applied for a second Act of Parliament, which they obtained on 26 April 1796, authorising them to raise or borrow a further £180,000. The tunnel at Putnall Fields, which had proved very difficult to construct, was completed in July 1796, completing the route to Leominster, and creating a working canal which was 18.5 mile (30 km) long. On 1 June 1797, a ceremonial cut was made on the banks of the River Severn, where the canal was eventually planned to join it, but only £62,582 had been raised under the terms of the second Act, and with some £25,000 owing, all work ceased. In 1803, the Proprietors sought the advice of John Hodgkinson, as to how the canal could be completed. As a railway engineer, Hodgkinson recommended that railways should be built at either end of the existing section of canal, to connect to Kington and Stourport. Although another Act of Parliament was obtained, no construction work took place. Nine years later, they again approached Hodgkinson, and this time he suggested that they should abandon the authorised route to Stourport and extend the canal on a new alignment to the River Severn at Worcester. Nothing came of this plan, either.
Операция
1794 жылдың қаңтар айында Марлбруктан Вуоффертонға дейінгі канал ашылды және бірінші күні Мамбл кеніштерінен көмірдің жеті қайығы тасымалданды. Инженерлік қиындықтар Путтнелл туннелін (Вуоффертоннан оңтүстікке қарай) ашуды 1796 жылға дейін кешіктірді. Сол жылдың соңына қарай Марлбрук пен Леоминстер арасындағы 30 шақырымдық (18.5 миль) канал ашылды және бірінші күні Леоминстерге 14 қайық көмір жеткізілді. Дегенмен, Мамбл кенішінен тасылатын көмір көлемі каналды пайдалы етуге жеткіліксіз болды, сондықтан иелері оны шығысқа қарай кеңейтіп, Северн өзенімен қосуға тырысты, бірақ бұл жоспар іске аспады.
In January 1794 the canal opened from Marlbrook to Woofferton and seven boatloads of coal were transported from the Mamble collieries on the first day. Engineering difficulties delayed the opening of Putnall Tunnel (south of Woofferton) until 1796. By the end of that year an 18.5 mile (30 km) stretch of the canal was open between Marlbrook and Leominster and on the first day 14 boatloads of coal arrived in Leominster. However the traffic from Mamble Colliery was not sufficient to run the canal at a profit, so the owners were constantly seeking to extend it eastwards to meet the River Severn, although this never materialised.
Құлдырау
Канал ешқашан дивиденд төлемеді. Жиналған аз ақшаның көп бөлігі көмір тасымалы үшін төленетін жол ақысына жұмсалды. 1858 жылы, Канал компаниясының үздіксіз қысымынан кейін, Шрусбери және Херефорд темір жолы каналы үшін 12 000 фунт төледі, бұл әр 100 фунттық акцияны 16 фунтқа бағалады, және оны көп ұзамай жерді сату үшін құрғатып жіберді. Бұл маршруттың бір бөлігі кейіннен Тенбери және Бедли темір жолы үшін пайдаланылды, ол Вудфертонды Тенбери Уэллс станциясы арқылы Бедлиге жалғады, бірақ бұл станция шын мәнінде Тенбери Уэллс емес, Шропшир графтығындағы Берфорд қаласында орналасқан болды.
The canal never paid a dividend. What little money was collected was mostly paid for tolls on the transport of coal. In 1858, after sustained pressure by the Canal Company, the Shrewsbury and Hereford Railway paid £12,000 for the canal, which valued each £100 share at £16, and drained it soon after to sell the land. Part of the route was subsequently used for the Tenbury and Bewdley Railway that connected Woofferton to Bewdley via Tenbury Wells station, which was actually in Burford, Shropshire, not Tenbury Wells.
Қалдықтар
Канал 150 жылдан астам уақыттан бері жабық тұр, бірақ Реа өзені арқылы салынған суөткізгіш және Теме өзені арқылы салынған үш аркалы суөткізгіштің бөліктері сияқты іздері сақталған. Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі жарылғыш заттармен жаттығу барысында соңғысының орталық аркасы қиратылған, бірақ қалдықтары 2000 жылы II санаттағы ескерткіш ретінде тіркелді. Реа суөткізгіші 14 метрлік бір қатарлы кірпіштен тұрғызылған, үстінен канал суын өткізу үшін кірпішпен қапталған ойыс салынған. Ол тұрғызылған кездегі ең үлкен кірпіш аралығы саналған, Теме суөткізгіші сияқты, 2000 жылы II санаттағы ескерткіш деп танылды. Қазір ол Реа өзені арқылы өтуге арналған жолға айналған, бірақ 2014 жылы каналдың ішінара құлауынан кейін жаяу жолы жабылды. Леоминстер каналының достары осы су жолы туралы хабардарлықты арттыру мақсатында жұмыс істейді және каналға және оның құрылыстарына саяхаттар ұйымдастырады.
Although the canal has been closed for over 150 years, there are some remains left, including an aqueduct over the River Rea, and parts of a 3 arched aqueduct over the River Teme. The centre arch of the latter was destroyed as part of an explosives exercise during the Second World War, but the remains became a Grade II listed structure in 2000. The Rea aqueduct consisted of a single brick span of 45 feet (14 m) with a brick lined trough to carry the canal over it. It was thought to be the largest brick span at the time of its construction, and like the Teme aqueduct, it was Grade II listed in 2000. It has become a right of way across the River Rea, but the footpath was closed in 2014 following a partial collapse of the canal trough. The Friends of the Leominster Canal exists to raise awareness of the waterway and holds visits to the canal and associated features.