Кіріспе
Курдстан жұмысшы партиясының (ПКК) негізін қалаушы Абдулла Оджалан (/oʊdʒəlɑːn/ OHjə lahn; 1949 жылдың 4 сәуірінде туған), сондай-ақ Апо (түрік тілінде Абдулланың қысқартылған аты; күрд тілінде "ешкінің баласы") деп те белгілі. Ол саяси тұтқын және Курдстан жұмысшы партиясының (ПКК) негізін қалаушы мүшесі. Оджалан 1979 жылдан 1998 жылға дейін Сирияда тұрды. Ол 1978 жылы ПКК құруға көмектесті және 1984 жылы оны күрд-түрік қақтығысына бастап кірді. Көптеген жылдар бойы ол Сирияда орналасқан, ол 1990 жылдардың соңына дейін ПКК-ға пана берді. Сириядан күштеп шығарылғаннан кейін, 1999 жылдың ақпан айында Кенияның Найроби қаласында Түркия Ұлттық барлау ұйымы (МИТ) тарапынан ұрланып, Түркиядағы Имралы аралына қамалды. Соттан кейін ол Түркияның қылмыстық кодексінің 125-бабы бойынша, қарулы ұйым құруға қатыстылығы үшін өлім жазасына кесілді. Түркия өлім жазасын жойғаннан кейін, жазасы мүшкіл өмір бойына түрмеге ауыстырылды. 1999 жылдан 2009 жылға дейін ол Мармара теңізіндегі Имралы түрмесінде жалғыз тұтқын болды, және ол әлі де онда ұсталып тұр. Оджалан 1993 жылғы Курдстан жұмысшы партиясының келісім шарттарынан бері қақтығысты саяси жолмен шешуді жақтады. Оның түрмедегі режимі ұзақ оқшалану кезеңдерімен, онда ол сыртқы әлеммен байланысқа түсуге мүмкіндік алмайды, және оған сапарларға рұқсат берілетін кезеңдердің арасында ауысып отырады. Ол сондай-ақ 2013 жылы күрд-түрік бейбіт процесіне әкелген түрік үкіметімен келіссөздерге қатысты. Түрмеде отырған кезінде Оджалан бірнеше кітап жариялады. Жинтану, сонымен қатар әйелдер туралы ғылым деп те аталады, Оджалан жақтаған феминизмнің бір түрі және кейіннен Курдстан қауымдастықтары одағының (ККК) негізгі қағидасы болды. Оджаланның демократиялық конфедерализм философиясы 2012 жылы Сирияда құрылған Солтүстік және Шығыс Сирияның Автономдық Әкімшілігінде (ААНЕС) қолданылады.
Abdullah Öcalan ('/oʊ//dʒ//əl//ɑː//n/ OHjə lahn; ; born 4 April 1949), also known as Apo (short for Abdullah in Turkish; Kurdish for "uncle"), is a political prisoner and founding member of the militant Kurdistan Workers' Party (PKK). Öcalan was based in Syria from 1979 to 1998. He helped found the PKK in 1978, and led it into the Kurdish–Turkish conflict in 1984. For most of his leadership, he was based in Syria, which provided sanctuary to the PKK until the late 1990s. After being forced to leave Syria, Öcalan was abducted by the Turkish National Intelligence Organization (MIT) in Nairobi, Kenya in February 1999 and imprisoned on İmralı island in Turkey, where after a trial he was sentenced to death under Article 125 of the Turkish Penal Code, which concerns the formation of armed organizations. The sentence was commuted to aggravated life imprisonment when Turkey abolished the death penalty. From 1999 until 2009, he was the sole prisoner in İmralı prison in the Sea of Marmara, where he is still held. Öcalan has advocated a political solution to the conflict since the 1993 Kurdistan Workers' Party ceasefire. Öcalan's prison regime has oscillated between long periods of isolation during which he is allowed no contact with the outside world, and periods when he is permitted visits. He was also involved in negotiations with the Turkish government that led to a temporary Kurdish–Turkish peace process in 2013. From prison, Öcalan has published several books. Jineology, also known as the science of women, is a form of feminism advocated by Öcalan and subsequently a fundamental tenet of the Kurdistan Communities Union (KCK). Öcalan's philosophy of democratic confederalism is applied in the Autonomous Administration of North and East Syria (AANES), an autonomous polity formed in Syria in 2012.
Ерте өмір және білім
Оджалан Түркияның шығысындағы Шанлыурфа провинциясының Хаффети ауылында дүниеге келді. Кейбір дереккөздерде оның туған күні 1949 жылғы 4 сәуір деп көрсетілген. Ол жеті баланың үлкені. Ол көрші ауылдағы бастауыш мектепте оқыды және түрік армиясына қосылғысы келді. Әскери орта мектепке түсуге өтініш білдірді, бірақ емтиханды өтпеді. 1966 жылы Анкарадағы кәсіптік-техникалық орта мектепте (Анкара Тапу Кадастро Меслек Лисеси) оқып, курдтардың құқықтарын жақсартуға қызығушылық танытты. 1969 жылы бітіргеннен кейін Диярбақыр жер тіркеу кеңсесінде жұмыс істеді. Осы кезде оның саяси көзқарастары қалыптаса бастады. Кейін Стамбул заң факультетіне түсті, бірақ бірінші курс өткен соң Анкара университетіне саяси ғылымдарды оқуға ауысты. Анкараға оралуына мемлекет көмектесті, себебі Оджалан Түркияның Революциялық Жастар Федерациясының (Dev Genç) мүшесі болатын, оны тарату мақсатында болды. Президент Сүлейман Демирел кейін бұл шешіміне өкінді, өйткені ПКК Dev Genç-тен гөрі мемлекетке үлкен қауіп төндірді. Оджалан Анкара университетін бітіре алмады, себебі 1972 жылғы 7 сәуірде Махыр Чаянның өлтірілуіне қарсы митингіге қатысқаннан кейін тұтқындалды. 1973 жылғы қарашада Анкара Демократиялық Жоғары Білім Ассоциациясы (Анкара Демократиялық Жоғары Оқушылар Ассоциациясы) құрылды және ол жақын арада оның басқармасына сайланды. АДИОД-де Хикмет Кывылчымлының саяси көзқарастарына жақын студенттер көп болды. 1975 жылы Мәзлум Доған және Мехмет Хайри Дурмушпен бірге Күрдістандағы революцияның негізгі мақсаттарын сипаттайтын саяси буклет жариялады. 1974-1975 жылдары Анкарада өткен кездесулерде Оджалан және басқалар Күрдістанның отаршылдық екендігіне және революцияға дайындық қажеттігіне келісті. Топ қарулы төңкеріс үшін қолдау табу мақсатында түрік Күрдістанының әртүрлі қалаларына таралуды шешті. 1979 жылғы шілдеде Сирияға қашып кетті. Партия құрылғаннан бері идеологиялық оқытуға басымдық берілді. Партияда марксизм-ленинизм, Күрдістанның тарихы мен мәдениеті маңызды рөл атқарды. Сирия үкіметінің қолдауымен Ливанда ПКК үшін екі оқу лагерін құрды, онда күрд партизандары саяси және әскери дайындықтан өтуі керек болды. Тәуелсіз күрд мемлекетін құру үшін. Оджалан ПКК және Ирактағы Саддам Хусейнге қарсы күрес жүргізіп жатқан күрд азаттық қозғалысын біріктіруге тырысты. Күрдістан Демократиялық Партиясы (КДП) мен ПКК арасындағы келіссөздерде соңғысының Ирак Күрдістанында еркін қозғалуына келісімге келді. Сондай-ақ, ол Дамаскте КДП басшысы Масуд Барзанимен екі рет кездесіп, 1984 және 1985 жылдары туындаған ұсақ мәселелерді шешті. Бірақ Түркияның қысымынан ынтымақтастық әлсіз болды. 1988 жылы түрік газеті "Миллиетке" берген сұхбатында ол мақсатының Түркиядан кез келген бағамен тәуелсіздік алу емес екенін айтты, бірақ күрдтердің құқықтары мәселесінде табандылық танытты және Түркияда федерация құру үшін келіссөздер жүргізуді ұсынды. 1988 жылы Дамаскте Күрдістанның Патриоттық Одағының (ПУК) Жалал Талабанимен кездесті, олар келісімге қол қойды және 1992 жылы Ирак Күрдістанында күрд үкіметі құрылғаннан кейін туындаған кейбір келіспеушіліктерден кейін жақсы қарым-қатынаста болды. Орал Çalışlar-ға берген сұхбатында ол тәуелсіздік пен сепаратизм арасындағы айырмашылықты атап өтті. Ол әр түрлі ұлттар тең құқықты болса, бір мемлекет ішінде тәуелсіз өмір сүре алады деген пікірді білдірді. 1993 жылы Түркия президенті Тургут Өзалдың өтініші бойынша Оджалан Джалал Талабанимен келіссөздер жүргізу үшін кездесті, содан кейін Оджалан 20 наурыздан 15 сәуірге дейін біржақты атысты тоқтату туралы жариялады. Кейін ол түрік үкіметімен келіссөздер жүргізу үшін оны ұзартты. 1993 жылғы 17 сәуірде Өзал қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай Түркия бастаманы тоқтатты, себебі Түркия террористермен келіссөздер жүргізбейді. Готфрид Штайнның мәліметінше, кем дегенде 1990 жылдардың бірінші жартысында ол Дамасктегі қорғалған ауданда тұрған. Германияда ПКК-ны тыйым салуға қарсы наразылықтардан кейін Оджалан Германиядан келген саясаткерлермен бірнеше рет кездесті, олар онымен сөйлесуге келді. 1995 жылғы жазда Конституцияны қорғау жөніндегі федералды кеңсе (Verfassungsschutz) президенті Клаус Грюневальд онымен кездесуге келді. Ол Германияның Христиандық-демократиялық одағының (CDU) депутаты Генрих Луммермен бірге 1995 жылғы қазанда Дамаскте және 1996 жылғы наурызда кездесулер өткізді, онда олар Германиядағы ПКК қызметін талқылады. Уақыт өте келе АҚШ (1997), Еуропалық Одақ, Сирия, Түркия және басқа елдер ПКК-ны террористік ұйымдар тізіміне енгізді. 1996 жылғы 17 қазанда PASOK партиясынан келген грек парламенттік делегациясы онымен Бекаа алқабында кездесті. 1998 жылға дейін Оджалан Сирияда тұрды. Түркиядағы жағдай нашарлаған сайын, түрік үкіметі ПКК-ға қолдау көрсеткені үшін Сирияны ашық түрде қорқытты. Нәтижесінде Сирия үкіметі Оджаланды елден кетуге мәжбүр етті, бірақ оны түрік билігіне беруден бас тартты. 1998 жылғы қазанда Оджалан Сириядан кетуге дайындалды және Кобанеде өткен кездесуде жаңа партия құруға тырысты, бірақ Сирия барлау қызметінің кедергісінен бұл әрекет сәтсіз аяқталды.
Еуропадағы жер аударылу
Ол Сириядан 1998 жылдың 9 қазанында шығып, келесі төрт айда бірнеше еуропалық елдерді аралап, күрд-түрік қақтығысын шешу жолын іздеді. Ол алғаш рет Ресейге барып, 1998 жылдың 4 қарашасында Ресей парламенті оған баспана беру туралы дауыс берді. 6 қарашада 109 грек парламентарийлері Оджаланды Грецияға шақырды, бұл әрекетті Панаγιώτης Σγουρίδης қайталады, содан кейін Оджалан Италияға баруды таңдады және 1998 жылдың 12 қарашасында Рим әуежайына қонды. 1998 жылы Түркия үкіметі Италиядан Оджаланды экстрадициялауды сұрады, ол Италияға келгеннен кейін саяси баспана сұрады. Оны Италия билігі Германия шығарған тұтқындау ордері бойынша ұстады. Бірақ Италия оны Германияға өткізбеді, ал Германия Оджаланның ісін өз елінде қараудан бас тартты. Германия канцлері Герхард Шредер және ішкі істер министрі Отто Шили Оджаланды белгісіз "Еуропалық сотта" соттауды қалаған. Алайда Италия да Оджаланның қалуын қаламай, оны елден кетуге мәжбүрлеу үшін бірнеше дипломатиялық амалдар жасады. Ол Ресейде қауіпсіз баспана табу үмітімен Нижний Новгородқа аттанды. Сол кезде оны танымал неміс адвокаты Бритта Бёлер қорғады, ол оған тағылған айыптарды сотта дәлелдеу қажет екенін айтып, Гаагадағы Халықаралық соттың істі қабылдауына қол жеткізуге тырысты.
Тұтқындау, сот және түрмеге қамау
Ол 1999 жылдың 15 ақпанында Кенияда Грекия елшілігінен Найробидегі Джомо Кениата халықаралық әуежайына бара жатқанда, Түркияның Ұлттық барлау ұйымы (Millî İstihbarat Teşkilatı, MIT) ЦРУ-дың көмегімен жүргізген операция кезінде тұтқындалды. Түркияның "Ватан" газеті хабарлағандай, американдықтар оны түрік билігіне тапсырды, олар оны сотқа тарту үшін Түркияға ұшақпен жеткізді. Оджалан тұтқындалғаннан кейін Грекия үкіметінде дау-дамай болды, Сыртқы істер министрі Теодорос Пангалос, Ішкі істер министрі Алекос Пападопулос және Қоғамдық тәртіп министрі Филипос Петсальник өз қызметтерінен кетті. Оны қорғаған грек елшісі Костоулас операциядан кейін өміріне қауіп төнгенін мәлімдеді. Кениядағы Оджаланның аудармашысы Нұкан Дерьяның сөзіне қарағанда, кениялықтар грек елшісіне төрт күн бұрын кетпесе, "бірдеңе" болуы мүмкін екенін ескерткен, ал Пангалос Оджаланның Еуропаға қауіпсіз өтуіне кепілдік берген. Оджалан Амстердамға барып, терроризм айыптарына жауап беруді көздеген. Оджаланның тұтқындалуына байланысты мыңдаған күрдтер Грекия мен Израиль елшіліктерінің алдында оның тұтқындалуын айыптайтын әлемдік наразылық акцияларын ұйымдастырды. Германияда тұратын күрдтерге Оджаланды қолдау үшін демонстрацияларын жалғастырса, депортация жазасы төңкерілетіні туралы ескерту жасалды. Бұл ескерту 1999 жылы Берлиндегі Израиль консулдығына жасалған шабуылда үш күрдтің қаза болуы және 16 адамның жаралануынан кейін жасалды. "Апоның кек алушы бұрқылары" деп аталатын топ Стамбұлдың Кадикой ауданындағы универмагты өртеп, 13 адамның өмірін қиды. Оның тұтқындалуына қарсы наразылық акциялары бірнеше еуропалық астаналарда, ірі қалаларда, сондай-ақ Ирак, Иран және Түркияда ұйымдастырылды.
Сот
Ол 10 күн бойы тергеуге алынып, адвокаттарымен кездесуге және сөйлесуге рұқсатсыз Имралы аралына жеткізілді. Имралы аралында Оджаланның ісін қарау үшін бір әскери және екі азаматтық судьядан тұратын мемлекеттік қауіпсіздік соты құрылды. Оны қорғауға ниеттенген үш голландтық адвокаттың делегациясына клиентімен кездесуге рұқсат берілмеді, ал олар "ПКК жауынгерлері" емес, адвокаттар ретінде әрекет еткені үшін әуежайда сұраққа тартылып, Нидерландыға қайтарылды. Сот 1999 жылдың 31 мамырында Мармара теңізіндегі Имралы аралында басталды және Анкара мемлекеттік қауіпсіздік сотымен ұйымдастырылды. Сот барысында оны "Асрин" заң фирмасы өкілдік етті. Оның адвокаттары бастапқыда аптасына екі рет 20 минуттық, кейін 1 сағаттық сұхбатқа ғана рұқсат берілгендіктен, оны тиімді қорғау қиындыққа тап болды, сондай-ақ, кейбір кездесулер "жаман ауа райы" немесе биліктің рұқсаты болмауына байланысты жойылды. 1999 жылдың маусым айының ортасында Түркияның Ұлы Ұлттық Мәжілісі Еуропалық адам құқықтары сотының сын-пікірлерін ескере отырып, мемлекеттік қауіпсіздік соттарынан әскери судьяларды алып тастауды мақұлдады, және әскери судьяның орнына азаматтық судья тағайындалды. Ол мемлекетке опасыздық жасады және сепаратизмді қолдады деген айыппен 1999 жылдың 29 маусымында өлім жазасына кесілді. Оған сондай-ақ, өмір бойы мемлекеттік қызмет атқаруға тыйым салынды. Сол күні Amnesty International (AI) қайта сотталу талап етті. 2000 жылдың қаңтарында Түркия үкіметі өлім жазасын Еуропалық адам құқықтары соты (ЕАҚС) үкімді қарағанға дейін тоқтата тұру туралы мәлімдеді. Түркияда 2002 жылдың тамызында өлім жазасы жойылғаннан кейін, сол жылдың қазан айында қауіпсіздік соты оның жазасын өмір бойы бас бостандығынан айыруға ауыстырды. Оджалан үшін жағдайды жақсартуға тырысып, ол 2004 жылдың маусымында істі қабылдаған Страсбургтегі ЕАҚС-қа шағымданып, сотқа жүгінді. 2005 жылы ЕАҚС Түркияның Адам құқықтары жөніндегі Еуропалық конвенцияның 3, 5 және 6-баптарын бұзғаны туралы шешім шығарды, өйткені Оджаланның қамаққа алуға шағымдануына рұқсат берілмеді және оған әділ сот болмастан өлім жазасы берілді. Түркия соттары Оджаланның қайта сотталу туралы өтінішін қабылдамады.
Қабылдау шарттары
Ұсталғаннан кейін Оджалан Мармара теңізіндегі Ымралы аралында жалғыз тұтқын ретінде оқшауланды. 2002 жылы өлім жазасы өмір бойына түрме жазасына ауыстырылғаннан кейін Оджалан Ымралыда тұтқындалды және ол жерде жалғыз қалды. Ымралыдағы бұрынғы тұтқындар басқа түрмелерге ауыстырылса да, оны күзету үшін аралда 1000-нан астам түрік әскери қызметкері орналастырылды. 2009 жылдың қараша айында түрік билігі оның оқшаулануын аяқтағанын және бірнеше басқа тұтқындарды Ымралыға аударғанын мәлімдеді. Олар Оджаланға аптасына он сағатқа дейін олармен кездесуге рұқсат етілетінін айтты. Жаңа түрме Еуропа Кеңесінің азаптаудың алдын алу комитеті аралды барып тексергеннен кейін және оның ұсталу жағдайларына қарсылық білдіргеннен кейін салынды. 2011 жылдың 27 шілдесінен 2019 жылдың 2 мамырына дейін оның адвокаттары Абдулла Оджаланмен кездесуге рұқсат алған жоқ. 2011 жылдың шілдесінен 2017 жылдың желтоқсанына дейін оның адвокаттары 700-ден астам кездесу өткізу туралы өтініш берді, бірақ барлығы қабылданбады. Курд қауымы Оджаланның оқшаулануына назар аудару үшін үнемі наразылық акцияларын өткізіп тұрды. 2012 жылдың қазан айында бірнеше жүз күрд саяси тұтқындары Оджаланның ұсталу жағдайларын жақсарту және білім беру және құқықтану салаларында күрд тілін қолдану құқығы үшін аштық жариялады. Оджалан олардың аштығын тоқтатуды талап еткенше, аштық 68 күнге созылды. 2014 жылдың 6 қазанынан 2016 жылдың 11 қыркүйегіне дейін, оның інісі Мехмет Оджалан оны Құрбан айт мерекесінде көруге келгенге дейін, Оджаланға шамамен екі жыл бойы кездесуге тыйым салынды. 2014 жылы ЕҚҚК Оджаланның 2009 жылдың 17 қарашасына дейін Ымралы аралында жалғыз тұтқын болғаны және оның үкіміне шағымдану мүмкін болмағаны үшін 3-баптың бұзылғандығын анықтады. 2018 жылдың 6 қыркүйегінде 2005-2009 жылдары алған жазалары, адвокаттардың Оджаланмен болған әңгімелерін жариялағаны және Оджаланның адвокаттары арқылы ПКК-ны басқарып отыр деген қабылдауға байланысты алты айға адвокаттардың келуіне тыйым салынды. 2019 жылдың сәуірінде адвокаттарына кездесуге тыйым салу алынып тасталды және Оджалан 2 мамыр 2019 жылы адвокаттарымен кездесті.
Бейбітшілік бастамаларына қатысу
1998 жылдың қарашасында Оджалан 7 тармақты бейбіт жоспарды жариялады, онда түрік әскерінің күрд ауылдарына жасаған шабуылдары тоқтатылуы керек, босқындарға елге оралуға рұқсат берілуі керек, күрд халқына Түркия ішінде автономия берілуі керек, күрдтер түріктермен тең демократиялық құқықтарға ие болуы керек, түрік үкіметі қолдаған ауылдық күзет жүйесі жойылуы керек, сондай-ақ күрд тілі мен мәдениеті ресми мойындалуы тиіс. 1999 жылдың қаңтарында Еуропада болғанда Оджалан күрд бостандық күресінің партизандық соғыстан диалог пен келіссөздерге қарай дамығанын байқады. Құрылғаннан кейін Оджалан ПКК шабуылдарын тоқтатуға шақырды және Түркия шекарасындағы күрд қақтығысын бейбіт жолмен шешуді қолдады. 1999 жылдың қазан айында ПКК-ның бұрынғы еуропалық өкілі Әли Сапанның жанындағы сегіз жауынгері Оджаланның өтініші бойынша Түркияға өткендерін мәлімдеді. Оның адвокаты басқа ПКК жауынгерлері де өздерін ұстап беруі мүмкін екенін хабарлады. Оджалан күрд институттарының «Ақиқат және әділдік комиссиясын» құруын талап етті, ол ПКК және түрік қауіпсіздік күштері жасаған соғыс қылмыстарын тергеуге тиіс. Осындай құрылым 2006 жылдың мамырында жұмыс істей бастады. 2005 жылдың наурызында Оджалан Күрдістандағы демократиялық конфедерализм туралы декларация жариялады, ол Түркияның оңтүстік-шығысындағы (күрдтер «Солтүстік Күрдістан» деп атайды), Солтүстік-шығыс Сириясы («Батыс Күрдістан»), Солтүстік Ирак («Оңтүстік Күрдістан») және Солтүстік-батыс Иран («Шығыс Күрдістан») арасындағы шекарасыз конфедерацияны ұсынды. Бұл аймақта үш құқықтық жүйе қолданылуы керек: Еуроодақтың заңдары, Түркия/Сирия/Ирак/Иран заңдары және күрд заңдары. Бұл ұсыныс 2005 жылдың сәуірінде өткен «Қайта құру конгресінде» ПКК бағдарламасына қабылданды. 2006 жылдың 28 қыркүйегінде Оджалан өз адвокаты Ибрагим Билмез арқылы мәлімдеме жасап, ПКК-ны атысты тоқтатуға және Түркиямен бейбіт келісімге келуге шақырды. Оджаланның мәлімдемесінде: «ПКК тек өзін жою мақсатымен шабуыл жасалған жағдайда ғана қару қолдануы керек» және «түріктер мен күрдтердің арасында демократиялық одақ құру өте маңызды. Бұл процесте демократиялық диалогқа жол ашылады» делінген. Ол Түркияның жергілікті басқару туралы еуропалық хартасы аясында Түркияны орталықтандыру және демократияландыру арқылы күрд-түрік қақтығысын шешу жолын іздеді, оған Түркия да қол қойған, бірақ осы мәселе бойынша 160 беттік ұсынысы 2009 жылдың тамызында түрік билігінен тәркіленді. 2010 жылдың 31 мамырында Оджалан Түркиямен жүргізіліп жатқан диалогтан бас тартатынын мәлімдеді, себебі «бұл процесс енді мағынасыз және пайдасыз». Ол Түркияның келіссөздерге қатысты үш протоколын елемегенін айтты: а) денсаулық және қауіпсіздік талаптары, б) босату және в) Түркиядағы күрд мәселесін бейбіт шешу. Түркия үкіметі Оджаланның протоколдарын алғанмен, олар жұртқа жарияланбады. Оджалан қақтығысты басқаруды ПКК-ның жоғарғы басшыларына тапсыратынын, бірақ мұны ПКК-ның Түркиямен қарулы қақтығысын күшейтуге шақыру деп түсінбеу керектігін мәлімдеді. 2013 жылдың қаңтарында ПКК мен Түркия үкіметі арасында бейбіт келіссөздер басталды, ол қаңтар мен наурыз аралығында Ымралы аралында Бейбітшілік және демократия партиясының (БДП) саясаткерлерімен бірнеше рет кездесті. 21 наурызда Оджалан ПКК мен түрік мемлекеті арасында атысты тоқтату туралы жариялады. Оджаланның мәлімдемесі күрдтердің жаңа жыл мерекесін (Наурыз) тойлау үшін жиналған Диярбақырдағы жүздеген мың күрдтерге оқылды. Мәлімдемеде: «Оқтар үндемей, саясат үстемдік етсін. Қарулы қақтығыстан демократия мен демократиялық саясатқа жаңа есік ашылуда. Бұл соңғысы емес. Бұл жаңа дәуірдің бастауы» делінген. Оджаланның мәлімдемесінен кейін ПКК-ның функционалды жетекшісі Мұрат Қараайлан атысты тоқтатуға уәде берді. Бейбіт процесте 2015 жылдың маусымында өткен парламент сайлауында күрдтік Халықтық демократиялық партиясы (ХДП) парламентке өтті. 2015 жылдың шілдесінде Джейланпынарда екі түрік полицейі қаза болғаннан кейін атыс тоқтатылды.
Саяси идеологиялық ауытқу
Түрмеге қамалғаннан бері Оджалан Мюррей Букчин, Иммануэль Валлерштейн және Ханна Арендт сияқты батыс әлеуметтік теоретиктерімен танысу арқылы идеологиясын айтарлықтай өзгертті. Шешімдер әрбір ауданның, ауылдың немесе қаланың коммуналары арқылы қабылданады. Барлық адамдар коммуналық кеңестерге қатысуға шақырылады, бірақ саяси қатысу міндетті емес. Жеке меншік жоқ, оның орнына "пайдалану арқылы меншік" бар, ол жеке тұлғаларға ғимараттарды, жерді және инфрақұрылымды пайдалану құқығын береді, бірақ оларды нарықта сатуға, сатып алуға немесе жеке кәсіпорындарға айналдыруға құқық жоқ. 2005 жылғы «Курдистанда демократиялық конфедерализм туралы декларациясында» Оджалан Сирия, Иран, Ирак және Түркия мемлекеттерінің шекарасынан тыс күрд қауымдастықтарының демократиялық конфедерациясы ретінде Букчиннің «Азаттық экологиясы» кітабын күрдтерде іске асыруды ұсынды, бұл муниципалдық жиналыстар арқылы жүзеге асырылуы тиіс. Ол ортақ құндылықтарды жақтады: экологияны қорғау, өзін-өзі қорғау, гендерлік теңдік және дінге, саясатқа және мәдениетке толеранттылық. Оның кейбір ізбасарлары Оджаланның марксизм-ленинизмнен әлеуметтік экологияға ауысуына күмән келтірсе де, ПКК Оджаланның ұсынысын қабылдап, жиналыстар құра бастады. Ол әйелдің көбінесе дәстүрлі гендерлік рөлдерді қабылдап, ер адаммен тең емес қарым-қатынастағы жағдайға түсіп қалатынын айтады. Кейбір деректерге сәйкес, Оджаланның әжесі этникалық түрік болған. Оджаланның анасы Эсма Оджалан (Увейс) өте ықпалды болды және оның әкесін олардың қиын экономикалық жағдайы үшін кінәлады. Кейін ол сұхбатта бала кезінде өзін әділетсіздікке қарсы қорғауға үйренгенін айтты. Түркиядағы көптеген күрдтер сияқты, Оджалан да түрік тілінде өсті. Израильдегі Бар-Илан университетінің оқытушысы Амикам Нахманидің сөзіне қарағанда, 1991 жылы онымен кездескенде Оджалан күрд тілін білмеген. Нахмани: «Ол [Оджалан] маған түрікше сөйлейтінін, түрікше бұйрық беретінін және түрікше ойлайтынын айтты». 1978 жылы Оджалан Анкара университетінде танысқан Кесире Йылдырымға үйленді, ол Оджаланның төңірегіндегі қалыпты революционерлерге қарағанда жақсы отбасынан шыққан. Олардың некесі қиын болды, көптеген дау-дамайлар мен пікірталастар болды деген хабар бар. 1988 жылы Грекияның Афина қаласында ПКК-ны өкілдік етіп жүргенде, оның әйелі Оджаланды құлатуға тырысты, бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды, содан кейін Йылдырым жасырынып кетті. Оның тағы бір інісі, Мехмет Оджалан, күрдтерді қолдайтын Бейбітшілік және демократия партиясының (БДП) мүшесі. Фатма Оджалан – Абдулла Оджаланның әпкесі, ал Дилек Оджалан – оның немере қызы, ХДП парламентінің бұрынғы депутаты. Өмер Оджалан, қазіргі ХДП парламентінің депутаты, оның немере інісі.