1946 ж. «Жасырын із» фильмі: Сан-Францискодан Нью-Йоркке қашқан детектив Галт өміріне қауіп төнеді. Бұрынғы серігі, полиция және ақ костюмді кісі қудалайды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Генри Хатауэйдің 1946 жылғы фильмі
1946 film by Henry Hathaway
Сюжет
Жеке тергеуші Брэдфорд Галт, мазасыз өткенінен қашу үшін Сан-Францискодан Нью-Йоркке көшіп келді. Ол өзінің бұрынғы серіктесі Тони Жардинді өзінің проблемалары үшін кінәлайды. Жағдайды одан әрі қиындататыны, оны Нью-Йорк полициясының лейтенанты Фрэнк Ривз қуып жетеді және ақ костюмді бір қарақшы артынан қуады. Галт оны кісі өлтіруге айыптауға тырысып жатыр деп күдіктенгенімен, қарақшы Жардиннің жалдауымен келгенін мойындауға мәжбүр болады. Бірақ Жардин бай галерея иесі Харди Кэткартты қамтитын үлкен қастандықтардың бір бөлігі екенін Галт анықтайды. Өзінің өткір ойлы хатшысы Кэтлиннің көмегімен Галт барлық кедергілерді жеңіп, өзін ақтай алады.
Private investigator Bradford Galt has moved from San Francisco to New York to escape a troubled past. He blames his former partner Tony Jardine for his problems. Complicating matters, he is hounded by New York police lieutenant Frank Reeves and pursued by a thug in a white suit. The thug is forced to admit that he has been hired by Jardine. Galt suspects that Jardine is trying to frame him for a murder, but Jardine is part of a wider ranging conspiracy involving wealthy art gallery owner Hardy Cathcart. With the help of his sharp witted secretary Kathleen, Galt is able to overcome all of these obstacles and clear himself.
Өндіріс
"Фокс" Лео Ростеннің әңгімесі үшін, оны "Good Housekeeping" журналында жариялағанға дейін 40 000 доллар төледі. Ростен бұл әңгімені Леонард К. Росс деген псевдониммен жариялады. Фильмнің түсірілім алаптары Манхэттендегі кеңсе ғимараттары, Боуэри көшелері және Үшінші авеню эстакадасы болды. Аркада сахнасы Санта-Моникада, Калифорнияда түсірілді. Хатауэйдің сөзіне қарағанда, Болл кейіннен өзінің мінез-құлқы үшін кешірім сұрады. Хатауэй Веббті "фәреште" деп сипаттады, бірақ ол ешқашан жақсы актер болған жоқ. Ол ерекше тұлға еді. Ол өте тартымды болғандықтан керемет болды. Хатауэй "Қараңғы бұрыш" фильмі "сәтті болған жоқ. Ол өлі туды. Марк Стивенс толыққанды өзінің орнын таппады. Көңілді, тым сенімді." 1946 жылы Балтимор Сан газетінің сыншысы Дональд Киркли фильм "осындай шексіз детективтік жанр үшін өте жақсы" және "Лусилл Боллдың өте тартымды ойынымен" және "Уильям Бендикстің қатал жігіттің өте жақсы, шынайы бейнесімен" ерекшеленеді деп жазды. Дегенмен, Киркли сценарийді сынады, Веббтің кейіпкерінің мотивациясы түсініксіз деп ойлады, сондай-ақ фильм көбінесе "жоғары қарқынға ие болса да, жиі инерттік пен жалықтыруға толы эпизодтарға тоқтайды" деді. "Қараңғы бұрыш" Rotten Tomatoes сайтында 100% рейтингке ие, бұл жалпы сыншылардың жоғары бағасын көрсетеді. AllMovie оған бес жұлдыздың үшеуін қойып, оны "нуар" фильмінің A классындағы үлгісі деп атайды.
Fox paid $40,000 for the rights to Leo Rosten's story prior to its publication in Good Housekeeping. Rosten published the story under the pen name Leonard Q. Ross. The film's locations included office buildings in Manhattan, the streets of the Bowery and the Third Avenue El. The arcade sequence was filmed in Santa Monica, California. According to Hathaway, Ball subsequently apologized for her behavior. Hathaway described Webb as an "angel, but he never really was a good actor. He was a character. He was marvelous because he was so elegant." Hathaway said that The Dark Corner was "not a successful film. It was dead. Mark Stevens never quite cut it. Too arrogant, cocksure." Also in 1946, Baltimore Sun critic Donald Kirkley wrote that the film "is very good indeed for this sort of uninhibited whodunit" and was "sparked by a most engaging performance by Lucille Ball" and "a very fine, hard boiled portrayal of a tough guy by William Bendix." However, Kirkley criticized the script, feeling that Webb's character's motivation is unclear, and that the film often "speeds into high gear, but just as often relaxes into spells of relative inertness and tedium." The Dark Corner has a score of 100% at Rotten Tomatoes, indicating overall critical praise. AllMovie rates it three out of five stars and calls it "a grade A example of 'film noir.'"
Мұра
The Dark Corner Хатауэйдің басқа жартылай деректі және нуар фильмдері, мысалы, Kiss of Death және The House on 92nd Street, артық көңіл тартпады, бірақ ол кино нуар жанрының бағаланбаған классикасы ретінде танылды. Брэдфорд Галттың: "Менің соңғы іздерім үзілді. Мен іштей құлап қалдым. Мен қараңғы бұрышта қысылып, маған кім шабуыл жасап жатқанын білмеймін" деген сөзі кино нуарға тән "экзистенциалдық азаптың көрнекті мысалы" деп сипатталды.
The Dark Corner was overshadowed by Hathaway's other semidocumentary and noir films such as Kiss of Death and The House on 92nd Street, but it has gained a reputation as an underappreciated classic of the film noir genre. Bradford Galt's comment, "There goes my last lead. I'm all dead inside. I'm backed up in a dark corner, and I don't know who's hitting me," has been described as a "prime example of existential anguish" that typifies film noir.