Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Джакомо Занелла (9 қыркүйек 1820 – 17 мамыр 1888) – итальян ақыны.
Giacomo Zanella (9 September 1820 – 17 May 1888) was an Italian poet.
Өмірбаян
Ол Виченца маңындағы Чиампо қаласында дүниеге келіп, дін қызметкері болу үшін білім алған. Діни қызметке орналасқаннан кейін ол туған жеріндегі лицейде профессор болып жұмыс істеді, бірақ оның патриоттық көзқарастары Австрия билігінің ашуын тудырды. Епархиясы оны қорғағанмен, ол 1853 жылы қызметтен кетуге мәжбүр болды. Венеция азат болғаннан кейін Италия үкіметі оған Падуада профессорлық қызмет ұсынды, ал ол 1868 жылы өлеңдер жинағын жариялағаннан кейін ақын ретінде танылды. 1872 жылы анасының қазасы оны терең қайғыға батып, психикалық ауруға шалдықты, нәтижесінде ол профессорлық қызметінен бас тартты. Толық және тұрақты жазылғаннан кейін ол туған өзені Астичеллоның жағасында вилла салып, 1888 жылы қайтыс болғанға дейін тыныш өмір сүрді. Оның соңғы жарияланған жинағында Уордсворттың «Дуддонға арналған сонеттер» сериясына ұқсас, бірақ формасы жағынан одан да кемелді, өзенге арналған ерекше әдемі сонеттер жинағы және «Il Pettirosso» («Қызыл көкірек») атты бос өлеңдегі идиллия бар. Бұл туынды Кольридждің ұқсас шығармаларымен бірдей күшті, бірақ кездейсоқ ұқсастықтарға ие. Оның Дантеге арналған одасы және Суэц каналының ашылуына арналған шығармасы зор беделге ие. Оның басқа туындыларының ішінде ең ерекшелері – оның заманының мәселелеріне терең ойланып, ғылым мен дінді қатар келтіруге тырысқан туындылары, әсіресе Джон Милтон мен Галилей арасындағы тартымды диалог. Онда біріншісі Галилейдің ғылыми прогрестің зиялық салдары туралы болжамдарына ықпал етіп, «Құдайдың адамдарға арналған жолдарын ақтауға» бейімделді. Занелла – көңілді және патриоттық дін қызметкері болды, оның мінезі поэзиясымен бірдей құрметке ие. Оның поэзиясы аса күшті болмаса да, ерекше әсемдік пен шеберлікке ие және қазіргі итальян әдебиетінде өз орнына ие.
He was born at Chiampo, near Vicenza, and was educated for the priesthood. After his ordination he became professor at the lyceum of his native place, but his patriotic sympathies excited the jealousy of the Austrian authorities, and although protected by his diocesan, he was compelled to resign in 1853. After the liberation of Venetia, the Italian government conferred upon him a professorship at Padua, and he achieved distinction as a poet on the publication of his first volume of poems in 1868. In 1872 grief for the death of his mother occasioned a mental malady, which led to the resignation of his professorship. After his complete and permanent recovery he built himself a villa on the bank of his native river, the Astichello, and lived there in tranquility until his death in 1888. His last published volume contains a series of sonnets of singular beauty, addressed to the river, resembling Wordsworth's "Sonnets to the Duddon," but more perfect in form; and a blank verse idyll, "Il Pettirosso" ("The Redbreast"), bearing an equally strong, though equally accidental, resemblance to the similar compositions of Coleridge. His ode to Dante, and that on the opening of the Suez Canal, are distinguished by great dignity. Of his other compositions, the most individual are those in which, deeply impressed by the problems of his day, he has sought to reconcile science and religion, especially the fine dialogue between John Milton and Galileo, where the former, impressed by Galileo's predictions of the intellectual consequences of scientific progress, resolves " to justify the ways of God to man." Zanella was a broad minded and patriotic ecclesiastic, and his character is justly held in equal honor with his poetry, which, if hardly to be termed powerful, wears a stamp of peculiar elegance and finish, and asserts a place of its own in modern Italian literature.