Ағылшындағы ContactPoint базасы және Виктория Климбиенің трагедиясы

Кіріспе

Англиядағы бұрынғы мемлекеттік деректер қоры

ContactPoint – Англиядағы мемлекеттік деректер қоры, балалармен және жасөспірімдермен жұмыс істейтіндерге бір баламен немесе жасөспіріммен жұмыс істейтін басқа да адамдарды анықтауға мүмкіндік беретін және осы арқылы үйлесімді қолдау көрсетуді жеңілдететін жүйе. Ол 2000 жылы Англияда сегіз жасар Виктория Климбиге жасалған зорлық-зомбылық пен оның қайтысына жауап ретінде құрылды. Оның қазасына себеп болған түрлі агенттіктер оның өлімін алдын алуға шара қабылдамады, оның ішінде басқа агенттіктердің Викториямен байланыста болғанын ешбірі білмеді. ContactPoint балаларды қорғауды күшейту мақсатында, балалар туралы ақпаратты қызметтер арасында алмасу арқылы жетілдіруге бағытталған. Оны Capgemini компаниясы жасаған, ал бұрын «Ақпаратты бөлісу индексі» (немесе IS индексі немесе ISI) және «Балалар индексі» деген аттармен белгілі болған. 2004 жылғы «Балалар туралы» заңға сәйкес құрылған бұл деректер қорының құрылысына 224 миллион фунт стерлинг, ал жылдық жұмыс істеу шығынына 41 миллион фунт стерлинг жұмсалды. Ол 150 жергілікті билік органдарында қолданылды және кем дегенде 330 000 пайдаланушыға қолжетімді болды. Деректер қорына көптеген топтар тарапынан, негізінен құпиялылық, қауіпсіздік және балаларды қорғау мәселелері бойынша сын айтылды. 2010 жылдың 12 мамырында Ұлыбританияның жаңа коалициялық үкіметі ContactPoint-ті тарату жоспарларын жариялады, ал 2010 жылдың 6 тамызында деректер қоры жабылды. Осы күннен бастап 2010 жылы өзгертілген «Children Act 2004 Information Database (England) Regulations 2007» ережелері күшін жойды.

Мотивация

1999 жылдың сәуірінде Виктория Климбие (Абобо, Кот-д’Ивуарда 1991 жылдың 2 қарашасында туған, 2000 жылдың 25 ақпанында Лондондағы Сент-Мэри ауруханасында қайтыс болды) және оның үлкен әпкесі Мари Тереза Куао білім алу мүмкіндігі үшін ата-анасы жіберген Лондонға келді. Бірнеше айдан кейін Куао автобуста жүргізуші болған Карл Мэннингпен танысып, ол екеуі оның пәтеріне көшіп келді. Дәл сол жерде оны зорлық-зомбылыққа ұшыратты, оның ішінде балға, велосипед тізбегі және сымдармен ұрып-соғу, ваннадағы қоқыс жәшігінде ұйықтату және 24 сағаттан астам уақытқа байлап қою болды. Өліміне дейін полиция, көптеген жергілікті билік органдарының әлеуметтік қызметтері, Ұлттық денсаулық сақтау жүйесі (NHS), NSPCC және жергілікті шіркеулермен байланыста болды және зорлық-зомбылықтың белгілерін байқады. Алайда, Викторияның өлімінен кейін өткен сот процесінде судья "көз жасымды көрмейтін бейқамдық" деп сипаттағандай, ешкім зорлық-зомбылықты тиісті түрде тергемеді және шаралар қабылданбады. 2000 жылдың 24 ақпанында Виктория жедел жәрдем бөліміне жартылай есінен танып, гипотермия, бірнеше органдарының жұмысы тоқтауы және нашар тамақтанудан зардап шегіп түсті. Ол сегіз жасында қайтыс болды. 2000 жылдың 20 қарашасында оның қамқорлары Мари Тереза Куао мен Карл Мэннингке балаға қатыгездік көрсету және адам өлтіру айыптары тағылды; 2001 жылдың 12 қаңтарында екеуі де кінәлі деп танылып, өмір бойына бас бостандығынан айырылды. Викторияның өлімінен кейін 2001 жылдың 31 мамырында басталған және Герберт Ламинг төрағалық еткен қоғамдық сауалдау жүргізілді. Ол оның күтіміне қатысқан мекемелердің рөлін зерттеді. 2003 жылдың 28 қаңтарында жарияланған есепте оның күтіміне қатысқан мекемелер оны қорғауға сәтсіздік жасады және кем дегенде 12 рет оның жағдайына қатысқан қызметкерлер оның өлімін болдырмауға мүмкіндігі болғандығы анықталды. Ламингтің есебі, басқа да мәселелердің қатарында, "Әрбір бала маңызды" бағдарламасын құруға әкелді, ол үш жасыл құжаттан тұрады: "Әрбір бала маңызды" (2003 жылдың қыркүйегінде жарияланды); "Әрбір бала маңызды: келесі қадамдар" (2004 жылдың басында жарияланды); және "Әрбір бала маңызды: балалар үшін өзгеріс" (2004 жылдың қарашасында жарияланды). Деректер базасының ұсыныстары 2003 жылдың қыркүйегінде "Әрбір бала маңызды" құжатымен бірге жарияланды және 2004 жылғы Балалар туралы заңның 12-бабына сәйкес құрылды. Балалар туралы деректер базасын құру идеясы Ламингтің есебінен бұрын пайда болды және 2002 жылдың 11 сәуірінде жарияланған "Жеке құпиялылық және деректерді ортақтастыру: мемлекеттік қызметтердің болашағы" атты есепте ұсынылды – Ламингтің есебінен бір жылдан астам бұрын, және балаларды зорлық-зомбылыққа ұшыратумен байланысты емес еді.

In April 1999, Victoria Climbié (born 2 November 1991 in Abobo, Côte d'Ivoire, died 25 February 2000 at St. Mary's Hospital, London) and her great aunt Marie Thérèse Kouao arrived in London, sent by her parents for a chance of an education. A few months later, Kouao met Carl Manning on a bus which he was driving, and she and Victoria moved into his flat. It was here that she was abused, including being beaten with hammers, bike chains, and wires; being forced to sleep in a bin liner in the bath; and being tied up for periods of over 24 hours. In the period leading up to her death, the police, the social services of many local authorities, the NHS, the NSPCC, and local churches all had contact with her, and noted the signs of abuse. However, in what the judge in the trial following Victoria's death described as "blinding incompetence", all failed to properly investigate the abuse and little action was taken. On 24 February 2000, Victoria was admitted into an accident and emergency department, semi unconscious and suffering from hypothermia, multiple organ failure and malnutrition. She died the next day, aged eight. On 20 November 2000, her guardians, Marie Thérèse Kouao and Carl Manning, were charged with child cruelty and murder; on 12 January 2001, both were found guilty, and sentenced to life imprisonment. Victoria's death led to a public inquiry, launched on 31 May 2001 and chaired by Herbert Laming, which investigated the role of the agencies involved in her care. The report, published on 28 January 2003, found that the agencies involved in her care failed to protect her and that on at least 12 occasions, workers involved in her case could have prevented her death. The Laming report led to, amongst other things, the creation of the Every Child Matters programme, which consists of three green papers: Every Child Matters, published in September 2003; Every Child Matters: The Next Steps, published in early 2004; and Every Child Matters: Change for Children, published in November 2004. The
database proposals were announced in September 2003, alongside the publication of Every Child Matters, and was being created under Section 12 of the Children Act 2004. The idea of a child database, however, preceded the Laming report and was suggested in a report, Privacy and Data Sharing: The Way Forward for Public Services, by the Performance and Innovation Unit, published on 11 April 2002 – over a year before the Laming report – and was not related to child abuse.

Даму және жабу

Пилоттық жобалар (анықтау, бағыттау және қадағалау (IRT) схемалары) 2003 жылы Болтон қалалық кеңесімен басталды және оны тағы он бір жергілікті билік органы қолданды. Болтон қалалық кеңесі балалар туралы деректерді жергілікті жедел жәрдем көрсету орталығынан алудың заңдылығына күмән туды, бірақ кеңеске соңында бұл заңға сәйкес екендігі хабарланды. Басқа пилоттық аймақтар да әртүрлі жолдармен ілесуге тырысты. 2005 жылдың 8 желтоқсанында Білім және дағдылар министрі Рут Келли дерекқордың енгізілуін ресми түрде жариялады, бұл туралы Балалар, жастар және отбасылар министрі Беверли Хьюз растады. Дерекқорды енгізу үшін үкімет барлық жергілікті билік органдарынан Балалардың біріктірілген жүйесін (Балалардың өмірін жақсартуға көмектесетін құрал) енгізуді талап етті. Үкімет 2007 жылдың 1 қаңтарын мерзім ретінде белгіледі, бірақ 150 жергілікті билік органының 92-сі осы мерзімге жете алмады. Үкімет 2007 жылғы ережелер жобасы бойынша консультацияларды 2006 жылдың 21 қыркүйегінде бастады, олар 2006 жылдың 14 желтоқсанында аяқталды. 2006 жылдың қазан айында үкімет дерекқорды жобалау үшін Capgemini компаниясын таңдады. 2007 жылдың 15 ақпанында Ақпарат алмасу индексі дерекқоры ContactPoint деп қайта аталды, себебі балалар мен отбасыларды қоса алғанда, мүдделі тараптармен жүргізілген зерттеулер нәтижесінде ContactPoint атауы дерекқордың мақсатын – балалармен жұмыс істейтіндер арасындағы байланысты жақсартуды нақты көрсететіні анықталды. Дерекқорды пайдаланушыларға арналған нұсқаулық бойынша консультация 2007 жылдың 4 мамырында басталды және 2007 жылдың 27 шілдесінде аяқталды. Дерекқорды құруға 224 миллион фунт стерлинг жұмсалуы тиіс болды, бұл қаражат 2005 жылдың желтоқсанынан бастап үш жылға бөлінді (яғни алғашқы үш жылда жылына 81 миллион фунт стерлинг), ал одан кейін жылына 41 миллион фунт стерлинг. 150 жергілікті билік органында жұмыс істейтін және кем дегенде 330 000 пайдаланушыға қолжетімді болатын дерекқор 2008 жылдың соңына қарай толыққанды жұмыс істеуі күтілді. Бірақ 2007 жылғы Ұлыбританиядағы балаларға төленетін жәрдемақы туралы ақпараттық дағдарыстан кейін, жүзеге асыру алдында қауіпсіздікті тексеру үшін мерзім бес айға ықшамдатылды. Қызметкерлерді оқыту 2008 жылдың көктемінде басталуы жоспарланған. 2010 жылғы жалпы сайлаудан кейін жаңа үкімет «Еңбек партиясы кезінде азаматтық бостандықтардың айтарлықтай шектелуін тоқтату және мемлекеттік араласуды азайту» мақсатымен дерекқорды жойды. YouGov жүргізген сауалнама бұл шешім дұрыс па, бұрыс па, деген келісімнің жоқ екенін көрсетті.

The pilot schemes (designated as identification, referral and tracking (IRT) schemes) began with Bolton council in 2003 and was used by eleven other local authorities. There were doubts as to the legality of Bolton council obtaining data of children from the local primary care trust to put on the database, but the council was eventually advised that it was legal. The other pilot areas followed, in different ways. On 8 December 2005, the Secretary of State for Education and Skills, Ruth Kelly, made the official announcement of the introduction of the database, confirmed by the Minister of State for Children, Young People and Families, Beverley Hughes. To allow the introduction of the database, the government required all local authorities to implement the Integrated Children's System, a framework to help improve outcomes for children. The government set a deadline of 1 January 2007, and 92 out of the 150 local authorities failed to achieve this. The government began a consultation on the 2007 draft regulations on 21 September 2006 which ended on 14 December 2006. In October 2006, the government selected Capgemini to design the database. On 15 February 2007, the database was renamed from Information Sharing Index to ContactPoint, following research with stakeholder groups, including children and families, who decided that the name ContactPoint made clear what the purpose of the database was: to improve communication between those working with children. A consultation on a guide for database users was launched on 4 May 2007 and ended on 27 July 2007. The database was expected to cost £224m to set up, spread over three years beginning December 2005 (therefore costing £81m a year for the first three years), and £41m a year thereafter. The database, which would be operating in 150 local authorities and would be accessible by at least 330,000 users, was expected to be fully operational by the end of 2008; however, following the 2007 UK child benefit data scandal, the deadline was pushed back for five months to allow a security review prior to implementation. Training for the workers had been planned begin in spring 2008. Following the 2010 General Election the new government scrapped the database as one of their measures "to reverse the substantial erosion of civil liberties under the Labour Government and roll back state intrusion." A YouGov poll found that there was no consensus over whether this was the correct or wrong decision.

Қолдану

Үкімет дерекқордың балаларды қорғауды жақсарту, балалар туралы ақпаратты қызметтер арасында бөлісуді жетілдіру мақсатында құрылғанын мәлімдеді. Дерекқорға тек балаларды қолдаумен айналысатын мамандар ғана кіре алады, және олар Қылмыстық тіркелмелер бюросының күшейтілген тексерулерінен өтуге және оқудан өтуге міндетті болады. Әрбір жергілікті билік органы, егер олардың лауазымы «Байланыс нүктесі» ережелерінде көрсетілген болса, дерекқорға кімнің кіре алатынын шешеді. Пайдаланушылар деректерге қол жеткізу себебін көрсетуі керек, ал дерекқорға қол жеткізуді қадағалау үшін аудиттік із сақталады, бұл теріс пайдалануды анықтауға көмектеседі. Баланың жағдайын бағалау үшін қолданылатын Бірыңғай бағалау аясын аяқтаған мамандар баланың жазбасына осы бағалауды жүргізгенін тіркеуге болады. Осылайша алынған ешқандай ақпарат «Байланыс нүктесінде» сақталмайды. Деректерді қорғау туралы заңға сәйкес, дерекқорға деректерді ұсынатын барлық ұйымдар балалар мен қамқоршыларды әділ өңдеу туралы хабарламалар арқылы хабардар етуі керек. Дерекқорға қатысты тұлғалар ұйымдарда олар туралы сақталған жеке деректерді көру және кез келген қателерді түзету үшін жазбаша өтініш бере алады. Үкімет дерекқорды пайдалану арқылы тиімсіз жұмыс уақытын қысқартудың шамамен 88 миллион фунт стерлингке бағаланғанын есептеді.

Қақпақ

Бұл дерекқорында Англиядағы шамамен 11 миллион бала туралы ақпарат болады. Ақпарат бала 18 жасқа толғаннан кейін алты жылға дейін, немесе егер бала Англия мен Уэльстен қайтып оралу ниетімен кетсе сақталады. Дерекқор 18-25 жастағы, қамқорлықтан шыққан немесе оқу мүмкіндігі шектеулі жандарға да қатысты болуы мүмкін (бірақ Біріккен Ұлттар Ұйымының Бала құқықтары туралы конвенциясы Англия мен Уэльсте 18 жасқа дейінгілерге ғана қолданылады), және олардың келісімі қажет.

Сын

Деректер базасына қатысты маңызды құпиялылық мәселелері болды. Ақпараттық саясатты зерттеу қоры 2006 жылдың қараша айында «Балалар деректер базалары – құпиялылық және қауіпсіздік» атты баяндама жариялап, деректер базасының нұсқаулары отбасылық құндылықтар мен жеке өмірге қатысты емес екенін, ал деректер базасындағы мәліметтерді «мұқият қарау» қажеттігін айтты. Үкімет «баяндаманың объективтілігі мен дәлелдеріне күмәнмен қарайтынын» мәлімдеді. Баяндама авторларының бірі Терри Доути: «Бұл саланың жетекші ғалымдарына жасалған қорқынышты шабуыл. Біз қолданған дәлелдерге олардың наразылық білдіруіне таңғаламын, өйткені баяндамадағы көптеген дәлелдердің өзі үкіметтен алынған», – деді. Балалардың құқықтарын қорғау жөніндегі акция тобы бұл ұсыныстардың баланың жеке өміріне қатысты Конвенциямен берілген құқығын бұзатынын айтты, ал Адам құқықтары жөніндегі бірлескен комитет Адам құқықтары жөніндегі Еуропалық конвенцияның 8-бабындағы – жеке өмірді құрметтеу құқығына – «ауыр араласу» «негізделуі қиын» екенін мәлімдеді. Азаматтық бостандықтарды қорғау тобы «Либерти» үкіметтің отбасылық өмірге араласпауы керектігін айтып, «еркін қоғамда жеке өмірдің маңыздылығы туралы» бейжайлыққа қарсы ескертті. Британдық медицина қауымдастығы бұл деректер базасы дәрігер-науқас құпиялылығын бұзуы мүмкін екеніне қатысты алаңдаушылық білдірді. «Қайталанатын себептер» деген тіркес тым кең және кіргізіп отыруға мүмкіндік беретін сияқты сынға ұшырады, сондай-ақ функциялардың өзгеруінен де қорқыныш болды. Балалар жөніндегі комиссардың кеңсесінің «Менің ойымша, бұл сенім туралы»: жастардың ақпарат алмасу туралы пікірлері» атты зерттеуі балалардың өздерінің жеке өмірлеріне қол сұғудан қорқатынын және егер бұл ақпарат деректер базасына енгізілсе, олар сезімтал қызметтерді пайдаланудан тартыншақтық танытатынын көрсетті. Сарапшылар елдің күшейіп келе жатқан бақылауына алаңдаушылық білдірді. 2004 жылдың тамызында ақпарат комиссары Ричард Томас Шығыс Еуропа мен Испания үкіметтерінің 20 ғасырда тым көп билік пен ақпаратқа ие болған тәжірибесіне ұқсас, бұл және басқа ұлттық деректер базаларына, соның ішінде Азаматтық ақпарат жобасына, Ұлттық денсаулық сақтау жүйесінің ақпараттық технологиялар жөніндегі ұлттық бағдарламасына және жеке куәліктерді енгізуге алаңдаушылық білдірді, елдің «көзбен бақылау қоғамына ұйқыда жүріп кіру» қаупі бар екенін ескертті. 2006 жылдың 18 сәуірінде қорғаныс министрі Дес Браун «Білім және дағдылар департаменті балалардың тізілімі арқылы тиімділік пен нәтижелілікті арттыру мүмкіндіктерін қарастыруы керек» деді, ал деректер базасы Ұлттық жеке куәлік тізілімімен және басқа деректер базаларымен бірге пайдаланылуы мүмкін деп болжануда. Жеке куәліктерге қарсы шығатын «NO2ID» тобының ұлттық үйлестірушісі Фил Бут бұл «бақшадан қабірге дейінгі бақылау» екенін айтты. Консервативтік партияның парламент мүшесі Оливер Хилд: «Мемлекеттік қызметкерлердің міндетті жеке куәлік деректер базасын, балаларға күтім жасайтын мемлекеттік деректер базасын және мүлікті қайта бағалау үшін кеңес деректер базасын құру жоспарларына қатысты халықтың алаңдаушылығы бар», – деді. Лондон метрополитен университетінің профессоры Лиз Дэвис «ContactPoint, елдегі әрбір бала туралы жаңа деректер базасы, іс жүзінде халықты бақылау құралы» екенін және «балаларды зорлаудың алдын алу жүйесі бес жыл бойы біздің көз алдымызда жоғалып барады» деді. Үйде білім беруді қолдайтын «Білімдік балама» тобының мүшесі Фиона Николсон осы пікірмен келісіп, «әлсіз балаларды қорғауға жұмыс істейтін бірінші желідегі қызметкерлер де IT-ге жүздеген миллион доллар салу балаларды қорғаудың ең жақсы жолы екеніне сенбейтіндерін» айтты. Алайда Лэминг Дэвистің бұл сөздері «әр балаға жалпыға ортақ қызмет көрсетуді қамтамасыз етуге бағытталған технологияны ақылмен қолданудың шамадан тыс бұрмалауы» екенін айтты. Privacy International Ходжке 2004 жылғы «Ең нашар мемлекеттік қызметкер» үшін үлкен аға сыйлығын берді, бұл оның деректер базасын қолдауына байланысты болды. Деректер базасының қауіпсіздігіне қатысты мәселелер маңызды болды, сарапшылар жүйені теріс пайдалану қаупі зор екенін айтты. 2006 жылы Лидс NHS сенім тақтатасының басқару кеңесіне ұсынылған дәлелдер бір айда 14 000 қызметкердің 70 000 орынсыз кіру оқиғасын тіркегенін көрсетті. Балаларды мақсат еткен жыныстық қылмыскерлер бұл деректер базасын осал адамдарды табу үшін пайдаланған болуы мүмкін. Белгілі тұлғаларды қоспау сынға ұшырады, сыншылар бұл қауіпсіздік туралы алаңдаушылықты күшейтетінін және үкімет министрлері өз балаларын деректер базасынан алып тастауды шешкен болуы мүмкін екенін айтты. Бұл ұсыныстар деректерді қорғау және адам құқықтары туралы заңдарды бұзуы мүмкін еді. Кейбір сарапшылар деректер базасы өзі-өзіне орындалатын болжамдарға әкелуі мүмкін екенін айтты, онда қиын жағдайдағы балалар әлеуетті қылмыскерлер ретінде қарастырылады. Үкімет Виктория Климбиенің өліміне байланысты халықтың реакциясын пайдаланып, бұл танылмаған ұсынысты күштеп өткізуге және азаматтық бостандықтарды шектеуге тырысқаны үшін айыпталды. Деректер базасы балаларды қорғауға және ата-аналарға зиян келтіруі мүмкін екеніне қатысты алаңдаушылықтар болды, ата-аналардың балаларын күту қабілетін әлсіретіп, «зияннан гөрі көп зиян келтіруі» мүмкін екені айтылды. Деректер базасының үлкен көлемі салдарынан маңызды жағдайлар көптеген ұсақ оқиғалардың көптігіне байланысты назардан тыс қалуы мүмкін еді. Үкімет деректер базасының құнына қатысты бағалауларына күмән туды. Ақпарат комиссары оның құны 1 миллиард фунт стерлинг болатынын бағалады, Ходж бұл «абсурд» екенін айтты, ал басқалар жобалар әдетте бюджеттен асып кететінін атап өтті. Кейбір сарапшылар балалардың өздерінің хабардар келісімін беру қабілетіне күмән келтірді. NSPCC бас директоры Мэри Марш деректер базасы Англия мен Уэльске ғана емес, Біріккен Корольдіктің барлық бөлігін қамтуы керек екенін айтты, өйткені «сақталатын ақпарат толық болмайды және тіпті пайдасыз болуы мүмкін». 2006 жылдың 27 маусымында «Балалар: Көп бақылауда, жеткіліксіз қорғалған» атты балаларды қорғау жөніндегі конференция Лондон экономика мектебінде өтіп, деректер базасы балаларды зорлаудың алдын алуға ешқандай көмек көрсетпейтіні және ата-аналардың балаларын күту қабілетін әлсірететіні туралы қорытындыға келді. Үкімет көптеген сынды қабылдамады. DfES деректер базасы тек негізгі ақпаратты қамтитынын және «балалардың диетасы немесе оқу жетістіктері туралы ешқандай ақпаратты қамтымайтынын» айтты. Үкімет функциялардың өзгеруіне қатысты қандай да бір мүмкіндікті жоққа шығарды. DfES өкілі «біз жеке өмірге құрмет көрсету қажеттілігін жақсы түсінеміз» деді. Ходж деректер базасының қауіпсіз болады, балаларды қорғауға зиян келтірмейді және түрлі агенттіктердің ақпарат алмасуына көмектеседі деп мәлімдеді. Үкімет деректер базасының Деректерді қорғау заңы мен Адам құқықтары заңына сәйкес келетініне сенімді екенін айтты. Ұлттық балалар бюросының бас директоры Пол Энналс: «Деректер базасы жалғасып келе жатқан мәселеге пропорционалды жауап болып табылады және желіден шығып кеткен балалар санын азайтуға көмектесетін кез келген шараны құттықтау керек», – деді. ContactPoint-ке қол жеткізу үшін ұйымдардың аккредитация процедуралары жарияланғаннан кейін, көптеген ерікті ұйымдар ContactPoint-ке қол жеткізе алмайтыны анық болды. Бұл спорттық топтар, бірыңғай топтар және діни топтар сияқты балалармен немесе жастармен жұмыс істейтін көптеген ұйымдардың осы баламен немесе жас адаммен кім жұмыс істейтінін көруге ниеттенген тәжірибешілер үшін нақты қиындық тудырды.

There were significant privacy concerns about the database. The Foundation for Information Policy Research produced a report in November 2006, Children’s Databases – Privacy and Safety, saying the database guidelines ignored family values and privacy, and that the details on the database needs to be "looked at carefully". The government responded by saying they had "serious reservations about [the] report's objectivity and evidence base". Terri Dowty, one of the report's authors, replied, "it's an appalling aspersion to throw at some of the leading academics in this field. I'm astonished they are challenging the evidence we used since much of the evidence in the report is from the Government itself." Action on Rights for Children said that the proposals invaded a child's right to privacy given by the Convention on the Rights of the Child, while the Joint Committee on Human Rights said that the "serious interference" with the rights under Article 8 of the European Convention on Human Rights – the right to respect for private life – seemed to be "difficult to justify". Liberty, a civil liberties interest group, said governments should not interfere with family life, warning against complacency 'about the importance of privacy in a free society'. The British Medical Association
raised concerns that it may breach doctor–patient confidentiality. The phrase 'any cause for concern' was criticised as being potential overly wide ranging and intrusive, and there were fears of function creep. A study by the Office of the Children's Commissioner, 'I think it’s about trust': The views of young people on information sharing, found that children themselves were concerned about invasions of their privacy, and that they would be reluctant to use sensitive services if this would go on the database. Commentators expressed concern about the country's increasing surveillance. In August 2004, the information commissioner, Richard Thomas, drawing a parallel with the way that governments in Eastern Europe and Spain gained too much power and information in the 20th century, expressed concern over this and other national databases, including the Citizen Information Project, NHS National Programme for IT, and the introduction of identity cards, warning that there was a danger of the country "sleepwalk[ing] into a surveillance society". On 18 April 2006, Des Browne, the Secretary of State for Defence, said "the Department for Education and Skills should also consider whether there is scope to realise further efficiency and effectiveness benefits through a child population register", and it is thought that the database may be used in conjunction with the National Identity Register and other databases. Phil Booth, national coordinator of NO2ID, a group opposing identity cards, said this was "cradle to grave surveillance". Conservative Party member of parliament Oliver Heald said, "there is already public concern at government plans for a compulsory identity card database, a nanny state children's database and a property database for the council tax revaluation". Liz Davies of London Metropolitan University argued that "ContactPoint, the new database for every child in the country, is in effect a population surveillance tool" and that "for five years, the system to prevent child abuse has been vanishing before our eyes". Fiona Nicholson of Education Otherwise, a home education support group, agreed with this assessment and said that "frontline staff working to protect vulnerable children have also expressed disbelief that investing hundreds of millions in IT can be the best way to safeguard children". Laming, however, said that Davies' assertion was a "gross distortion of what is an intelligent application of technology aimed at ensuring every child benefits from the universal services". Privacy International awarded Hodge the 2004 Big Brother Award for "Worst Public Servant", partly due to her backing of the database. Security concerns about the database were significant, and commentators said that there was a large risk of abuse of the system. Evidence presented in 2006 to the management board of the Leeds NHS Trust showed that in one month the 14,000 staff logged 70,000 incidents of inappropriate access. Sex offenders targeting children might have used the database to find vulnerable
victims. The celebrity exclusions were attacked, with critics saying that it underlined fears about security, and that government ministers could have decided to exclude their own children from the database. The proposals might have broken data protection and human rights laws. Some had said that the database might lead to self fulfilling prophecies, where children from difficult backgrounds were treated as potential delinquents. The government was accused of using the public's response to the death of Victoria Climbié to force through the unpopular proposal and to curb civil liberties. There were concerns that the database would undermine child protection and parents, weakening the power of parents to look after children, and would "do more harm than good". The sheer size of the database could have meant that serious cases would be overlooked due to the abundance of minor incidents. There were doubts towards the government's estimate of the cost of the database. The information commissioner estimates it at £1bn, which Hodge said was 'absurd', and others raised concerns over the cost, noting that government projects tend to go over budget. Some questioned children's ability to give informed consent in their own right. Mary Marsh, chief executive of the NSPCC, wanted the database to cover the whole of the United Kingdom, not just England and Wales, saying "the information held would be only partial and potentially worse than useless". On 27 June 2006, a child protection conference, "Children: Over Surveilled, Under Protected", held at the London School of Economics, reached the conclusion that the database would do nothing to prevent child abuse, and that it would undermine parents' ability to look after their children. The government rejected most of the negative criticism. The DfES said that the database would only contain basic information and "will certainly not be including any information on children's diet or school attainment". The government denied any possibility of function creep. They rebutted the concerns over privacy, with a spokesman for the DfES saying "we are conscious of the need to respect personal privacy". Hodge said that the database would be secure, that it would not undermine child protection and that it would help various agencies share information. The government said that they were confident that the database complied with the Data Protection Act and the Human Rights Act. Paul Ennals, chief executive of the National Children's Bureau, said, "the index is a proportionate response to a continuing problem and any action that helps reduce the number of children who slip through the net must be welcome". With the publication of the accreditation procedures for organisations to access ContactPoint, it became clear that the vast majority of voluntary organisations would not have been able to access ContactPoint. This meant that the majority of organisations that work with children or young people e. g. sports groups, uniformed groups and faith groups, would not be able to register their involvement, representing a real challenge for practitioners who wanted to see who was working with a particular child or young person.