Ирландияда 1111 ж. өткен Католик синоды – Рат Бресайл. Ирландия шіркеуінің монастырьдықтан діоцездық жүйеге өтуі, қазіргі діоцездердің негізі. Викинг шабуылдары тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1111 жылғы ирланд католик синоды
Irish Catholic synod in 1111
Рат Бресаил синоды (немесе Ратбресаил; Sionad Ráth Bhreasail) – 1111 жылы Ирландияда өткен католик шіркеуінің синоды. Бұл синод ирланд шіркеуінің монастырлықтан епархиялық және приходтық құрылымға көшуін белгіледі. Көптеген қазіргі ирланд епархияларының шекаралары осы синодта қабылданған шешімдерге негізделген.
The Synod of Ráth Breasail (or Rathbreasail; Sionad Ráth Bhreasail) was a synod of the Catholic Church in Ireland that took place in Ireland in 1111. It marked the transition of the Irish church from a monastic to a diocesan and parish based church. Many present day Irish dioceses trace their boundaries to decisions made at the synod.
Өмірбаян
Ирландияға викингтердің шабуылдары 9 ғасырдың басында басталды және ирландиялық шіркеуге зор зиян келтірді. Бұл бұзылыстар, сондай-ақ жаулап алушылардың әлеуметтік талаптары, христиандық діни салттар мен Әулие Патрик және басқа ерте миссионерлер орнатқан моральдық нормалардың төмендеуіне әкелді. Осы христиандық үйретімдерге немқұрайлылық күшейіп, Ирландияның көптеген аймақтары 11 ғасырда жазыққа қайта оралды, бұл христиан дінінің халық арасындағы беделін әлсіретті. Даниялықтардың шабуылдары азайған сайын, діни білім беру қайта жанданды, бұл 12 ғасырдағы діни реформаларға дайындық жасады. Оны Лимерик епископы Гилл шақырып өткізді. Гилл ирландиялық жылнамаларда есімдері жоқ, мүмкін, себебі Лимерик сол кезде гиберно-викинг қаласы болған. Оның мақсаты ирландиялық шіркеуді римдік үлгіде қайта құру және, әсіресе, епархиялық епископтық құру еді. Синодқа кемінде елу епископ, үш жүз дін қызметкері және үш мың мирян, соның ішінде король Мёрто О'Брайен қатысты. Реформа қозғалысы әлі орнықпаған Коннахт және Ленстер провинцияларынан өкілдер болған жоқ. Синодтың мәжілістері Грегориан реформасымен шақырылды және Dictatus papae (1075–87) мен Libertas ecclesiae (1079) ішінде белгіленген Папалықтың салыстырмалы түрде жаңа билігімен басшылыққа алынды. Кеңес Армаг және Кэшел провинцияларын құрды. Әр провинция он екі аумақтық епархиядан тұрды. Дегенмен, епархиялардың шекаралары нақты анықталмаған еді. Синод сондай-ақ Уотерфордты Кэшел архиепископының тәуелді епархиясына айналдырды, ол бұрын Данияның Кентербериге бағынышты қаласы болған.
Viking raids on Ireland began around the start of the 9th century, and had a devastating effect on the Irish church. These disruptions, along with secular impositions by the invaders, produced a decline in Christian religious observance and the moral standards established by Saint Patrick and other early missionaries. Apathy towards these Christian teachings increased, causing many parts of Ireland to return to paganism by the 11th century, weakening Christianity's grasp on the populace. Gradually, as the onslaughts of the Danes became less frequent, there was a revival of religious education, which prepared the way for the religious reforms of the 12th century. It was convened by the papal legate, Gille, Bishop of Limerick. Gille is not mentioned in the Irish Annals, possibly because Limerick was then a Hiberno Norse city. Its purpose was the Romanising of the Irish Church, and, in particular, the establishment of diocesan episcopacy. The synod was attended by no fewer than fifty bishops, three hundred priests and three thousand laymen, including King Murtough O'Brien. There were no representatives of the provinces of Connaught and Leinster, in which the Reform movement had not yet established itself. The synod's deliberations were prompted by the Gregorian Reform and guided by the relatively new powers of the Papacy as defined in Dictatus papae (1075–87) and Libertas ecclesiae (1079). The Council established two provinces: Armagh and Cashel. Each province consisted of twelve territorial dioceses. The boundaries of the dioceses were only vaguely defined, however. The synod also made the See of Waterford a suffragan of the Archbishop of Cashel having previously been a Danish city subject to Canterbury.